Κατευθυντήριες οδηγίες για την διαχείριση της οστεοαρθρίτιδας γόνατος και ισχίου

από το Royal Australian College of General Practitioners

πηγή: https://www.racgp.org.au/your-practice/guidelines/musculoskeletal/hipandkneeosteoarthritis/

Άσκηση και manual therapy βελτιώνουν τον πόνο και την λειτουργικότητα στην οστεοαρθρίτιδα

από τον ιστότοπο: ScienceDaily


Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του ισχίου και γόνατος μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα, δηλαδή τον πόνο, την δυσκαμψία και την λειτουργικότητα της άρθρωσης, αν ακολουθήσουν τακτική σωματική άσκηση και manual therapy ή και τα δύο, σύμφωνα με νέα ερευνητικά ευρήματα που παρουσιάστηκαν  από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Ρευματολογίας στο Ετήσιο Συνέδριο στη Βοστώνη.

Η Οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ), είναι η πιο συχνή πάθηση των αρθρώσεων και επηρεάζει μεσήλικες και ηλικιωμένους. Χαρακτηρίζεται από την προοδευτική βλάβη του χόνδρου της άρθρωσης (το προστατευτικό υλικό των οστών μέσα στην άρθρωση) και προκαλεί αλλαγές στις δομές γύρω από αυτήν. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν τη συσσώρευση υγρού (φλεγμονή), την οστεώδη υπερανάπτυξη, καθώς και μυϊκή αδυναμία και αλλοιώσεις των περιαρθρικών στοιχείων, οι οποίες μπορεί να περιορίσουν την κίνηση και να προκαλέσουν πόνο.Υπάρχοντα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της αποτελεσματικότητας της άσκησης και των ειδικών χειρισμών για την ανακούφιση από τα συμπτώματα της ΟΑ του ισχίου και του γόνατος, καθώς και τη βελτίωση της λειτουργικότητας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα για την σύγκριση αυτών των θεραπευτικών προσεγγίσεων, με τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ ή για την μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης.  

Ερευνητές στη Νέα Ζηλανδία μελέτησαν 206 ασθενείς με ΟΑ για δύο χρόνια, με σκοπό να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της προσθήκης της τακτικής σωματικής άσκησης, των θεραπευτικών χειρισμών (manual therapy) ή ένος συνδυασμού και των δύο αυτών με τη συνήθη αγωγή, σε σχέση με τη συνέχιση της συνήθους ιατρικής φροντίδας της ΟΑ."Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσον παρέχοντας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα άσκησης ή manual therapy, οδηγούμε σε σημαντικά πρόσθετα οφέλη, πέρα ​​και πάνω από τη συνήθη ιατρική φροντίδα," δήλωσε ο J. Haxby Abbott, DPT, PhD, FNZCP από το Πανεπιστήμιο του Otago στο Dunedin της Νέας Ζηλανδίας, που είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Η πρόοδος των συμμετεχόντων μετρήθηκε με τη χρήση του Western Ontario and McMaster (WOMAC) δείκτη για την ΟΑ, ο οποίος αξιολογεί σε μια κλίμακα από 0-240. Όσο πιό χαμηλή είναι κατά WOMAC η βαθμολογία, δείχνει βελτίωση στον πόνο και την δυσκαμψία, καθώς και βελτίωση στην λειτουργικότητα της άρθρωσης. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν επίσης σε αρκετές δοκιμασίες φυσικής κατάστασης, όπως για παράδειγμα, η χρονομέτρηση καθίσματος-ανύψωσης και του γρήγορου βαδίσματος 40 μέτρων, καθώς και στο ημικάθισμα των 30 δευτερολέπτων.  
Στην αρχή της μελέτης, η μέση ηλικία των ασθενών που συμμετείχαν ήταν τα 66 έτη, με μία μέση βαθμολογία WOMAC στους 100,8 βαθμούς. 

Μετά από δύο χρόνια, όλοι οι συμμετέχοντες, οι οποίοι ακολούθησαν τακτική άσκηση ή manual therapy ή ένα συνδυασμό και των δύο, έδειξαν βελτιωμένη βαθμολογία κατά WOMAC, καλύτερη από αυτή που είχαν οι συμμετέχοντες που είχαν λάβει μόνο τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ.  
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν αγωγή με άσκηση εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν βελτίωση κατά 31,7 μονάδες στην κλίμακα WOMAC, σε σύγκριση με αυτούς που ακολούθησαν μόνο τη συνήθη φροντίδα. 
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν manual therapy αγωγή εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν  μια βελτίωση κατά 30,1 μονάδες στην κλίμακα WOMAC. 

Η βαθμολόγηση κατά WOMAC όπως αναφέρεται στην έρευνα.

(American College of Rheumatology)

Αν και η διαφορά στην στην κατα WOMAC αξιολόγηση για τους συμμετέχοντες που έλαβαν συνδυασμένη θεραπεία με άσκηση και manual therapy, εκτός από την συνήθη φροντίδα, δεν πληρεί a priori σημαντικό κλινικό παράγοντα (28 βαθμοί), υπήρξε μια τάση προς όφελος των συμμετεχόντων, με την ομάδα αυτή να βελτιώνει κατά 26,2 βαθμούς την κατά WOMAC αξιολόγηση, περισσότερο από την ομάδα που έλαβε μόνο την συνήθη θεραπεία. Τέλος, οι συμμετέχοντες στην ομάδα θεραπείας με τακτική άσκηση, εμφάνισαν μεγαλύτερη μέση μεταβολή στις περισσότερες δοκιμές φυσικής κατάστασης από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. 

Συμπερασματικά, η προσθήκη στην συνήθη φροντίδα της ΟΑ, είτε της τακτικής άσκησης ή των ειδικών χειρισμών (manual therapy) ή και των δύο, είναι επωφελής για τους πάσχοντες. 

Οι συγγραφείς της παραπάνω μελέτης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι: "τα οφέλη που προσδίδονται σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ΟΑ, με την προσθήκη θεραπευτικής άσκησης ή (και) manual therapy, που παρέχονται από Φυσικοθεραπευτές, εξακολουθούν να είναι σημαντικά, ακόμη και για δύο τουλάχιστον χρόνια παρακολούθησης,".



πηγή:  http://www.sciencedaily.com/releases/2014/11/141116094020.htm
           http://www.newswise.com/articles/exercise-and-manual-therapy-improve-pain-and-function-in-osteoarthritis 

Ο βελονισμός παρέχει βραχυπρόθεσμη ανακούφιση του πόνου μετά από ολική αρθροπλαστική

από το περιοδικό Pain Medicine Journal (Pain Med. 2015 Jan 13. doi: 10.1111/pme.12685)

των Crespin D, Griffin KH, Johnson JR, Miller C, Finch MD, Rivard RL, Anseth S, Dusek JA.
(Division of Health Policy and Management, University of Minnesota School of Public Health, Minneapolis, Minnesota)


Η μελέτη αυτή εξετάζει το βελονισμό σαν συμπληρωματική θεραπεία στην αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου, μέσα σε ένα συνολικό πρόγραμμα ολικής αρθροπλαστικής, εξετάζοντας σε ποιούς ασθενείς με ολική αρθροπλαστική ισχίου και γόνατος θα επιλεχθεί ο βελονισμός, αλλά και ποιά είναι η επίδραση του βελονισμού στην αντιμετώπιση του βραχυπρόθεσμου πόνου.
Λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους στην χορήγηση των οπιοειδών φαρμάκων για την αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου, μη φαρμακολογικές στρατηγικές θα πρέπει να εξετάζονται για ασθενείς μετά από ολική αρθροπλαστική.

Η μελέτη έλαβε μέρος στο Abbott Northwestern Hospital, ένα νοσοκομείο 630 κλινών στην Minneapolis της Minnesota από το 2010 έως 2012.
Το δείγμα περιελάμβανε 2.500 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε ολική αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος.
Στο συνολικό κοινό πρόγραμμα των αρθροπλαστικών, ταυτόχρονα με την μετεγχειρητική φυσικοθεραπεία, προσφέρθηκε κατ 'επιλογήν βελονισμός σε όλους τους ασθενείς, ως συμπληρωματική θεραπεία στην χορήγηση οπιοειδών για την αντιμετώπιση του πόνου.

Ο αυτοαναφερόμενος πόνος αξιολογήθηκε πριν και μετά την εφαρμογή βελονισμού, χρησιμοποιώντας μια κλίμακα από το 0-10 και κατηγοριοποιώντας τον ως ήπιο (0-4) και μέτριο ή σοβαρό πόνο (5-10).

Το 75% των ασθενών ακολούθησαν πρόγραμμα βελονισμού.
Οι γυναίκες (95% , CI: 1.22, 1.81) είχαν υψηλότερη απόδοση από την εφαρμογή του βελονισμού, σε σύγκριση με τους άνδρες και οι μη-λευκοί ασθενείς (95%, CI: 0,39, 0,78) είχαν χαμηλότερες αποδόσεις, σε σύγκριση με τους λευκούς ασθενείς. 
Ο μέσος όρος της βραχυπρόθεσμης μείωσης του πόνου ήταν 1,91 μονάδες (95%, CI: 1,83, 1,99), δηλαδή μείωση κατά 45% από τη μέση βαθμολογία προ-εφαρμογής. 
Το 40% των ασθενών ανέφεραν μέτριο/σοβαρό πόνο πριν από την εφαρμογή του βελονισμού, ενώ μόνο το 15% ανέφερε μέτριο/σοβαρό πόνο μετά τον βελονισμό.


Συμπερασματικά, ο βελονισμός μπορεί να είναι ένα αποτελεσματικό συμπλήρωμα στις φαρμακολογικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση του πόνου, μετά από ολική αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος.



πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25586769

Η προεγχειρητική φυσικοθεραπεία ελαττώνει σημαντικά την μετεγχειρητική φροντίδα σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ολική αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος

από τον ιστότοπο PT in motion

Μια νέα μελέτη διαπίστωσε ότι μόνο 1 έως 2 συνεδρίες προεγχειρητικής φυσικοθεραπείας μπορεί να μειώσουν τη μετεγχειρητική χρήση περίθαλψης κατά 29%, για τους ασθενείς που υποβάλλονται σε ολική αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος, εξοικονομώντας κόστος υγειονομικής περίθαλψης πάνω από $ 1.000 ανά άτομο.
Ερευνητές στο Οχάιο μελέτησαν 4,733 Medicare περιπτώσεις ολικής αρθροπλαστικής ισχίου ή γόνατος, από ένα συνδυασμό 169 επαρχιακών και αστικών νοσοκομείων με ευρεία γεωγραφική κατανομή. Διαπίστωσαν ότι το 79,7% των ασθενών που δεν έλαβαν προεγχειρητική φυσικοθεραπεία απαιτούσαν αυξημένες μετεγχειρητικές υπηρεσίες φροντίδας. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε σε 54,2% για τους ασθενείς που έλαβαν ακόμη και ένα μικρό αριθμό φυσικοθεραπευτικών συνεδριών πριν από την επέμβαση. 

Η μελέτη προ-δημοσιεύθηκε πριν από την εκτύπωσή της στο περιοδικό Journal of Bone and Joint Surgery.

Μετά από προσαρμογή για τις δημογραφικές μεταβλητές και τα συνοδά νοσήματα, οι συγγραφείς της μελέτης εκτιμούν ότι η μείωση κατά 29% σε μετεγχειρητική περίθαλψη, στην ομάδα που έλαβε προεγχειρητική φυσικοθεραπεία, μεταφράζεται σε μείωση του κόστους κατά $ 1.215 ανά ασθενή και οφείλεται στην μείωση του μετεγχειρητικού κόστους νοσηλείας και στην μειωμένη απαιτούμενη υγειονομική περίθαλψη κατ΄ οίκον.
Ασθενείς με τουλάχιστον 1 συνεδρία συμπεριλήφθηκαν στην ομάδα της προεγχειρητικής αγωγής, υπό την προϋπόθεση ότι είχαν λάβει την υπηρεσία 30 ημέρες πριν από την χειρουργική επέμβασή τους.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το όφελος της προεγχειρητικής φυσικοθεραπευτικής αγωγής προήλθε κυρίως από τον τρόπο που προετοιμάζονται οι ασθενείς για την μετεγχειρητική αποκατάσταση. Στις περισσότερες περιπτώσεις που μελετήθηκαν, η προεγχειρητική φυσικοθεραπεία περιορίστηκε σε 1 ή 2 συνεδρίες, που "δείχνει ότι η αξία της προεγχειρητικής φυσικοθεραπείας οφείλεται κυρίως στην εκπαίδευση του ασθενούς για την χρήση, μετεγχειρητικά, βοηθημάτων βάδισης, το σχεδιασμό για την αποκατάσταση και τη διαχείριση των προσδοκιών του ασθενούς και όχι από πολλαπλές εντατικές συνεδρίες για να αναπτύξει τη δύναμη και το εύρος της κίνησης."

"Η μελέτη μας δείχνει μια σημαντική μείωση της μετεγχειρητικής φροντίδας που συνδέεται με τη χρήση της φυσικοθεραπευτικής αγωγής κατά τη διάρκεια της προεγχειρητικής περίοδου για την ολική αρθροπλαστική χειρουργική επέμβαση", γράφουν οι συγγραφείς, προσθέτοντας ότι σε περιβάλλον όπου η χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης έχει προταθεί από ορθοπεδικό χειρουργό, "η φυσικοθεραπεία φαίνεται να παρέχει ωφέλη εντός της δομής ενός τυποποιημένου προεγχειρητικού προγράμματος εκπαίδευσης και προγραμματισμού, στο οποίο οι φυσιοθεραπευτές μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο."

Ενώ οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι πρέπει να προχωρήσει η μελέτη για να εντοπίσει τον καλύτερο τρόπο για την εξισορρόπηση της κατανομής των πόρων μεταξύ των προ- και μετ-εγχειρητικής αγωγής, αναφέρουν οτι τα ευρήματα της παρούσας μελέτης είναι ένα καλό πρώτο βήμα για την τελειοποίηση των νέων μοντέλων περίθαλψης.

"Όσο το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης μετακινείται απο την αμοιβή ανά υπηρεσία στην συνολική αμοιβη για την αποκατάσταση του προβλήματος, απαιτείται κάποιος καλύτερος επιμερισμός στους παρόχους που συμμετέχουν," συμπληρώνουν οι συγγραφείς, "η σωστή διαχείρισης των οικονομικών, θα έχει σαν αποτέλεσματα υψηλής ποιότητας υπηρεσίες με χαμηλό κόστος, κάτι που είναι επιτακτική ανάγκη."


πηγή:  http://www.apta.org/PTinMotion/News/2014/10/2/PreOperativePT/