Οι πολίτες του Michigan χρειάζονται την άμεση πρόσβαση σε Φυσικοθεραπεία

από την εφημερίδα Detroit News
του Daniel J. Smith (καθηγητή Οικονομικών στοTroy University in Alabama)

16 Οκτωβρίου 2013

    Την περασμένη εβδομάδα, ο Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών της πολιτείας του Michigan διοργάνωσε το ετήσιο συνέδριο. Μεταξύ των θεμάτων της ημερήσιας διάταξης ήταν το πώς θα προχωρήσει και η πολιτεία του Michigan στην νομοθέτηση της άμεσης πρόσβασης στη Φυσικοθεραπεία, κάτι που ήδη ισχύει σε άλλες 48 πολιτείες των ΗΠΑ και που επιτρέπει στους ασθενείς την άμεση πρόσβαση σε υπηρεσίες φυσικοθεραπείας. Αυτό δεν θα αυξήσει μόνο την ελευθερία των ασθενών που θα επωφεληθούν από την υγειονομική περίθαλψη που ανταποκρίνεται στις ατομικές τους ανάγκες, αλλά θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στον έλεγχο του κόστους της υγειονομικής περίθαλψης . 

    Αυτή τη στιγμή, στην πολιτεία του Michigan, οι κάτοικοι που έχουν ανάγκη από φυσικοθεραπεία, θα πρέπει πρώτα να αποκτήσουν μια παραπομπή από γιατρό, για να προγραμματίσει κάποιες συνεδρίες με φυσικοθεραπευτή. Το σύστημα αυτό σημαίνει ότι μπορεί ο ασθενής να περιμένει ακόμη και εβδομάδες, μόνο και μόνο για να αποκτήσει την αρχική παραπομπή, μια τραγική κατάσταση για τους ασθενείς που πάσχουν. Επίσης είναι αναγκαία και η δαπάνη για το ραντεβού του γιατρού, το οποίο συνήθως διαρκεί μόνο λίγα λεπτά.    Η φυσικοθεραπεία έχει αναδειχθεί ως μια σημαντική ειδικότητα και ταχέως αναπτυσσόμενη στον υγειονομικό τομέα. Πρόκειται για μια άδεια άσκησης επαγγέλματος, ένα επαγγελματικό πτυχίο, που απαιτεί αρκετά χρόνια μάθησης στην τάξη και σημαντική κλινική εμπειρία. Οι φυσικοθεραπευτές έχουν αποδείξει ότι με τις ικανότητές τους, μπορούν να βοηθήσουν τους ασθενείς με μειωμένη κινητικότητα λόγω αναπηρίας, με τραυματισμούς και ασθένειες, να ανακτήσουν την κινητικότητά τους.

    Ωστόσο, ορισμένοι "παραδοσιακοί" γιατροί, αλλά και άλλοι επαγγελματίες υγείας είναι απρόθυμοι να δεχτούν φυσιοθεραπευτές σαν ισότιμους εταίρους, συμβάλλοντας έτσι στην υγεία των ασθενών και τοποθετούν τον εαυτό τους μεταξύ του ασθενούς και της πρόσβασης στην αποκατάσταση του προβλήματός του. Ο λόγος είναι προφανής: οι φυσικοθεραπευτές θεωρούνται ανταγωνιστές από άλλους φορείς παροχής υγειονομικής περίθαλψης, όπως οι γιατροί.    Ένα επιχείρημα για την άρνηση στην άμεση πρόσβαση σε φυσικοθεραπεία είναι ότι θα αυξήσει το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης λόγω των υψηλότερων ασφαλίστρων που απαιτούνται από την αύξηση των απαιτήσεων των ασθενών. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι ο φόβος αυτός είναι αβάσιμος. Μια μελέτη του 2007 από τον Robert Sandstrom στο Journal of Allied Health , και μια ξεχωριστή μελέτη που διεξήχθη το 2012 από Jane Pendergast , Stephanie Kliethermes , Janet Freburger και Pamela Duffy στην έρευνα Υπηρεσιών Υγείας των Η.Π.Α., διαπίστωσε ότι οι ασθενείς που έχουν άμεση πρόσβαση σε φυσικοθεραπεία, συχνά χρειάζονται λιγότερες επισκέψεις, με αποτέλεσμα την μείωση του κόστους της υγειονομικής περίθαλψης .    Έτσι, όπως η πολιτεία του Michigan συνεχίζει να αναζητά τρόπους για να μειώσει το αυξανόμενο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης μέσω της αναδιάρθρωσης, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μία από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους για τη μείωση του κόστους και βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης είναι μέσω της εξειδίκευσης και του ανταγωνισμού .    Η άμεση πρόσβαση σε φυσικοθεραπεία εξοικονομεί περιττές επισκέψεις του γιατρού, διοικητικές δαπάνες, και μειώνει τους χρόνους αναμονής .    Ειδικοί, όπως οι φυσικοθεραπευτές, όταν συνεργάζονται ως ίσοι με τους άλλους επαγγελματίες υγείας, μπορούν να βοηθήσουν στην πιο εξατομικευμένη, έγκαιρη και άμεση φροντίδα για τους ασθενείς .    Τώρα που η πολιτεία του Michigan εργάζεται για τη βελτίωση της δομής των υπηρεσιών υγείας, πρέπει να αντισταθεί στις πιέσεις των ισχυρών ομάδων ειδικών συμφερόντων.

    Άλλες 48 πολιτείες των Η.Π.Α. έχουν αναγνωρίσει το δικαίωμα των ασθενών να έχουν άμεση πρόσβαση σε φυσικοθεραπεία. Είναι καιρός και το Michigan να ενταχθεί στις τάξεις τους.

πηγή:  http://www.detroitnews.com/article/20131016/OPINION01/310160006

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για την άμεση πρόσβαση σε Φυσικοθεραπεία, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και εδώ: http://physionewsongr.blogspot.gr/2013/05/blog-post_9.html

World Spine Day (16η Oκτωβρίου)

από τον ιστότοπο: http://www.worldspineday.org/

               Κάθε χρόνο στις 16 Οκτωβρίου, άνθρωποι από όλο τον κόσμο γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Σπονδυλικής Στήλης.

               Τα προβλήματα της σπονδυλικής στήλης, όπως ο πόνος στην πλάτη, ο πόνος στον αυχένα και η σκολίωση, για να αναφέρουμε μερικά από τα πιο κοινά, μπορούν να έχουν μια βαθιά επίδραση στη συνολική υγεία ενός ατόμου, να επηρεάσουν την ικανότητά του να εργαστεί, καθώς και να απολαύσει τις καθημερινές δραστηριότητες, ακόμη και να διατάραξουν τον ύπνο του.
               Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η κακή στάση του σώματος και η κινητική αδράνεια μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του πόνου στην πλάτη και σε άλλες διαταραχές της σπονδυλικής στήλης .       
               Οι μυοσκελετικές παθήσεις περιλαμβάνουν κοινές ασθένειες όπως η οστεοαρθρίτιδα και η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο πόνος στην πλάτη και στον αυχένα, η οστεοπόρωση και οι επιπλοκές της, η ρευματική νόσος, οι τραυματισμοί των μαλακών μορίων στα σπορ ή στους χώρους εργασίας καθώς και οι τραυματισμοί σε τροχαία ατυχήματα.
               Μπορούν να προκαλέσουν πόνο, σωματική αναπηρία και απώλεια της προσωπικής και οικονομικής ανεξαρτησίας.
               Μπορούν να επηρεάσουν εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηλικιών, σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις χώρες.
                Οι τρέχουσες εκτιμήσεις των ατόμων που υποφέρουν από τέτοια προβλήματα υγείας παγκοσμίως (Lancet, 15 Δεκ 2012) είναι:

• από πόνο στην πλάτη 632.045.000 άτομα
• από πόνο στον αυχένα 332.049.000 άτομα
• από οστεοαρθρίτιδα γόνατος 250.755.000 άτομα
• από άλλες μυοσκελετικές παθήσεις 560.978.000 άτομα

                Οι μυοσκελετικές παθήσεις είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αιτία αναπηρίας, όπως μετράται από τα χρόνια που έζησε με αναπηρία ο πάσχων (YLDs), στις περισσότερες περιοχές του κόσμου (Lancet ,15 Δεκ του 2012).
                Ως ομάδα οι μυοσκελετικές παθήσεις προκαλούν το 21,3% του συνόλου των ετών των ατόμων που ζούν με αναπηρία (YLDs) και είναι δεύτερες μετά τις ψυχικές και συμπεριφορικές διαταραχές, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 22,7 % των YLDs.
                Οι κύριοι παράγοντες γι αυτό είναι η χαμηλή οσφυαλγία (83.100.000 YLDs), ο πόνος στον αυχένα (33.600.000 YLD ) και η οστεοαρθρίτιδα (17,1 εκατ. YLDs). Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος αντιπροσωπεύει το 83 % του συνόλου των περστατικών οστεοαρθρίτιδας.
                Η κύρια αιτία αναπηρίας στον κόσμο είναι χαμηλή οσφυαλγία, με ποσοστό 10,7% του συνόλου των YLDs, όταν η κατάθλιψη βρίσκεται στο 8,1.
               
                Οι μυοσκελετικές παθήσεις έχουν το τέταρτο μεγαλύτερο αντίκτυπο στην υγεία του παγκόσμιου πληθυσμού, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τον θάνατο, όσο και την αναπηρίας (DALYs) ( Lancet, 15 Δεκεμβρίου 2012).

• οι μυοσκελετικές παθήσεις αντιπροσωπεύουν το 6,8 % του δείκτη  DALYs
• ο χαμηλός πόνος στην πλάτη αφορά τα μισά περιστατικά, ο πόνος στον αυχένα το 20% και η οστεοαρθρίτιδα περίπου το 10 %.

                Η αναπηρία που οφείλεται σε μυοσκελετικές παθήσεις, μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά από τις σημερινές διαθέσιμες παρεμβάσεις, όπως η πρόληψη των ατυχημάτων, η σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση της αρθρίτιδας και των τραυματισμών, καθώς και η αποκατάσταση.

                Το φετινό θέμα για την Παγκόσμια Ημέρα Σπονδυλικής Στήλης είναι "Straighten Up and Move", εστιάζοντας στη σημασία της σωστής στάσης του σώματος και της κίνησης στη διατήρηση της καλής υγείας της σπονδυλικής στήλης.  
                Για να βοηθήσουν σ' αυτό, οι φορείς που συμμετέχουν στην παροχή υγειονομικής περίθαλψης, καθώς και οργανισμοί απ' όλο τον κόσμο, θα παρέχουν σημαντικές πληροφορίες, συμβουλές και εργαλεία για να βοηθήσουν στην πρόληψη πολλών από αυτές τις διαταραχές της σπονδυλικής στήλης .

      
(από την Διεθνή Μελέτη Ασθενειών, έτος 2010, δημοσίευση: The Lancet, 13 Δεκεμβρίου 2012 )

πηγή:  http://www.worldspineday.org/resources/spinal-health-and-spine-disorders/

υλικό:  http://www.worldspineday.org/wp-content/uploads/2012/09/WSD-Posture-Pod.pdf
            http://www.worldspineday.org/wp-content/uploads/2012/10/WSD-Brochure.pdf
            http://www.worldspineday.org/wp-content/uploads/2012/09/WSD-English-line-drawing1.pdf

Απεργιακή κινητοποίηση ΠΣΦ (Παρασκευή,18/10/2013)

Η Φυσικοθεραπεία στην κρίση - Μύθοι και πραγματικότητα

από τον ιστότοπο: http://anexartitoi-pt.blogspot.gr/

του Γιάννη Σωτήραλη, P.T. Cert. M.D.T.

Η φυσικοθεραπεία αποτελεί αναγνωρισμένο ανεξάρτητο επάγγελμα υγείας, με σαφείς και οριοθετημένες αρμοδιότητες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις χώρες του δυτικού κόσμου. Οι αρχές άσκησης του επαγγέλματος καθορίζονται από τις υπάρχουσες νομικές διατάξεις σε κάθε κράτος ενώ γίνεται προσπάθεια να ανταποκρίνονται στην περιγραφή που δίνει η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Φυσικοθεραπείας:“H φυσικοθεραπεία παρέχει υπηρεσίες σε άτομα και πληθυσμούς, με στόχο την ανάπτυξη, διατήρηση και αποκατάσταση της κίνησης και της λειτουργικότητας, προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής των ασθενών.” 

Ειδικότερα, οι φυσικοθεραπευτικές υπηρεσίες παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις όπου η κινητικότητα και η λειτουργική ικανότητα απειλούνται από κακώσεις ή τραυματισμούς, παθήσεις ή διαταραχές, την ηλικία ή περιβαλλοντικούς παράγοντες. Βασική παρέμβαση του φυσικοθεραπευτή είναι η παρέμβαση για τον έλεγχο του πόνου, ως παράγοντα περιορισμού της λειτουργικότητας. (Παγκόσμια Συνομοσπονδία Φυσικοθεραπείας)Το να είναι ένα άτομο λειτουργικά ανεξάρτητο αποτελεί βασική προϋπόθεση για να είναι υγειές. (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας). 

Η φυσικοθεραπεία παρεμβαίνει στα επίπεδα της προαγωγής, της πρόληψης, της θεραπευτικής παρέμβασης και της αποκατάστασης απέναντι σε οποιαδήποτε παθολογία προκαλεί πόνο ή κινητική δυσλειτουργία. Υπό αυτή την έννοια παρεμβαίνει σε επίπεδο οργανικό (σωματικό), ψυχολογικό και κοινωνικό, καθώς έχει ως σκοπό την πλήρη επανένταξη του ατόμου στο εργασιακό και κοινωνικό του γίγνεσθαι. (Ένταξη του Βιο-ψυχοκοινωνικού μοντέλου) 

 Οι φυσικοθεραπευτές είναι πιστοποιημένοι επαγγελματίες υγείας με σαφές κλινικό υπόβαθρο, από τους οποίους οι ασθενείς τους δικαιούνται να προσδοκούν:

·         Να πραγματοποιούν εκτεταμένη φυσική εξέταση και αξιολόγηση του ασθενούς, με τα μέσα και τις μεθόδους που περιλαμβάνει η φυσικοθεραπευτική εξέταση.

·         Να διαμορφώνουν κλινικό συλλογισμό για το πρόβλημα του ασθενούς, να επεξηγούν την πρόγνωση της παθολογίας (μέσα από τα ερευνητικά δεδομένα) και να οργανώνουν το πλάνο αποκατάστασης.

·         Να παρέχουν συμβουλές μέσα στα πλαίσια της ειδικότητάς τους και να προτρέπουν τους ασθενείς τους όταν απαιτείται να παραπεμφθούν σε ειδικό ιατρό, ή άλλον επαγγελματία υγείας.

·         Να εφαρμόζουν θεραπευτικά πρωτόκολλα. (προκύπτοντα από τις κλινικές οδηγίες)

·         Να αξιολογούν τα αποτελέσματα της θεραπείας και να την αναπροσαρμόζουν προς όφελος του ασθενή και της οικονομίας της υγείας όταν αυτό απαιτείται.

·         Να προτείνουν τρόπους, μεθόδους και παρεμβάσεις για πρόληψη του συγκεκριμένου ή άλλων προβλημάτων στο μέλλον, από τον ίδιο τον ασθενή.

·         Να συνεργάζονται άριστα με ιατρικές και άλλες ειδικότητες υγείας ως μέλη διεπιστημονικών ομάδων όταν αυτό απαιτείται. 

Η άριστη γνώση της φυσιολογίας , της κινησιολογίας και της εμβιομηχανικής του ανθρώπινου σώματος, αποτελούν το βασικότερο όπλο του φυσικοθεραπευτή στον σχεδιασμό στρατηγικών, στην αξιολόγηση μηχανικών αιτίων που προκαλούν πόνο ή κινητική δυσλειτουργία και στην αποκατάστασή τους.

Αγαπητέ ασφαλισμένε,

Πρέπει να γνωρίζεις ότι η μέχρι τώρα διαχείριση και ο σχεδιασμός για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας στην Ελλάδα εξαθλιώνει τους παρόχους υγείας με αποτέλεσμα η προηγούμενη περιγραφή να μοιάζει με παραμύθι.

Η σωστή παροχή υπηρεσιών φυσικοθεραπείας εξαιτίας του οικονομικού μαρασμού εκφυλίζεται και δεν θεωρείται πλέον ανάγκη αλλά ΔΑΠΑΝΗ.

Οι οικονομικοί διαχειριστές τις κρίσης μιλάνε συνεχώς για σχέσεις ‘’κόστους – αποτελέσματος’’ προφανώς μόνο για εντυπωσιασμό αφού αρνούνται να δουν και να εφαρμόσουν αυτό που τα διεθνή ερευνητικά δεδομένα καταδεικνύουν. Ότι δηλαδή η Φυσικοθεραπεία για ένα σημαντικό αριθμό παθήσεων (πχ Οσφυαλγία και Αυχεναλγία μη ειδικής αιτιολογίας, Αρθρίτιδες) αλλά και άλλες παθήσεις του μυοσκελετικού και νευρικού συστήματος αποτελεί την τροχοπέδη στην πολυφαρμακία, τον περιορισμό των χειρουργικών επεμβάσεων και την γρήγορη επανένταξη των ασθενών στις καθημερινές τους παραγωγικές δραστηριότητες.

Το να μην λαμβάνονται τέτοια δεδομένα υπόψη σημαίνει προχειρότητα στο σχεδιασμό ή την άρνηση για σύγκρουση με την κακώς εννοούμενη παροχή υπηρεσιών υγείας και των συμφερόντων που ήταν ένας εκ των παραγόντων που μας οδήγησαν στην οικονομική κρίση.

Μύθοι και πραγματικότητες:

Φυσικοθεραπεία ΔΕΝ είναι ο υπέρηχος, το Laser, ο Tens, η θεραπευτική μάλαξη και γενικότερα η κάθε συσκευή ή παρέμβαση που δύναται να εφαρμοστεί σε ένα φυσικοθεραπευτήριο με τη μορφή ενός ‘’πακέτου’’ που κάνει για όλους. Αυτά όλα αποτελούν τα μέσα ενός Φυσικοθεραπευτή ο οποίος μετά την ιατρική διάγνωση οφείλει να σχεδιάσει ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα αποκατάστασης που να ταιριάζει στο δικό σας πρόβλημα υγείας και στα δικά σας ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Για να το κάνει αυτό σε επίπεδα σωστής κλινικής πρακτικής οφείλει να ξεκινήσει με την λήψη ενός εκτεταμένου ιστορικού που αφορά στο πρόβλημα που σας έκανε να τον επισκεφτείτε καθώς και στη γενικότερη κατάσταση της υγείας σας. Στη συνέχεια θα ορίσει το εξατομικευμένο πλάνο αποκατάστασης και σύμφωνα με τις τυχόν ιατρικές οδηγίες και επισημάνσεις. Θα πρέπει να οριστούν οι χρονικοί ορίζοντες των θεραπευτικών στόχων και χρονικά σημεία επαναξιολόγησης του θεραπευτικού σχήματος όταν αυτό φαίνεται να μην αποδίδει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Επίσης θα πρέπει να σας παραπέμψει εκ νέου στον θεράποντα ιατρό σας αν κρίνει ότι υπάρχουν προβλήματα με την αναμενόμενη εξέλιξη της αποκατάστασής σας.

Μην προσπαθείτε να κατευθύνετε εσείς τη θεραπεία σας ζητώντας το τάδε μέσο επειδή ακούσατε ότι ένας φίλος ωφελήθηκε από αυτό. Στη φυσικοθεραπεία όπως και σε άλλες παρεμβάσεις υγείας αυτό που είναι καλό για κάποιον άλλο μπορεί να μην είναι για εσάς ή ακόμη μπορεί και να αντενδείκνυται. Επίσης μην πιστεύετε ότι οι πολλές παρεμβάσεις στο πρόβλημά σας θα σας κάνουν γρηγορότερα καλά ή ότι ο φυσικοθεραπευτής κάνει ‘’οικονομία’’ στις παρεμβάσεις του. Σε ένα πρόβλημα υγεία σας ο γιατρός δεν θα σας συνταγογραφήσει 5 διαφορετικά φάρμακα για το ίδιο πρόβλημα. Ανάλογες κλινικές επιλογές υπάρχουν και στη φυσικοθεραπεία.

Στο μεγαλύτερο αν όχι σε όλο το εύρος των παθήσεων που ασχολείται η φυσικοθεραπεία δεν νοείται φυσικοθεραπευτικό σχήμα που να μην εμπεριέχει συμβουλές εργονομίας και σχεδιασμό εξατομικευμένου πλάνου θεραπευτικών ασκήσεων. Μην αρνείστε και μην αποφεύγετε το κομμάτι αυτό της φυσικοθεραπείας αφού είναι ένα από τα βασικότερα οφέλη που μπορείτε να αποκομίσετε από αυτήν και σύμφωνα με τις διεθνής κλινικές οδηγίες η άσκηση και η διατήρηση της κινητικότητας θα σας προστατέψουν από πληθώρα παθήσεων του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Για να μπορέσει ο Φυσικοθεραπευτής αλλά και ο κάθε επαγγελματίας υγείας να ασκήσει με ποιοτικό τρόπο το έργο του δεν δύναται να τελεί υπό ένα ληστρικό οικονομικό μαρασμό όπως αυτός που επιτελείται από τον ΕΟΠΥΥ.

Ταυτόχρονα ο ασφαλισμένος δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει αποδεκτή την  πτώση στην ποιότητα παροχής υπηρεσιών υγείας που του αναλογούν.

Θα πρέπει μαζί να ασκήσουν πιέσεις για τον οικονομικό ανασχεδιασμό των παροχών υγείας και ταυτόχρονα ΜΑΖΙ θα πρέπει να αναζητήσουν τους τρόπους που δεν θα θίγεται κανενός η αξιοπρέπεια ώστε η παροχή φυσικοθεραπευτικών υπηρεσιών να βρίσκεται στο υψηλό επίπεδο που πρέπει να βρίσκεται.

Μην κάνεις την υγεία σου έρμαιο του κακού οικονομικού σχεδιασμού.

Μίλησε ΤΩΡΑ με τον Φυσικοθεραπευτή σου και βρείτε ΜΑΖΙ την λύση στο πρόβλημα που σε απασχολεί.

πηγή:  http://anexartitoi-pt.blogspot.gr/2013/10/blog-post_5265.html

Κάθισε λιγότερο, κινήσου περισσότερο

από το blog: Clinical Sports Medicine
μετάφραση: Θανάσης Σιούρας, Φυσικοθεραπευτής

Άφθονες αποδείξεις εκθειάζουν τα οφέλη της σωματικής δραστηριότητας, και ειδικότερα την χρησιμότητα της άσκησης στην καθημερινή ζωή. Ωστόσο, πάρα πολλά στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι πολλοί άνθρωποι είναι ανενεργοί [1 2], κάνουν καθιστική ζωή, [3], και η ομάδα που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο είναι ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας.
Ευτυχώς, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι συμπεριφορές υγείας που υιοθετήθηκαν νωρίτερα στη μέση ηλικία μειώνουν τον κίνδυνο για την ανάπτυξη χρόνιων ασθενειών [4]. Οι στρατηγικές πρόληψης για την αύξηση της σωματικής δραστηριότητας των μεσήλικων μπορούν να οδηγήσουν σε μεταγενέστερα οφέλη σε πολλά πεδία, όπως αυτά της αύξηση της φυσικής κατάστασης, της ενίσχυση της κοινωνικής εμπλοκής, και να έχει ένα θετικό αντίκτυπο στην ποιότητα της ζωής.
Το ερώτημα παραμένει: πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε βιώσιμες λύσεις έτσι ώστε οι άνθρωποι να αφομοιώσουν και να τηρήσουν έναν σωματικά δραστήριο τρόπο ζωής; Μια πιθανή λύση είναι "να επαναφέρουμε την ενεργειακή δαπάνη  [5] πίσω στη ζωή μας μέσω των δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής και της ωφέλειας του περπατήματος."

Πρόσφατα η επιστήμη [6] και η επιδημιολογία [7,8] της καθιστικής συμπεριφοράς έχει εμφανισθεί στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην βιβλιογραφία, αμφισβητώντας προηγούμενες ορολογίες που χρησιμοποιούνταν για να υποδηλώσουν κάποιον που δεν ασχολείται με τη σωματική δραστηριότητα. Ιστορικά οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει τις λέξεις καθιστική ζωή ή αδρανείς εναλλακτικά. Κατευθυντήριες γραμμές που δημοσιεύθηκαν το 2012 από το Δίκτυο Έρευνας της Καθιστικής Συμπεριφοράς [9] προτείνουν ότι η αδράνεια ορίζεται από ένα άτομο που δεν πληρεί τις τρέχουσες συστάσεις για σωματική δραστηριότητα, δηλαδή, δεν ασκείται 150 λεπτά την εβδομάδα με μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα (MVPA).

Σε αντίθεση, η καθιστική συμπεριφορά αναφέρεται σε δραστηριότητες με τα πόδια σε στάση ή στάση ανάκλισης, τα οποία είναι χαμηλά σε ενεργειακή δαπάνη και ορίζεται ως μικρότερη ή ίση με 1,5 ισοδύναμο μεταβολικό έργο (ΚΟΑ) [9]. Για κάποιους ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, μπορεί να είναι ανυπέρβλητο να πετύχουν 150 λεπτά την εβδομάδα MVPA, τουλάχιστον στην αρχή. Αντιθέτως, μπορεί να είναι ευκολότερο να προτείνουμε ένα πρόγραμμα δραστηριοτήτων που ξεκινά απλά με το να κάθεται λιγότερο όλη την ημέρα. Όταν βλέπετε τηλεόραση, να κάνετε διαλείμματα για να στέκεστε κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων (ή ακόμα και να μειώσει το συνολικό χρόνο που βλέπετε τηλεόραση!)? Πλένετε τα πιάτα με τα χέρια, αντί να βάζετε στο πλυντήριο πιάτων, και/ή πηγαίνετε με τα πόδια στο τοπικό ταχυδρομείο ή στα μαγαζιά. Μια μελέτη σκοπιμότητας από τον Gardiner και τους συνεργάτες του [10] τόνισε ότι μια σύντομη συμπεριφορική παρέμβαση για τους ηλικιωμένους ενήλικες 65 χρόνων συν, οδήγησε σε μείωση τρία τοις εκατό του καθιστού χρόνου για μια περίοδο δύο εβδομάδων. Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια αυτής της μελέτης ήταν ότι η μείωση του καθιστικού χρόνου αντικαταστάθηκε από την αύξηση κατά δύο τοις εκατό μικρής δραστηριότητας και το ένα τοις εκατό αύξηση σε MVPA. 

 Ένας πιθανός τρόπος για την αύξηση της σωματικής δραστηριότητας είναι απλά ξεκινώντας κάποιος να μειώσει τον χρόνο που κάθεται. Η επιστήμη της καθιστικής συμπεριφοράς και της σωματικής άσκησης, αν και διαφορετικές, εξακολουθούν να λειτουργούν συλλογικά όταν λαμβάνεται μια ολιστική προσέγγιση της μέρας όσον αφορά τον ενεργό τρόπο ζωής και την υγεία. 

Πρόσφατα, ο Robinson [11] επινόησε τον όρο «αόρατη παρέμβαση» για να περιγράψει τα προγράμματα της συμπεριφορά του έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση της επιδημίας της παχυσαρκίας. Θεωρεί δεδομένο ότι οι παρεμβάσεις, όπως οι παραδοσιακοί χοροί ή η αύξηση της ευαισθητοποίησης για τα περιβαλλοντικά θέματα που σχετίζονται με το φαγητό παρέχουν θετικά οφέλη για την υγεία, χωρίς στην πραγματικότητα να καθορίζουν τον μακροπρόθεσμο στόχου της βελτίωσης της υγείας. Μήπως αυτό κάνει τη μείωση της καθιστικής συμπεριφοράς μια παρέμβαση αόρατη; Για ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, και ιδίως εκείνους με κινητικές δυσκολίες μια «καθίστε λιγότερο, κινηθείτε περισσότερο" στρατηγική μπορεί να είναι η βέλτιστη προσέγγιση για να υιοθετηθεί σιγά-σιγά τη σωματική δραστηριότητα, και κυρίως να γίνει η σωματική άσκηση τρόπος ζωής.

 πηγή:  http://www.clinicalsportsmedicine.com/sit-less-to-move-more-maureen-ashe-phd

Βιβλιογραφία:

1. Troiano RP, Berrigan D, Dodd KW, et al. Physical activity in the United States measured by accelerometer. Med Sci Sports Exerc 2008;40(1):181-8 doi: 10.1249/mss.0b013e31815a51b3[published Online First: Epub Date]|.
2. Ashe MC, Miller WC, Eng JJ, et al. Older adults, chronic disease and leisure-time physical activity. Gerontology 2009;55(1):64-72 doi: 10.1159/000141518[published Online First: Epub Date]|.
3. Matthews CE, Chen KY, Freedson PS, et al. Amount of time spent in sedentary behaviors in the United States, 2003-2004. Am J Epidemiol 2008;167(7):875-81 doi: kwm390 [pii] 10.1093/aje/kwm390[published Online First: Epub Date]|.
4. Willis BL, Gao A, Leonard D, et al. Midlife fitness and the development of chronic conditions in later life. Arch Intern Med 2012;172(17):1333-40 doi: 10.1001/archinternmed.2012.3400[published Online First: Epub Date]|.
5. Stein J. Stay moving, not still. Exercise slows aging and makes us feel better. Los Angeles Times. Los Angeles, 2009.
6. Hamilton MT, Hamilton DG, Zderic TW. Exercise physiology versus inactivity physiology: an essential concept for understanding lipoprotein lipase regulation. Exerc Sport Sci Rev 2004;32(4):161-6 doi: 00003677-200410000-00007 [pii][published Online First: Epub Date]|.
7. Owen N, Bauman A, Brown W. Too much sitting: a novel and important predictor of chronic disease risk? BJSM 2009;43(2):81-3 doi: bjsm.2008.055269 [pii] 10.1136/bjsm.2008.055269[published Online First: Epub Date]|.
8. Proper KI, Singh AS, van Mechelen W, et al. Sedentary behaviors and health outcomes among adults: a systematic review of prospective studies. Am J Prev Med 2011;40(2):174-82 doi: 10.1016/j.amepre.2010.10.015[published Online First: Epub Date]|.
9. Sedentary Behaviour Research Network. Letter to the editor: standardized use of the terms “sedentary” and “sedentary behaviours”. Appl Physiol Nutr Metab 2012;37(3):540-2 doi: 10.1139/h2012-024[published Online First: Epub Date]|.
10. Gardiner PA, Eakin EG, Healy GN, et al. Feasibility of reducing older adults’ sedentary time. Am J Prev Med 2011;41(2):174-7 doi: 10.1016/j.amepre.2011.03.020[published Online First: Epub Date]|.
11. Robinson TN. Stealth interventions for obesity prevention and control: motivating behavior change. In: Dube L, Bechara A, Dagher A, et al., eds. Obesity Prevention: The Role of Brain and Society on Individual Behavior. New York, NY: Elsevier, 2010.

Πως μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά της σχολικής ηλικίας σωματικά δραστήρια

από το blog: Clinical Sports Medicine

μετάφραση: Θανάσης Σιούρας, Φυσικοθεραπευτής

Η τακτική σωματική δραστηριότητα στο σχολείο έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει τα αποτελέσματα της υγείας των παιδιών και των νέων, όπως το υπερβολικό βάρος και την παχυσαρκία. Πρόσφατες έρευνες ρίχνουν φως στις ευκαιρίες και στις προκλήσεις της εφαρμογή της φυσικής δραστηριότητας σε παιδιά σχολικής ηλικίας.

Η τακτική σωματική δραστηριότητα είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική ανάπτυξη όπως και για την ανάπτυξη της κάρδιο-αναπνευστικής αντοχής, της μυϊκής δύναμης, της ευελιξίας, των κινητικών δεξιοτήτων και της ευκινησία. Επιπλέον, η τακτική σωματική δραστηριότητα έχει επιπτώσεις σε ένα ευρύ φάσμα αποτελεσμάτων της υγεία των παιδιών και της νεολαίας (1) συμπεριλαμβανομένων του υπερβολικού βάρους και της παχυσαρκία. Τα παιδιά θεωρούνται μια κρίσιμη ομάδα-στόχος της προσπάθειας της δημόσιας υγείας για την πρόληψη της παχυσαρκίας και του υπερβολικού βάρους.

Ο Grydeland και άλλοι, ανέφεραν πρόσφατα την επίδραση της 20-μηνης παρέμβασης στα σχολεία όσον αφορά τα αποτελέσματα της σύνθεσης του σώματος (2). Η παρέμβαση τους κατάφερε να αυξήσει την συνολική σωματική δραστηριότητα μεταξύ των συμμετεχόντων και ιδιαίτερα μεταξύ των κοριτσιών και των ατόμων με χαμηλό επίπεδο δραστηριότητας. Επιπλέον, η μελέτη έδειξε ευεργετικά αποτελέσματα στη μείωση του Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) των κοριτσιών.

Τα αποτελέσματα σχετικά με τη σύνθεση του σώματος είναι πολλά υποσχόμενα. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικά αποτελέσματα της παρέμβασης μεταξύ των αγοριών ή μεταξύ των συμμετεχόντων των γονέων με χαμηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης. Φαίνεται να υπάρχουν μερικοί λόγοι για τους οποίους οι επιπτώσεις δεν ήταν καλύτερες και δεν επηρέασαν τα αγόρια. Μεταξύ αυτών ήταν ότι το χαμηλό κόστος και η δυνατότητα εφαρμογής στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα είχε υψηλή προτεραιότητα στη μελέτη του Grydeland, και τα συστατικά παρέμβασης διοχετεύτηκαν κυρίως μέσω των εκπαιδευτικών του σχολείου και εξαρτιόνταν από την αφοσίωσή τους στο πρόγραμμα.

Ακόμη και με φιλόδοξους στόχους για το ποιες δραστηριότητες τα παιδιά θα πρέπει να συμμετέχουν, οι επιπτώσεις εξαρτώνται από το τι τα παιδιά κάνουν πραγματικά. Ακριβώς όπως όταν οι ασθενείς λαμβάνουν τα φάρμακά η θεραπεία λειτουργεί καλά, ενώ αν δεν το κάνουν, η θεραπεία δεν λειτουργεί. Η πρόκληση είναι να εφαρμοστεί η σωματική δραστηριότητα με αρκετά ισχυρές επιπτώσεις.

Από τη βιβλιογραφία (3-6) γνωρίζουμε:

• Τα παιδιά γίνονται λιγότερο σωματικά δραστήρια όσο πλησιάζουν την εφηβεία και την ενήλικη ζωή
• Τα κορίτσια είναι γενικά λιγότερο δραστήρια από τα αγόρια
• Τα παιδιά που είναι σωματικά δραστήρια κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας είναι πιο πιθανό να είναι σωματικά ενεργοί ως ενήλικες
• Μάθηση διαφορετικών τύπων σωματικών δραστηριοτήτων στην παιδική ηλικία μπορεί να βοηθήσει να τολμούν να συμμετάσχουν σε περισσότερες δραστηριότητες αργότερα στη ζωή τους
• Υποχρεωτική σωματική δραστηριότητα στο σχολείο δεν είναι προτεραιότητα
• Δεν υπάρχουν στοιχεία που ότι η προστιθέμενη σωματική δραστηριότητα στο σχολικό πρόγραμμα με τη λήψη χρόνου από άλλα θέματα εμποδίζουν τις ακαδημαϊκές επιδόσεις

Το σχολείο αντιπροσωπεύει το μόνο διαθέσιμο πεδίο όπου όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την κοινωνική υπόβαθρο, μπορεί να προσεγγιστούν συνεχώς επί μακρό χρονικό διάστημα. Ως εκ τούτου θα πρέπει να παροτρύνουμε τους φορείς λήψης αποφάσεων να δώσουν προτεραιότητα στη σωματική δραστηριότητα στο σχολείο και να εξασφαλίσουν ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν αρκετές ικανότητες. Ωστόσο, αν αυτό είναι μόνο στα λόγια, το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι η αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων και όχι τη μείωση τους.

πηγή: http://www.clinicalsportsmedicine.com/how-can-we-get-school-children-physically-active-sigmund-a-anderssen-phd

Βιβλιογραφία:

1. Strong WB, Malina RM, Blimkie CJ et al. Evidence based physical activity for school-age youth. J Pediatr 2005; 146:732-37.
2. Grydeland M, Bjelland M, Anderssen SA, Klepp KI, Bergh IH, Andersen LF, Ommundsen Y, Lien N. Effects of a 20-month cluster randomised controlled school-based intervention trial on BMI of school-aged boys and girls: the HEIA study. Br J Sports Med. 2013 Apr 27. [Epub ahead of print]
3. Kolle E, Steene-Johannessen J, Andersen LB, Anderssen SA. Objective measures of physical activity level and directly measured aerobic fitness in a population based sample of Norwegian 9- and 15-year olds. Scand J Med Sci Sports. 2010 Feb;20(1):e41-7. doi: 10.1111/j.1600-0838.2009.00892.x.
4. Telama R, Yang X, Viikari J, et al. Physical activity from childhood to adulthood. A 21-year tracking study.  Am J Prev Med 2005;28:267–73.
5. Ahamed Y, Macdonald H, Reed K, Naylor PJ, Liu-Ambrose T, McKay H. School-based physical activity does not compromise children’s academic performance. Med Sci Sports Exerc. 2007 39:371-6.
6. François Trudeau F, Shephard RJ. Physical education, school physical activity, school sports and academic performance. Int J Behav Nutr Phys Act. 2008; 5: 10.

Εμβιομηχανική και τραυματισμοί στην ποδηλασία

από τον ιστότοπο http://www.bmj.com
του  Peter Bloomer

Η ποδηλασία γίνεται όλο και πιο δημοφιλής σε όλο τον κόσμο. Μετά τις όλο και περισσότερες ζωντανές μεταδόσεις αγώνων, αλλά και τις επιτυχίες Άγγλων αθλητών (Chris Hoy, Bradley Wiggins και Chris Froome) στον φημισμένο Γύρο της Γαλλίας, η ποδηλασία θα συνεχίσει να ανθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. 
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού των ατόμων που ασχολούνται με την ποδηλασία, οι οποίοι πιθανόν να έχουν προβλήματα και απευθύνονται σε φυσικοθεραπευτές.
Το άρθρο αυτό εξετάζει την επίδραση της σωστής ρύθμισης του ποδηλάτου στον ασκούμενο. Η θέση του αναβάτη πρέπει να είναι η βέλτιστη, όχι μόνο για  την άνεσή του, αλλά και για την ικανότητα να παράγει μεγαλύτερο έργο, χωρίς εμβιομηχανικούς περιορισμούς.

Η κίνηση των πεντάλ 
Η περιστροφή των πεντάλ συνεπάγεται πολύπλοκες μυϊκές συσπάσεις στα κάτω άκρα με σκοπό την απόδοση της μέγιστης δύναμης και χωρίζεται σε δύο φάσεις. 
Με το πεντάλ στην αρχική θέση (στις 12 του ρολογιού), η φάση των πρώτων 90 μοιρών της περιστροφής ονομάζεται "φάση προώθησης". Οι εκτείνοντες μύς του ισχίου (γλουτιαίοι) ξεκινούν την κίνηση, που στη συνέχεια ακολουθούνται από τον τετρακέφαλο μυ. Ο τετρακέφαλος μυς παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης που απαιτείται κατά την διάρκεια της περιστροφής των πεντάλ. Αυτό φαίνεται καλύτερα στους ποδηλάτες που ειδικεύονται στο σπριντ, όπου απαιτείται εκρηκτική δύναμη. Στο χαμηλότερο σημείο της "φάσης προώθησης" (στην θέση 6 του ρολογιού), οι πελματιαίοι καμπτήρες της ποδοκνημικής συνδυάζονται με τον τετρακέφαλο για να πιέσουν το πεντάλ στο χαμηλότερο σημείο της τροχιάς του.
Το δεύτερο μισό της κίνησης των πεντάλ, η επαναφορά τους δηλαδή στην κορυφαία θέση, είναι η "φάση της ανάκαμψης". Η σύσπαση των ραχιαίων καμπτήρων της ποδοκνημικής είναι ζωτικής σημασίας σε αυτό το σημείο για να τραβήξουν τα δάχτυλα και κατά συνέπεια το πεντάλ προς τα επάνω. Στη συνέχεια συμμετέχουν και οι ισχιοκνημιαίοι, δίνοντας ώθηση προς τα επάνω και προς το τέλος της κίνησης δίνει τη βοήθειά του και ο λαγονοψοΐτης. 
Έτσι, επιστρέφουμε στην αρχική θέση κίνησης και ξαναρχίζει η περιστροφή με την σύσπαση των ίδιων μυων πάλι. 
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι κατά την μία φάση, το άλλο πόδι εκτέλει την αντίθετη και έτσι διπλασιάζεται σχεδόν η μυϊκή απόδοση.
Ανισορροπία σε οποιοδήποτε σημείο των δύο αυτών φάσεων μπορεί να αλλάξει την παραγόμενη δύναμη, την ταχύτητα και να δημιουργήσει προδιάθεση για πιθανούς τραυματισμούς.


Συνήθη προβλήματα σε ποδηλάτες
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ρυθμίσουμε σωστά το ύψος της σέλας και υπάρχουν μικροδιαφορές ανάλογα με το είδος της ποδηλασίας στο οποίο ειδικεύεται ο ποδηλάτης. Αρχικά θα πρέπει να δούμε αν τα δύο σκέλη το ποδηλάτη έχουν το ίδιο μήκος. Εάν το ένα σκέλος είναι κοντύτερο από το άλλο, χρησιμοποιήστε σαν μέτρο μεγέθους το μήκος του κοντύτερου ποδιού.
Οι αναβάτες που έχουν την τάση να ποδηλατούν με την απόσταση σέλας-πεντάλ κάτω από το ιδανικό ύψος, μπορεί να παρουσιάσουν:
    προβλήματα στην περιοχή της λαγονοκνημιαίας ταινίας,    σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου (αυτό οφείλεται στις αυξημένες συμπιεστικές δυνάμεις στην     κάμψη του γόνατος) και
    προβλήματα, λόγω της περιορισμένης κίνησης, στο ισχίο.
Όσοι συνηθίζουν να έχουν τη σέλα τους σε υψηλότερη από το φυσιολογικό θέση, είναι πιθανό να παρουσιάσουν:
    ερεθισμό του ισχιακού νεύρου,
    πόνο στην πλάτη και μερικές φορές συμπτώματα στην περιοχή του αυχένα και των άνω άκρων, από     την κακή στάση της υπερβολικής κάμψης.
Επίσης, μία σέλα, η οποία είναι πολύ υψηλή ή πλατιά, μπορεί επίσης να οδηγήσει σε υπερβολική πλευρική μετακίνηση πάνω της, η οποία με τη σειρά της μειώνει την αποτελεσματικότητα των κάτω άκρων σε όλη την κίνηση των πεντάλ.
Θα παρατηρήσετε επίσης, ένα πολύ μεγάλο αριθμό αθλητών-ποδηλατών που φαίνεται να έχουν τα δάχτυλα των ποδιών τους προς τα κάτω και στις δύο φάσεις της περιστροφής των πεντάλ.
Άλλοι τοποθετούν το σώμα τους πολύ μακριά προς τα εμπρός, με τα γόνατα πιό μπροστά από τον άξονα των πεντάλ, καθιστώντας έτσι την σύσπαση των γλουτιαίων λιγότερο αποτελεσματική στην πρώτη φάση της περιστροφής των πεντάλ. 
Οι αναβάτες που έχουν ασθενέστερους καμπτήρες του ισχίου, μπορούν να έχουν πρόβλημα στην φάση της επαναφοράς και να κουράζονται περισσότερο.
Επίσης είναι πολύ συχνές οι βλάβες υπερχρήσης και οι τραυματισμοί από πτώσεις ή συγκρούσεις. 
Το σύνδρομο λαγονοκνημιαίας ταινίας μπορεί να προκληθεί σε έναν αναβάτη αν ποδηλατεί με την ποδοκνημική σε πελματιάια κάμψη ή με λάθος ύψος της σέλας, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. 
Η παρατεταμένη και έντονη λαβή του τιμονιού μπορεί να οδηγήσει σε επικονδυλαλγία. 
Μουδιάσματα στην περιοχή του καρπού μπορεί να προκύψουν από τη συμπίεση του ωλένιου νεύρου στο κανάλι του Guyon. 
Τέλος οι θλάσεις της ποδοκνημικής είναι συχνές, περισσότερο στα σπρίντ λόγω της αυξημένης ταχύτητας και της εκρηκτικής δύναμης που απαιτείαται.

Οι φυσικοθεραπευτές μπορούν να βοηθήσουν τους ποδηλάτες στην επιστροφή τους μετά από κάποιο πρόβλημα. 
Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να προβεί σε ενδελεχή αξιολόγηση των μυοσκελετικών παραμέτρων και να εντοπίσει την αιτία του πόνου και τους παράγοντες που τον προκαλούν. 
Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει δοκιμασιές του σπονδυλικής στήλης, νευρομυϊκή αξιολόγηση, έλεγχο της κινητικότητας του ισχίου και των κάτω άκρων και τέλος αξιολόγηση του εύρους κίνησης και της μυϊκής δύναμης των αρθρώσεων.


πηγή: http://blogs.bmj.com/bjsm/2013/08/08/pedal-power-a-closer-look-at-cycling-injuries-and-biomechanics-guest-post-by-peter-bloomer/