πηγή: https://www.racgp.org.au/your-practice/guidelines/musculoskeletal/hipandkneeosteoarthritis/
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οστεοαρθρίτιδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οστεοαρθρίτιδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2018
Κατευθυντήριες οδηγίες για την διαχείριση της οστεοαρθρίτιδας γόνατος και ισχίου
από το Royal Australian College of General Practitioners
πηγή: https://www.racgp.org.au/your-practice/guidelines/musculoskeletal/hipandkneeosteoarthritis/
πηγή: https://www.racgp.org.au/your-practice/guidelines/musculoskeletal/hipandkneeosteoarthritis/
Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018
Σάββατο 7 Ιουλίου 2018
Πρόκειται να χειρουργήσετε το γόνατό σας; Διαβάστε πρώτα αυτό.
από την , Professor of Muscle and Joint Health, University of Southern Denmark
Οι χειρουργικές επεμβάσεις στα γόνατα είναι πλέον πολύ συνηθισμένες. Πολλοί νεαροί ενήλικες έχουν αποκαταστήσει τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμό τους μετά από κάποια ρήξη στους αθλητικούς χώρους. Πολλοί μεσήλικες έχουν προβλήματα στους μηνίσκους τους, με αποτέλεσμα τον πόνο και την περιορισμένη κινητικότητα του γόνατος. Και πολλοί ηλικιωμένοι έχουν αντικαταστήσει τα οστεοαρθριτικά γόνατά τους, όταν πλέον η φθορά της άρθρωσης δημιουργεί σημαντικά προβλήματα. Η ιδέα ότι υπάρχει κάτι μηχανικά λανθασμένο που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση, είναι μια συναρπαστική ιδέα - αλλά είναι σωστό;
Η ολική αρθροπλαστική του γόνατος είναι η μεγαλύτερη ορθοπεδική καινοτομία και αναμφίβολα έχει βελτιώσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το συνολικό ποσοστό των αρθροπλαστικών γόνατος αυξήθηκε τέσσερις φορές στη Δανία σε διάστημα δέκα ετών και αναμένεται να συνεχίσει να αυξάνεται καθώς ο πληθυσμός μεγαλώνει, αποκτά υπερβολικό βάρος και είναι περισσότερο ανενεργός.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι το 2035, προβλέπεται ότι θα εκτελεστούν 118.666 ολικές αρθροπλαστικές γόνατος. Ωστόσο, η αντικατάσταση της άρθρωσης του γόνατος με μέταλλο και πλαστικό δεν σχετίζεται με ανακούφιση από τον πόνο για όλους. Περίπου δύο στους δέκα ανθρώπους που υποβάλλονται στη διαδικασία αυτή, δεν βρίσκουν καθόλου ανακούφιση από τον πόνο και μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ακόμη και χειρότερος από ότι πριν την χειρουργική επέμβαση.
Υπερήλικες
Σε άτομα μεγάλης ηλικίας, μόνο μία μελέτη αξιολόγησε τυχαία ασθενείς για να ελέγξει αν η ολική αρθροπλαστική του γόνατος ή ένα επιστημονικά δομημένο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας ή ο συδυασμός και των δυο, έδωσε περισσότερη ανακούφιση από τον πόνο, καθώς και λειτουργική βελτίωση. Η συντηρητική αγωγή περιελάμβανε την εκπαίδευση των ασθενών, την επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία, την παρέμβαση διαιτολόγου αν το άτομο ήταν υπέρβαρο, την χρησιμοποίηση εμβιομηχανικών βοηθημάτων στα παπούτσια του και την χρήση αναλγτικών, αν υπήρχε ανάγκη.
Σε αυτή τη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, διαπιστώθηκε ότι ο συνδυασμός της χειρουργικής επέμβασης και του πακέτου συντηρητικής αγωγής συσχετίστηκε με τη διπλάσια βελτίωση του πόνου και της λειτουργικότητας, σε σύγκριση με τη λήψη μόνο του πακέτου της συντηρητικής αγωγής. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση είχε το κόστος της. Περίπου ένας στους δέκα ασθενείς είχε ένα σοβαρό ανεπιθύμητο συμβάν, όπως μία θρόμβωση ή μια λοίμωξη, απαιτώντας περισσότερες ημέρες παραμονής στο νοσοκομείο, συμπεριλαμβανομένης και της πολυπλοκότερης χειρουργικής επέμβασης. Έτσι, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν ανακάμψει πλήρως, μερικοί είχαν μακροχρόνιες και ίσως εξουθενωτικές συνέπειες.
Στη μη χειρουργική ομάδα, διαπιστώσαμε ότι οι περισσότεροι ασθενείς δεν επέλεξαν να υποβληθούν στην χειρουργική επέμβαση κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών. Η συμμετοχή τους στο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας, συνδέθηκε μόνο με 30% ανακούφιση από τον πόνο, το οποίο ήταν αρκετό για τους τρεις από τους τέσσερις συμμετέχοντες, στο να αναβάλουν τη χειρουργική επέμβαση για τουλάχιστον ένα χρόνο. Δύο χρόνια μετά, δύο στους τρεις δεν είχαν ακολουθήσει ακόμη την χειρουργική οδό.
Όλοι οι συμμετέχοντες στην παραπάνω μελέτη είχαν μέτρια έως σοβαρή απώλεια χόνδρου - με άλλα λόγια: διαγνωσμένη οστεοαρθρίτιδα και οι περισσότεροι ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Όλοι, συμφωνα με τους ορθοπεδικούς χειρουργούς, πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να ακολουθήσουν χειρουργική επέμβαση και τους διαβεβαίωσαν ότι θα μπορούσαν να έχουν αυτή την δυνατότητα όποτε ήθελαν.
Μεσήλικες
Σε άτομα μέσης ηλικίας, έχουν υπάρξει περισσότερες από δέκα μελέτες υψηλής ποιότητας για την αντιμετώπιση του πόνου στο γόνατο, της οστεοαρθρίτιδας και των μηνισκικών ρήξεων με αρθροσκόπηση του γόνατος. Δύο από αυτές τις μελέτες συνέκριναν την πραγματική χειρουργική επέμβαση με πλασματική χειρουργική επέμβαση, όπου έγιναν μόνο εντομές του δέρματος.
Και στις δύο μελέτες, δεν υπήρξε διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ των συμμετεχόντων που είχαν πραγματική χειρουργική επέμβαση έναντι εκείνων που είχαν πλασματική χειρουργική επέμβαση.
Μια άλλη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, συνέκρινε την πραγματική χειρουργική επέμβαση με επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία και με παρόμοιο τρόπο διαπιστώθηκε ότι και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν, χωρίς διαφορά μεταξύ των ομάδων στην ανακούφιση του πόνου. Ωστόσο, η ομάδα της άσκησης βελτίωσε τη μυϊκή δύναμη - κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη - και συνεχίστηκε αυτή η βελτίωση και για ένα χρόνο ακόμη, γεγονός που προκαλεί έκπληξη, καθώς η θεραπευτική παρέμβαση διήρκεσε μόνο 12 εβδομάδες.
Στην ομάδα που ακολούθησε την χειρουργική επέμβαση, τους πήρε ένα χρόνο για να ανακτήσουν τη δύναμη που είχαν πριν από την επέμβαση. Διαπιστώθηκε επίσης ότι η ομάδα που είχε μόνο θεραπεία άσκησης ήταν πιο σωματικά ενεργή δύο χρόνια μετά τη μελέτη.
Νέοι
Σε νεαρούς ενήλικες (κυρίως αθλητές), που 'εχουν ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου τους, μόνο μία μελέτη έχει συγκρίνει την συντηρητική αγωγή κινησιοθεραπείας, με τον συνδυασμό της με την χειρουργική αναδόμηση του συνδέσμου. Σε αυτή τη μελέτη, δεν διαπιστώθηκε διαφορά μεταξύ των ομάδων θεραπείας σε οποιοδήποτε μετρούμενο αποτέλεσμα, μετά από δύο ή πέντε χρόνια.
Και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν και δεν υπήρξε διαφορά στη βελτίωση μεταξύ της ομάδας που είχε υποστεί χειρουργική επέμβαση και της ομάδας που δεν είχε. Όποιο άτομο από την ομάδα της συντηρητικής αγωγής είχε ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση αργότερα, δεν οδηγήθηκε σε καλύτερο αποτέλεσμα, σε σύγκριση με τα άτομα που είχαν ακολουθήσει μόνο συντηρητική αγωγή.
Ένας κοινός λόγος για την χειρουργική επέμβαση αργότερα, ήταν η πεποίθηση ότι "απαιτείται χειρουργική επέμβαση για να διορθωθεί το πρόβλημα" και η επιθυμία για επιστροφή στον αθλητισμό. Δυστυχώς, μόνο τέσσερις στους δέκα επέστρεψαν στον αθλητισμό στη μελέτη μας, χωρίς καμία διαφορά μεταξύ αυτών που είχαν ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση ή όχι.
Όταν συνοψίσουμε τα ποσοστά της επιστροφής στον αθλητισμό σε όλες τις μελέτες που είναι διαθέσιμες για νέους που είχαν χειρουργική αναδόμηση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, βλέπουμε ότι μόνο ένας στους δύο αθλητές μπορεί να επιστρέψει στον αθλητισμό.
Δεν είναι απαραίτητα έτσι
Είναι διαισθητικό να σκεφτόμαστε ότι όταν κάτι σπάσει στο γόνατο, είναι απαραίτητη η επανατοποθέτηση του με χειρουργική επέμβαση. Η έρευνα δείχνει ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα έτσι. Η χειρουργική αντιμετώπιση δεν είναι η μόνη λύση. Η έρευνα δείχνει ότι αρκετοί τύποι προβλημάτων του γόνατος μπορούν να αντιμετωπιστούν σε παρόμοιο βαθμό χωρίς χειρουργική επέμβαση, αλλά ακόμη και με χειρουργική επέμβαση ή όχι, δεν μπορεί να εξασφαλιστεί ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Είναι έξυπνο να μάθετε περισσότερα για τον τραυματισμό ή την πάθησή σας και τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές. Να μάθετε πώς μπορείτε να το αντιμετωπίσετε μόνοι σας και να επενδύσετε τον χρόνο σας, για μερικούς μήνες, σε επιβλεπόμενη θεραπευτική άσκηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε ίσως να αποφύγετε ή και να καθυστερήσετε την χειρουργική επέμβαση. Πάντως, ακόμη και εάν πρόκειται να την κάνετε τελικά, θα αναρρώσετε γρηγορότερα, θα είστε δυνατότεροι και θα αισθανθείτε καλύτερα αν έχετε ασκηθεί πριν τη χειρουργική επέμβαση.
Χειρουργική επέμβαση ή όχι; Ένας παράγοντας που καθορίζει το αποτέλεσμα είναι η καλή μυϊκή δύναμη και η καλή μυϊκή λειτουργία. Και, κυρίως, η άσκηση και η σωματική δραστηριότητα θα συμβάλουν στη βελτίωση της γενικής σας υγείας και δεν θα είναι επωφελής μόνο για το γόνατο.
πηγή: https://theconversation.com/considering-knee-surgery-read-this-first-92637?utm_source=twitter&utm_medium=twitterbutton
 |
Οι χειρουργικές επεμβάσεις στα γόνατα είναι πλέον πολύ συνηθισμένες. Πολλοί νεαροί ενήλικες έχουν αποκαταστήσει τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμό τους μετά από κάποια ρήξη στους αθλητικούς χώρους. Πολλοί μεσήλικες έχουν προβλήματα στους μηνίσκους τους, με αποτέλεσμα τον πόνο και την περιορισμένη κινητικότητα του γόνατος. Και πολλοί ηλικιωμένοι έχουν αντικαταστήσει τα οστεοαρθριτικά γόνατά τους, όταν πλέον η φθορά της άρθρωσης δημιουργεί σημαντικά προβλήματα. Η ιδέα ότι υπάρχει κάτι μηχανικά λανθασμένο που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση, είναι μια συναρπαστική ιδέα - αλλά είναι σωστό;
Η ολική αρθροπλαστική του γόνατος είναι η μεγαλύτερη ορθοπεδική καινοτομία και αναμφίβολα έχει βελτιώσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το συνολικό ποσοστό των αρθροπλαστικών γόνατος αυξήθηκε τέσσερις φορές στη Δανία σε διάστημα δέκα ετών και αναμένεται να συνεχίσει να αυξάνεται καθώς ο πληθυσμός μεγαλώνει, αποκτά υπερβολικό βάρος και είναι περισσότερο ανενεργός.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι το 2035, προβλέπεται ότι θα εκτελεστούν 118.666 ολικές αρθροπλαστικές γόνατος. Ωστόσο, η αντικατάσταση της άρθρωσης του γόνατος με μέταλλο και πλαστικό δεν σχετίζεται με ανακούφιση από τον πόνο για όλους. Περίπου δύο στους δέκα ανθρώπους που υποβάλλονται στη διαδικασία αυτή, δεν βρίσκουν καθόλου ανακούφιση από τον πόνο και μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ακόμη και χειρότερος από ότι πριν την χειρουργική επέμβαση.
Υπερήλικες
Σε άτομα μεγάλης ηλικίας, μόνο μία μελέτη αξιολόγησε τυχαία ασθενείς για να ελέγξει αν η ολική αρθροπλαστική του γόνατος ή ένα επιστημονικά δομημένο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας ή ο συδυασμός και των δυο, έδωσε περισσότερη ανακούφιση από τον πόνο, καθώς και λειτουργική βελτίωση. Η συντηρητική αγωγή περιελάμβανε την εκπαίδευση των ασθενών, την επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία, την παρέμβαση διαιτολόγου αν το άτομο ήταν υπέρβαρο, την χρησιμοποίηση εμβιομηχανικών βοηθημάτων στα παπούτσια του και την χρήση αναλγτικών, αν υπήρχε ανάγκη.
Σε αυτή τη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, διαπιστώθηκε ότι ο συνδυασμός της χειρουργικής επέμβασης και του πακέτου συντηρητικής αγωγής συσχετίστηκε με τη διπλάσια βελτίωση του πόνου και της λειτουργικότητας, σε σύγκριση με τη λήψη μόνο του πακέτου της συντηρητικής αγωγής. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση είχε το κόστος της. Περίπου ένας στους δέκα ασθενείς είχε ένα σοβαρό ανεπιθύμητο συμβάν, όπως μία θρόμβωση ή μια λοίμωξη, απαιτώντας περισσότερες ημέρες παραμονής στο νοσοκομείο, συμπεριλαμβανομένης και της πολυπλοκότερης χειρουργικής επέμβασης. Έτσι, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν ανακάμψει πλήρως, μερικοί είχαν μακροχρόνιες και ίσως εξουθενωτικές συνέπειες.
Στη μη χειρουργική ομάδα, διαπιστώσαμε ότι οι περισσότεροι ασθενείς δεν επέλεξαν να υποβληθούν στην χειρουργική επέμβαση κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών. Η συμμετοχή τους στο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας, συνδέθηκε μόνο με 30% ανακούφιση από τον πόνο, το οποίο ήταν αρκετό για τους τρεις από τους τέσσερις συμμετέχοντες, στο να αναβάλουν τη χειρουργική επέμβαση για τουλάχιστον ένα χρόνο. Δύο χρόνια μετά, δύο στους τρεις δεν είχαν ακολουθήσει ακόμη την χειρουργική οδό.
Όλοι οι συμμετέχοντες στην παραπάνω μελέτη είχαν μέτρια έως σοβαρή απώλεια χόνδρου - με άλλα λόγια: διαγνωσμένη οστεοαρθρίτιδα και οι περισσότεροι ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Όλοι, συμφωνα με τους ορθοπεδικούς χειρουργούς, πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να ακολουθήσουν χειρουργική επέμβαση και τους διαβεβαίωσαν ότι θα μπορούσαν να έχουν αυτή την δυνατότητα όποτε ήθελαν.
Μεσήλικες
Σε άτομα μέσης ηλικίας, έχουν υπάρξει περισσότερες από δέκα μελέτες υψηλής ποιότητας για την αντιμετώπιση του πόνου στο γόνατο, της οστεοαρθρίτιδας και των μηνισκικών ρήξεων με αρθροσκόπηση του γόνατος. Δύο από αυτές τις μελέτες συνέκριναν την πραγματική χειρουργική επέμβαση με πλασματική χειρουργική επέμβαση, όπου έγιναν μόνο εντομές του δέρματος.
Και στις δύο μελέτες, δεν υπήρξε διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ των συμμετεχόντων που είχαν πραγματική χειρουργική επέμβαση έναντι εκείνων που είχαν πλασματική χειρουργική επέμβαση.
Μια άλλη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, συνέκρινε την πραγματική χειρουργική επέμβαση με επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία και με παρόμοιο τρόπο διαπιστώθηκε ότι και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν, χωρίς διαφορά μεταξύ των ομάδων στην ανακούφιση του πόνου. Ωστόσο, η ομάδα της άσκησης βελτίωσε τη μυϊκή δύναμη - κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη - και συνεχίστηκε αυτή η βελτίωση και για ένα χρόνο ακόμη, γεγονός που προκαλεί έκπληξη, καθώς η θεραπευτική παρέμβαση διήρκεσε μόνο 12 εβδομάδες.
Στην ομάδα που ακολούθησε την χειρουργική επέμβαση, τους πήρε ένα χρόνο για να ανακτήσουν τη δύναμη που είχαν πριν από την επέμβαση. Διαπιστώθηκε επίσης ότι η ομάδα που είχε μόνο θεραπεία άσκησης ήταν πιο σωματικά ενεργή δύο χρόνια μετά τη μελέτη.
Νέοι
Σε νεαρούς ενήλικες (κυρίως αθλητές), που 'εχουν ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου τους, μόνο μία μελέτη έχει συγκρίνει την συντηρητική αγωγή κινησιοθεραπείας, με τον συνδυασμό της με την χειρουργική αναδόμηση του συνδέσμου. Σε αυτή τη μελέτη, δεν διαπιστώθηκε διαφορά μεταξύ των ομάδων θεραπείας σε οποιοδήποτε μετρούμενο αποτέλεσμα, μετά από δύο ή πέντε χρόνια.
Και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν και δεν υπήρξε διαφορά στη βελτίωση μεταξύ της ομάδας που είχε υποστεί χειρουργική επέμβαση και της ομάδας που δεν είχε. Όποιο άτομο από την ομάδα της συντηρητικής αγωγής είχε ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση αργότερα, δεν οδηγήθηκε σε καλύτερο αποτέλεσμα, σε σύγκριση με τα άτομα που είχαν ακολουθήσει μόνο συντηρητική αγωγή.
Ένας κοινός λόγος για την χειρουργική επέμβαση αργότερα, ήταν η πεποίθηση ότι "απαιτείται χειρουργική επέμβαση για να διορθωθεί το πρόβλημα" και η επιθυμία για επιστροφή στον αθλητισμό. Δυστυχώς, μόνο τέσσερις στους δέκα επέστρεψαν στον αθλητισμό στη μελέτη μας, χωρίς καμία διαφορά μεταξύ αυτών που είχαν ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση ή όχι.
Όταν συνοψίσουμε τα ποσοστά της επιστροφής στον αθλητισμό σε όλες τις μελέτες που είναι διαθέσιμες για νέους που είχαν χειρουργική αναδόμηση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, βλέπουμε ότι μόνο ένας στους δύο αθλητές μπορεί να επιστρέψει στον αθλητισμό.
Δεν είναι απαραίτητα έτσι
Είναι διαισθητικό να σκεφτόμαστε ότι όταν κάτι σπάσει στο γόνατο, είναι απαραίτητη η επανατοποθέτηση του με χειρουργική επέμβαση. Η έρευνα δείχνει ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα έτσι. Η χειρουργική αντιμετώπιση δεν είναι η μόνη λύση. Η έρευνα δείχνει ότι αρκετοί τύποι προβλημάτων του γόνατος μπορούν να αντιμετωπιστούν σε παρόμοιο βαθμό χωρίς χειρουργική επέμβαση, αλλά ακόμη και με χειρουργική επέμβαση ή όχι, δεν μπορεί να εξασφαλιστεί ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Είναι έξυπνο να μάθετε περισσότερα για τον τραυματισμό ή την πάθησή σας και τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές. Να μάθετε πώς μπορείτε να το αντιμετωπίσετε μόνοι σας και να επενδύσετε τον χρόνο σας, για μερικούς μήνες, σε επιβλεπόμενη θεραπευτική άσκηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε ίσως να αποφύγετε ή και να καθυστερήσετε την χειρουργική επέμβαση. Πάντως, ακόμη και εάν πρόκειται να την κάνετε τελικά, θα αναρρώσετε γρηγορότερα, θα είστε δυνατότεροι και θα αισθανθείτε καλύτερα αν έχετε ασκηθεί πριν τη χειρουργική επέμβαση.
Χειρουργική επέμβαση ή όχι; Ένας παράγοντας που καθορίζει το αποτέλεσμα είναι η καλή μυϊκή δύναμη και η καλή μυϊκή λειτουργία. Και, κυρίως, η άσκηση και η σωματική δραστηριότητα θα συμβάλουν στη βελτίωση της γενικής σας υγείας και δεν θα είναι επωφελής μόνο για το γόνατο.
πηγή: https://theconversation.com/considering-knee-surgery-read-this-first-92637?utm_source=twitter&utm_medium=twitterbutton
Κυριακή 27 Μαΐου 2018
.
από την Dr. Ewa Roos @ewa_roos
πηγή: https://twitter.com/ewa_roos/status/1000011409223241734
Professor of
Musculoskeletal Function and Physiotherapy.
Focus on prevention and
treatment of joint injury and osteoarthritis.
Developer of the KOOS.
πηγή: https://twitter.com/ewa_roos/status/1000011409223241734
Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017
Παρασκευή 22 Ιουλίου 2016
Η φυσικοθεραπεία σε σχέση με την αρθροσκοπική μηνισκεκτομή για εκφυλιστικές ρήξεις μηνίσκου σε ηλικιωμένους ασθενείς
από το British Medical Journal
των Nina Jullum Kise, orthopaedic surgeon, May Arna Risberg, physiotherapist and professor, Silje Stensrud, physiotherapist, Jonas Ranstam, independent statistician and professor, Lars Engebretsen, orthopaedic surgeon and professor, Ewa M Roos, physiotherapist and professor.
Ο στόχος της έρευνας ήταν να προσδιοριστεί την αποτελεσματικότα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την αρθροσκοπική μερική μηνισκεκτομή, για τη λειτουργικότητα του γόνατος, σε ηλικιωμένους ασθενείς με εκφυλιστικές αλλοιώσεις του μηνίσκου.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στα ορθοπεδικά τμήματα δύο δημόσιων νοσοκομείων και σε δύο ιδιωτικές κλινικές φυσικοθεραπείας στη Νορβηγία.
Συμμετείχαν συνολικά 140 ενήλικες, με μέσο όρο ηλικίας τα 49,5 χρόνια (35,7 - 59,9 ετών), με εκφυλιστικές ρήξεις του έσω μηνίσκου, επαληθευμένες από μαγνητική τομογραφία. Το 96% από τους συμμετέχοντες δεν είχε ακτινολογική εικόνα οστεοαρθρίτιδας.Το αξιολογούμενο πρόγραμμα, από την πλευρά της φυσικοθεραπείας είχε διάρκεια 12 εβδομάδων και αποτελείτο βασικά απο κινησιοθεραπεία υπό επίβλεψη.
Η παρέμβαση της φυσικοθεραπείας πραγματοποιήθηκε σε δύο κλινικές, χρησιμοποιώντας το ίδιο πρωτόκολλο και άρχιζε το συντομότερο δυνατό μετά την αξιολόγηση ή και αργότερα, εάν το επιθυμούσε ο συμμετέχων.
Το πρόγραμμα αποτελείτο από προοδευτική νευρομυϊκή εκπαίδευση και ασκήσεις ενδυνάμωσης και αντοχής σε διάστημα συνολικά 12 εβδομάδων, που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια τουλάχιστον δύο έως κατ' ανώτατο όριο τριών συνεδριών κάθε εβδομάδα (συνολικά 24-36 συνεδρίες). Οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν σε κάθε συνεδρία ημερολόγιο άσκησης και αξιολογείτο η συμμόρφωση στην εκτέλεση της άσκησης, στον συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών.
Στην τελική αξιολόγηση συμμετείχαν όσοι συμπλήρωσαν 18 τουλάχιστον συνεδρίες σύμφωνα με το πρωτόκολλο.
Τα δύο προγράμματα αξιολογηθηκαν αναλύοντας την διαφορά στην κάθε ομάδα των συμπτωμάτων της (KOOS4), όπως ορίζεται εκ των προτέρων ως η μέση βαθμολογία για τέσσερις από τις πέντε υποκλίμακες βαθμολογίας KOOS (πόνος, άλλα συμπτώματα, λειτουργικότητα στα σπορ και την ψυχαγωγία και την σχετική με το γόνατο ποιότητα ζωής). Η αξιολόγηση ξεκίνησε από την έναρξη του προγράμματος και η παρακολούθηση των συμμετεχόντων συνεχίστηκε έως δύο χρόνια. Αξιολογήθηκε ακόμη, η αλλαγή της δύναμης των μυών του μηρού από την έναρξη έως και τρεις μήνες μετά.
Μετά την αξιολόγηση, δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων στη μεταβολή της KOOS4 στα δύο έτη. Στους τρεις μήνες, η μυϊκή δύναμη είχε βελτιωθεί στην ομάδα άσκησης (P≤0.004).
Δεν αναφέρθηκαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που να εμφανίστηκαν σε κάποια ομάδα κατά τη διάρκεια των δύο ετών παρακολούθησης.
Το 19% των αρχικά συμμετεχόντων στην ομάδα της φυσικοθεραπείας, υποβλήθκε κατα την διάρκεια των 2 ετών της μελέτης, σε χειρουργική επέμβαση, χωρίς πρόσθετο όφελος.
Συμπερασματικά, η παρατηρούμενη διαφορά στο αποτέλεσμα της θεραπείας ήταν μη σημαντική μετά από τα δύο χρόνια παρακολούθησης. Η φυσικοθεραπευτική αγωγή έδειξε σημαντικότερα θετικά αποτελέσματα σε σχέση με την χειρουργική επέμβαση, στην βελτίωση της ισχύος των μυών του μηρού, τουλάχιστον σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.
Τα αποτελέσματά της έρευνας πρέπει να ενθαρρύνουν τους κλινικούς ιατρούς και τους ασθενείς μέσης ηλικίας με εκφυλιστικές ρήξεις μηνίσκου και χωρίς ακτινολογικά στοιχεία οστεοαρθρίτιδας, να εξετάσουν την φυσικοθεραπεία σαν θεραπευτική επιλογή.
πηγή: http://www.bmj.com/content/354/bmj.i3740
Exercise
therapy versus arthroscopic partial meniscectomy for degenerative
meniscal tear in middle aged patients: randomised controlled trial with
two year follow-up
BMJ
2016;
354
doi: http://dx.doi.org/10.1136/bmj.i3740
(Published 20 July 2016)
Cite this as: BMJ 2016;354:i3740 των Nina Jullum Kise, orthopaedic surgeon, May Arna Risberg, physiotherapist and professor, Silje Stensrud, physiotherapist, Jonas Ranstam, independent statistician and professor, Lars Engebretsen, orthopaedic surgeon and professor, Ewa M Roos, physiotherapist and professor.
Ο στόχος της έρευνας ήταν να προσδιοριστεί την αποτελεσματικότα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την αρθροσκοπική μερική μηνισκεκτομή, για τη λειτουργικότητα του γόνατος, σε ηλικιωμένους ασθενείς με εκφυλιστικές αλλοιώσεις του μηνίσκου.
Συμμετείχαν συνολικά 140 ενήλικες, με μέσο όρο ηλικίας τα 49,5 χρόνια (35,7 - 59,9 ετών), με εκφυλιστικές ρήξεις του έσω μηνίσκου, επαληθευμένες από μαγνητική τομογραφία. Το 96% από τους συμμετέχοντες δεν είχε ακτινολογική εικόνα οστεοαρθρίτιδας.Το αξιολογούμενο πρόγραμμα, από την πλευρά της φυσικοθεραπείας είχε διάρκεια 12 εβδομάδων και αποτελείτο βασικά απο κινησιοθεραπεία υπό επίβλεψη.
Η παρέμβαση της φυσικοθεραπείας πραγματοποιήθηκε σε δύο κλινικές, χρησιμοποιώντας το ίδιο πρωτόκολλο και άρχιζε το συντομότερο δυνατό μετά την αξιολόγηση ή και αργότερα, εάν το επιθυμούσε ο συμμετέχων.
Το πρόγραμμα αποτελείτο από προοδευτική νευρομυϊκή εκπαίδευση και ασκήσεις ενδυνάμωσης και αντοχής σε διάστημα συνολικά 12 εβδομάδων, που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια τουλάχιστον δύο έως κατ' ανώτατο όριο τριών συνεδριών κάθε εβδομάδα (συνολικά 24-36 συνεδρίες). Οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν σε κάθε συνεδρία ημερολόγιο άσκησης και αξιολογείτο η συμμόρφωση στην εκτέλεση της άσκησης, στον συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών.
Στην τελική αξιολόγηση συμμετείχαν όσοι συμπλήρωσαν 18 τουλάχιστον συνεδρίες σύμφωνα με το πρωτόκολλο.
Τα δύο προγράμματα αξιολογηθηκαν αναλύοντας την διαφορά στην κάθε ομάδα των συμπτωμάτων της (KOOS4), όπως ορίζεται εκ των προτέρων ως η μέση βαθμολογία για τέσσερις από τις πέντε υποκλίμακες βαθμολογίας KOOS (πόνος, άλλα συμπτώματα, λειτουργικότητα στα σπορ και την ψυχαγωγία και την σχετική με το γόνατο ποιότητα ζωής). Η αξιολόγηση ξεκίνησε από την έναρξη του προγράμματος και η παρακολούθηση των συμμετεχόντων συνεχίστηκε έως δύο χρόνια. Αξιολογήθηκε ακόμη, η αλλαγή της δύναμης των μυών του μηρού από την έναρξη έως και τρεις μήνες μετά.
Μετά την αξιολόγηση, δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων στη μεταβολή της KOOS4 στα δύο έτη. Στους τρεις μήνες, η μυϊκή δύναμη είχε βελτιωθεί στην ομάδα άσκησης (P≤0.004).
Δεν αναφέρθηκαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που να εμφανίστηκαν σε κάποια ομάδα κατά τη διάρκεια των δύο ετών παρακολούθησης.
Το 19% των αρχικά συμμετεχόντων στην ομάδα της φυσικοθεραπείας, υποβλήθκε κατα την διάρκεια των 2 ετών της μελέτης, σε χειρουργική επέμβαση, χωρίς πρόσθετο όφελος.
Συμπερασματικά, η παρατηρούμενη διαφορά στο αποτέλεσμα της θεραπείας ήταν μη σημαντική μετά από τα δύο χρόνια παρακολούθησης. Η φυσικοθεραπευτική αγωγή έδειξε σημαντικότερα θετικά αποτελέσματα σε σχέση με την χειρουργική επέμβαση, στην βελτίωση της ισχύος των μυών του μηρού, τουλάχιστον σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.
Τα αποτελέσματά της έρευνας πρέπει να ενθαρρύνουν τους κλινικούς ιατρούς και τους ασθενείς μέσης ηλικίας με εκφυλιστικές ρήξεις μηνίσκου και χωρίς ακτινολογικά στοιχεία οστεοαρθρίτιδας, να εξετάσουν την φυσικοθεραπεία σαν θεραπευτική επιλογή.
πηγή: http://www.bmj.com/content/354/bmj.i3740
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015
Βοηθαει η αρθροσκόπηση στην οστεοαρθριτιδα και στην ρήξη μηνίσκου;
του Vadim Goz, MD
Συχνά οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ) του γόνατος, μετά απο τις απεικονιστικές εξετάσεις, θα διαπιστώσουν ότι έχουν μια ρήξη μηνίσκου.
Τότε η συνηθισμένη ερώτηση είναι: πως θα αποκατασταθεί το πρόβλημα; Όπως και σε κάθε σχετική με την ιατρική ερώτηση, δεν υπάρχει εύκολη και άμεση απάντηση.
Η αρθροσκόπηση του γόνατος, είναι η παραδοσιακή ελάχιστα επεμβατική τεχνική, που χρησιμοποιείται για την αποκατάσταση των ρήξεων μηνίσκου. Στις περισσότερες περιπτώσεις της ρήξης μηνίσκου, ακολουθείται η μερική μηνισκεκτομή, όπου το σχισμένο τμήμα του μηνίσκου κόβεται και αφαιρείται.
Η κατάσταση αλλάζει σημαντικά όταν η ρήξη μηνίσκου απαντάται σε ένα γόνατο που βρίσκεται σε κατάσταση της οστεοαρθρίτιδας.
Πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι αν ένα άτομο με ΟΑ του γόνατος έχει μία διαγνωσμένη ρήξη μηνίσκου και πόνο στο γόνατο, είναι πολύ πιθανό ότι η ρήξη μηνίσκου δεν είναι η αιτία του πόνου.
Μια μελέτη του 2003 που έγινε από Boston Medical Center και το Boston VA Hospital, έδειξε ότι περίπου στο 76% των ασυμπτωματικών ατόμων με ΟΑ του γόνατος, συνυπάρχει και ρήξη μηνίσκου. Ο αριθμός αυτός ανεβαίνει στο 91% στα άτομα που έχουν και συμπτώματα από την ΟΑ του γόνατος.
Αυτό είναι συχνά ένα εκπληκτικό γεγονός για τους ασθενείς. Από τα στατιστικά στοιχεία αυτά,μπορούμε να συμπεράνουμε ότι σε άτομα με ρήξη μηνίσκου και οστεοαρθρίτιδα, αρκετά συχνά η αποκατάσταση της ρήξης του μηνίσκου δεν μπορεί να βοηθήσει συνολικά στα συμπτώματά τους, αφού η κατάσταση του μηνίσκου δεν είναι η κύρια γενεσιουργός αιτία του πόνου.
Αυτό καταδεικνύεται από έναν σημαντικό αριθμός τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών.
Η πιο εντυπωσιακή από αυτές τις δοκιμές, ήταν μια διπλή-τυφλή μελέτη, που συνέκρινε τη χειρουργική επέμβαση σε σχέση με μια διαδικασία εικονικής επέμβασης, που πραγματοποιήθηκε στην Φινλανδία και δημοσιεύθηκε το 2013 στο περιοδικό Journal of Bone and Joint Surgery.
Οι ασθενείς χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες, η μία υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση με μερική μηνισκεκτομή και η άλλη υποβλήθηκε σε μια διαδικασία εικονικής επέμβασης, όπου έγινε χειρουργική προετοιμασία και τομές στο γόνατο, χωρίς να γίνει μηνισκεκτομή. Σημειώνουμε ότι μια δοκιμη ονομάζεται "διπλά τυφλή" όταν ούτε ο ασθενής, ούτε ο γιατρός που κάνει την αξιολόγηση μετά την επέμβαση, γνωρίζουν σε ποια ομάδα ανήκει ο ασθενής.
Τα ευρήματα αυτής της μελέτης ήταν αρκετά εντυπωσιακά. Σε ασθενείς με ρήξη μηνίσκου και οστεοαρθρίτιδα, δεν υπήρχε απολύτως καμία διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο, από τη χειρουργική επέμβαση μέχρι και 1 έτος μετά την επέμβαση. Και οι δύο ομάδες έδειξαν στατιστικά σημαντική βελτίωση στον πόνο και τη λειτουργικότητα, σε σχέση με την αξιολόγηση πριν από τη χειρουργική επέμβαση.
Αυτό αναδεικνύει ένα σημαντικό σημείο. Η χειρουργική σε γενικές γραμμές έχει πολύ υψηλό φαινόμενο placebo. Αυτό καθιστά τη μελέτη των αποτελεσμάτων της χειρουργικής επέμβασης δύσκολο, δεδομένου ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι αδύνατο να έχουμε μια ομάδα μελέτης που να έχει υποβληθεί σε ψευδο-χειρουργική επέμβαση.
Αυτή η Φιλανδική μελέτη, θα ήταν από δύσκολο,έως αδύνατο να πραγματοποιηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν πολύ πιο αυστηρούς περιορισμούς, σχετικά με το τι θεωρείται ασφαλές και τι δεοντολογικό στον σχεδιασμό μιάς μελέτης.
Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση 9 τυχαιοποιημένων μελετών που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό British Medical Journal, επανέλαβε τα αποτελέσματα της Φιλανδικής μελέτης. Στην μετα-ανάλυση βρέθηκε ότι, κατά μέσο όρο, η βελτίωση του πόνου μετά από τη χειρουργική επέμβαση ήταν περίπου 2,4mm, όταν μετράται στα 100mm της οπτικής αναλογικής κλίμακας.
Συνήθως, μια διαφορά 15-20mm είναι κλινικά σημαντική. Αυτή η ελάχιστη βελτίωση του πόνου που παρατηρήθηκε, εξαφανίστηκε σε χρονικό διάστημα κάπου μεταξύ 1 και 2 ετών μετά.
Η μελέτη επισημαίνει επίσης, ότι τα οφέλη της αρθροσκόπησης στον πόνο της ΟΑ του γόνατος είναι αμελητέα και οι κίνδυνοι (αν και ελάχιστοι) είναι αναμφισβήτητα παρόντες. Για παράδειγμα, ο κίνδυνος της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης (συνήθως στα κάτω άκρα) είναι κατά μέσο όρο 0,4%. Άλλοι κίνδυνοι της χειρουργικής επέμβασης περιλαμβάνουν την πνευμονική εμβολή (που μπορεί να αποβεί μοιραία), τις πιθανές λοιμώξεις, ακόμη και τον θάνατο.
Οι μελέτες αυτές παρέχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για το τι πρέπει να κάνουμε, ή ακριβέστερα τι δεν πρέπει να κάνουμε, για τους ασθενείς με σοβαρή οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και ταυτόχρονη ρήξη μηνίσκου. Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι τι πρέπει να κάνουμε για τους ασθενείς με ήπιας έως μέτριας βαρύτητας οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και μια συνπάρχουσα οξεία ρήξη του μηνίσκου ή σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και συμπτώματα δυσλειτουργίας της άρθρωσης (κλειδώματος), που παρουσιάζονται μετά από τραυματισμό του μηνίσκου.
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι αρκετά δύσκολες, εξαρτώνται από την αξιολόγηση και την κρίση γιατρού και απαιτούν διεξοδική συζήτηση μεταξύ γιατρού και ασθενούς.
Τότε η συνηθισμένη ερώτηση είναι: πως θα αποκατασταθεί το πρόβλημα; Όπως και σε κάθε σχετική με την ιατρική ερώτηση, δεν υπάρχει εύκολη και άμεση απάντηση.
Η αρθροσκόπηση του γόνατος, είναι η παραδοσιακή ελάχιστα επεμβατική τεχνική, που χρησιμοποιείται για την αποκατάσταση των ρήξεων μηνίσκου. Στις περισσότερες περιπτώσεις της ρήξης μηνίσκου, ακολουθείται η μερική μηνισκεκτομή, όπου το σχισμένο τμήμα του μηνίσκου κόβεται και αφαιρείται.
Η κατάσταση αλλάζει σημαντικά όταν η ρήξη μηνίσκου απαντάται σε ένα γόνατο που βρίσκεται σε κατάσταση της οστεοαρθρίτιδας.
Πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι αν ένα άτομο με ΟΑ του γόνατος έχει μία διαγνωσμένη ρήξη μηνίσκου και πόνο στο γόνατο, είναι πολύ πιθανό ότι η ρήξη μηνίσκου δεν είναι η αιτία του πόνου.
Μια μελέτη του 2003 που έγινε από Boston Medical Center και το Boston VA Hospital, έδειξε ότι περίπου στο 76% των ασυμπτωματικών ατόμων με ΟΑ του γόνατος, συνυπάρχει και ρήξη μηνίσκου. Ο αριθμός αυτός ανεβαίνει στο 91% στα άτομα που έχουν και συμπτώματα από την ΟΑ του γόνατος.
Αυτό είναι συχνά ένα εκπληκτικό γεγονός για τους ασθενείς. Από τα στατιστικά στοιχεία αυτά,μπορούμε να συμπεράνουμε ότι σε άτομα με ρήξη μηνίσκου και οστεοαρθρίτιδα, αρκετά συχνά η αποκατάσταση της ρήξης του μηνίσκου δεν μπορεί να βοηθήσει συνολικά στα συμπτώματά τους, αφού η κατάσταση του μηνίσκου δεν είναι η κύρια γενεσιουργός αιτία του πόνου.
Αυτό καταδεικνύεται από έναν σημαντικό αριθμός τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών.
Η πιο εντυπωσιακή από αυτές τις δοκιμές, ήταν μια διπλή-τυφλή μελέτη, που συνέκρινε τη χειρουργική επέμβαση σε σχέση με μια διαδικασία εικονικής επέμβασης, που πραγματοποιήθηκε στην Φινλανδία και δημοσιεύθηκε το 2013 στο περιοδικό Journal of Bone and Joint Surgery.
Οι ασθενείς χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες, η μία υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση με μερική μηνισκεκτομή και η άλλη υποβλήθηκε σε μια διαδικασία εικονικής επέμβασης, όπου έγινε χειρουργική προετοιμασία και τομές στο γόνατο, χωρίς να γίνει μηνισκεκτομή. Σημειώνουμε ότι μια δοκιμη ονομάζεται "διπλά τυφλή" όταν ούτε ο ασθενής, ούτε ο γιατρός που κάνει την αξιολόγηση μετά την επέμβαση, γνωρίζουν σε ποια ομάδα ανήκει ο ασθενής.
Τα ευρήματα αυτής της μελέτης ήταν αρκετά εντυπωσιακά. Σε ασθενείς με ρήξη μηνίσκου και οστεοαρθρίτιδα, δεν υπήρχε απολύτως καμία διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο, από τη χειρουργική επέμβαση μέχρι και 1 έτος μετά την επέμβαση. Και οι δύο ομάδες έδειξαν στατιστικά σημαντική βελτίωση στον πόνο και τη λειτουργικότητα, σε σχέση με την αξιολόγηση πριν από τη χειρουργική επέμβαση.
Αυτό αναδεικνύει ένα σημαντικό σημείο. Η χειρουργική σε γενικές γραμμές έχει πολύ υψηλό φαινόμενο placebo. Αυτό καθιστά τη μελέτη των αποτελεσμάτων της χειρουργικής επέμβασης δύσκολο, δεδομένου ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι αδύνατο να έχουμε μια ομάδα μελέτης που να έχει υποβληθεί σε ψευδο-χειρουργική επέμβαση.
Αυτή η Φιλανδική μελέτη, θα ήταν από δύσκολο,έως αδύνατο να πραγματοποιηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν πολύ πιο αυστηρούς περιορισμούς, σχετικά με το τι θεωρείται ασφαλές και τι δεοντολογικό στον σχεδιασμό μιάς μελέτης.
Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση 9 τυχαιοποιημένων μελετών που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό British Medical Journal, επανέλαβε τα αποτελέσματα της Φιλανδικής μελέτης. Στην μετα-ανάλυση βρέθηκε ότι, κατά μέσο όρο, η βελτίωση του πόνου μετά από τη χειρουργική επέμβαση ήταν περίπου 2,4mm, όταν μετράται στα 100mm της οπτικής αναλογικής κλίμακας.
Συνήθως, μια διαφορά 15-20mm είναι κλινικά σημαντική. Αυτή η ελάχιστη βελτίωση του πόνου που παρατηρήθηκε, εξαφανίστηκε σε χρονικό διάστημα κάπου μεταξύ 1 και 2 ετών μετά.
Η μελέτη επισημαίνει επίσης, ότι τα οφέλη της αρθροσκόπησης στον πόνο της ΟΑ του γόνατος είναι αμελητέα και οι κίνδυνοι (αν και ελάχιστοι) είναι αναμφισβήτητα παρόντες. Για παράδειγμα, ο κίνδυνος της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης (συνήθως στα κάτω άκρα) είναι κατά μέσο όρο 0,4%. Άλλοι κίνδυνοι της χειρουργικής επέμβασης περιλαμβάνουν την πνευμονική εμβολή (που μπορεί να αποβεί μοιραία), τις πιθανές λοιμώξεις, ακόμη και τον θάνατο.
Οι μελέτες αυτές παρέχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για το τι πρέπει να κάνουμε, ή ακριβέστερα τι δεν πρέπει να κάνουμε, για τους ασθενείς με σοβαρή οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και ταυτόχρονη ρήξη μηνίσκου. Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι τι πρέπει να κάνουμε για τους ασθενείς με ήπιας έως μέτριας βαρύτητας οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και μια συνπάρχουσα οξεία ρήξη του μηνίσκου ή σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και συμπτώματα δυσλειτουργίας της άρθρωσης (κλειδώματος), που παρουσιάζονται μετά από τραυματισμό του μηνίσκου.
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι αρκετά δύσκολες, εξαρτώνται από την αξιολόγηση και την κρίση γιατρού και απαιτούν διεξοδική συζήτηση μεταξύ γιατρού και ασθενούς.
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2015
Άσκηση και manual therapy βελτιώνουν τον πόνο και την λειτουργικότητα στην οστεοαρθρίτιδα
από τον ιστότοπο: ScienceDaily
Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του ισχίου και γόνατος μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα, δηλαδή τον πόνο, την δυσκαμψία και την λειτουργικότητα της άρθρωσης, αν ακολουθήσουν τακτική σωματική άσκηση και manual therapy ή και τα δύο, σύμφωνα με νέα ερευνητικά ευρήματα που παρουσιάστηκαν από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Ρευματολογίας στο Ετήσιο Συνέδριο στη Βοστώνη.
Η Οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ), είναι η πιο συχνή πάθηση των αρθρώσεων και επηρεάζει μεσήλικες και ηλικιωμένους. Χαρακτηρίζεται από την προοδευτική βλάβη του χόνδρου της άρθρωσης (το προστατευτικό υλικό των οστών μέσα στην άρθρωση) και προκαλεί αλλαγές στις δομές γύρω από αυτήν. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν τη συσσώρευση υγρού (φλεγμονή), την οστεώδη υπερανάπτυξη, καθώς και μυϊκή αδυναμία και αλλοιώσεις των περιαρθρικών στοιχείων, οι οποίες μπορεί να περιορίσουν την κίνηση και να προκαλέσουν πόνο.Υπάρχοντα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της αποτελεσματικότητας της άσκησης και των ειδικών χειρισμών για την ανακούφιση από τα συμπτώματα της ΟΑ του ισχίου και του γόνατος, καθώς και τη βελτίωση της λειτουργικότητας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα για την σύγκριση αυτών των θεραπευτικών προσεγγίσεων, με τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ ή για την μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης.
Ερευνητές στη Νέα Ζηλανδία μελέτησαν 206 ασθενείς με ΟΑ για δύο χρόνια, με σκοπό να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της προσθήκης της τακτικής σωματικής
άσκησης, των θεραπευτικών χειρισμών (manual therapy) ή ένος συνδυασμού και των δύο αυτών με τη
συνήθη αγωγή, σε σχέση με τη συνέχιση της συνήθους ιατρικής φροντίδας της ΟΑ."Ο
σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσον παρέχοντας
ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα άσκησης ή manual therapy, οδηγούμε σε
σημαντικά πρόσθετα οφέλη, πέρα και πάνω από τη συνήθη ιατρική
φροντίδα," δήλωσε ο J. Haxby Abbott, DPT, PhD, FNZCP από το Πανεπιστήμιο
του Otago στο Dunedin της Νέας Ζηλανδίας, που είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.
Η πρόοδος των συμμετεχόντων μετρήθηκε με τη χρήση του Western Ontario and McMaster (WOMAC) δείκτη για την ΟΑ, ο οποίος αξιολογεί σε μια κλίμακα από 0-240. Όσο πιό χαμηλή είναι κατά WOMAC η βαθμολογία, δείχνει βελτίωση στον πόνο και την δυσκαμψία, καθώς και βελτίωση στην λειτουργικότητα της άρθρωσης. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν επίσης σε αρκετές δοκιμασίες φυσικής κατάστασης, όπως για παράδειγμα, η χρονομέτρηση καθίσματος-ανύψωσης και του γρήγορου βαδίσματος 40 μέτρων, καθώς και στο ημικάθισμα των 30 δευτερολέπτων.
Στην αρχή της μελέτης, η μέση ηλικία των ασθενών που συμμετείχαν ήταν τα 66 έτη, με μία μέση βαθμολογία WOMAC στους 100,8 βαθμούς.
Μετά από δύο χρόνια, όλοι οι συμμετέχοντες, οι οποίοι ακολούθησαν τακτική άσκηση ή manual therapy ή ένα συνδυασμό και των δύο, έδειξαν βελτιωμένη βαθμολογία κατά WOMAC, καλύτερη από αυτή που είχαν οι συμμετέχοντες που είχαν λάβει μόνο τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ.
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν αγωγή με άσκηση εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν βελτίωση κατά 31,7 μονάδες στην κλίμακα WOMAC, σε σύγκριση με αυτούς που ακολούθησαν μόνο τη συνήθη φροντίδα.
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν manual therapy αγωγή εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν μια βελτίωση κατά 30,1 μονάδες στην κλίμακα WOMAC.
Αν
και η διαφορά στην στην κατα WOMAC αξιολόγηση για τους συμμετέχοντες που έλαβαν
συνδυασμένη θεραπεία με άσκηση και manual therapy, εκτός από την
συνήθη φροντίδα, δεν πληρεί a priori σημαντικό κλινικό παράγοντα (28
βαθμοί), υπήρξε μια τάση προς όφελος των συμμετεχόντων, με την ομάδα αυτή να βελτιώνει κατά 26,2
βαθμούς την κατά WOMAC αξιολόγηση, περισσότερο από την ομάδα που έλαβε μόνο την συνήθη θεραπεία. Τέλος, οι συμμετέχοντες στην ομάδα θεραπείας με τακτική άσκηση, εμφάνισαν μεγαλύτερη
μέση μεταβολή στις περισσότερες δοκιμές φυσικής κατάστασης από
οποιαδήποτε άλλη ομάδα.
Συμπερασματικά, η προσθήκη στην συνήθη φροντίδα της ΟΑ, είτε της τακτικής άσκησης ή των ειδικών χειρισμών (manual therapy) ή και των δύο, είναι επωφελής για τους πάσχοντες.
Οι συγγραφείς της παραπάνω μελέτης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι: "τα οφέλη που προσδίδονται σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ΟΑ, με την προσθήκη θεραπευτικής άσκησης ή (και) manual therapy, που παρέχονται από Φυσικοθεραπευτές, εξακολουθούν να είναι σημαντικά, ακόμη και για δύο τουλάχιστον χρόνια παρακολούθησης,".
πηγή: http://www.sciencedaily.com/releases/2014/11/141116094020.htm
http://www.newswise.com/articles/exercise-and-manual-therapy-improve-pain-and-function-in-osteoarthritis
Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του ισχίου και γόνατος μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα, δηλαδή τον πόνο, την δυσκαμψία και την λειτουργικότητα της άρθρωσης, αν ακολουθήσουν τακτική σωματική άσκηση και manual therapy ή και τα δύο, σύμφωνα με νέα ερευνητικά ευρήματα που παρουσιάστηκαν από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Ρευματολογίας στο Ετήσιο Συνέδριο στη Βοστώνη.
Η Οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ), είναι η πιο συχνή πάθηση των αρθρώσεων και επηρεάζει μεσήλικες και ηλικιωμένους. Χαρακτηρίζεται από την προοδευτική βλάβη του χόνδρου της άρθρωσης (το προστατευτικό υλικό των οστών μέσα στην άρθρωση) και προκαλεί αλλαγές στις δομές γύρω από αυτήν. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν τη συσσώρευση υγρού (φλεγμονή), την οστεώδη υπερανάπτυξη, καθώς και μυϊκή αδυναμία και αλλοιώσεις των περιαρθρικών στοιχείων, οι οποίες μπορεί να περιορίσουν την κίνηση και να προκαλέσουν πόνο.Υπάρχοντα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της αποτελεσματικότητας της άσκησης και των ειδικών χειρισμών για την ανακούφιση από τα συμπτώματα της ΟΑ του ισχίου και του γόνατος, καθώς και τη βελτίωση της λειτουργικότητας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα για την σύγκριση αυτών των θεραπευτικών προσεγγίσεων, με τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ ή για την μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης.
Ερευνητές στη Νέα Ζηλανδία μελέτησαν 206 ασθενείς με ΟΑ για δύο χρόνια, με σκοπό να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της προσθήκης της τακτικής σωματικής
άσκησης, των θεραπευτικών χειρισμών (manual therapy) ή ένος συνδυασμού και των δύο αυτών με τη
συνήθη αγωγή, σε σχέση με τη συνέχιση της συνήθους ιατρικής φροντίδας της ΟΑ."Ο
σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσον παρέχοντας
ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα άσκησης ή manual therapy, οδηγούμε σε
σημαντικά πρόσθετα οφέλη, πέρα και πάνω από τη συνήθη ιατρική
φροντίδα," δήλωσε ο J. Haxby Abbott, DPT, PhD, FNZCP από το Πανεπιστήμιο
του Otago στο Dunedin της Νέας Ζηλανδίας, που είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.Η πρόοδος των συμμετεχόντων μετρήθηκε με τη χρήση του Western Ontario and McMaster (WOMAC) δείκτη για την ΟΑ, ο οποίος αξιολογεί σε μια κλίμακα από 0-240. Όσο πιό χαμηλή είναι κατά WOMAC η βαθμολογία, δείχνει βελτίωση στον πόνο και την δυσκαμψία, καθώς και βελτίωση στην λειτουργικότητα της άρθρωσης. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν επίσης σε αρκετές δοκιμασίες φυσικής κατάστασης, όπως για παράδειγμα, η χρονομέτρηση καθίσματος-ανύψωσης και του γρήγορου βαδίσματος 40 μέτρων, καθώς και στο ημικάθισμα των 30 δευτερολέπτων.
Στην αρχή της μελέτης, η μέση ηλικία των ασθενών που συμμετείχαν ήταν τα 66 έτη, με μία μέση βαθμολογία WOMAC στους 100,8 βαθμούς.
Μετά από δύο χρόνια, όλοι οι συμμετέχοντες, οι οποίοι ακολούθησαν τακτική άσκηση ή manual therapy ή ένα συνδυασμό και των δύο, έδειξαν βελτιωμένη βαθμολογία κατά WOMAC, καλύτερη από αυτή που είχαν οι συμμετέχοντες που είχαν λάβει μόνο τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ.
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν αγωγή με άσκηση εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν βελτίωση κατά 31,7 μονάδες στην κλίμακα WOMAC, σε σύγκριση με αυτούς που ακολούθησαν μόνο τη συνήθη φροντίδα.
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν manual therapy αγωγή εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν μια βελτίωση κατά 30,1 μονάδες στην κλίμακα WOMAC.
 |
Η βαθμολόγηση κατά WOMAC όπως αναφέρεται στην έρευνα.
(American College of Rheumatology)
|
Συμπερασματικά, η προσθήκη στην συνήθη φροντίδα της ΟΑ, είτε της τακτικής άσκησης ή των ειδικών χειρισμών (manual therapy) ή και των δύο, είναι επωφελής για τους πάσχοντες.
Οι συγγραφείς της παραπάνω μελέτης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι: "τα οφέλη που προσδίδονται σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ΟΑ, με την προσθήκη θεραπευτικής άσκησης ή (και) manual therapy, που παρέχονται από Φυσικοθεραπευτές, εξακολουθούν να είναι σημαντικά, ακόμη και για δύο τουλάχιστον χρόνια παρακολούθησης,".
πηγή: http://www.sciencedaily.com/releases/2014/11/141116094020.htm
http://www.newswise.com/articles/exercise-and-manual-therapy-improve-pain-and-function-in-osteoarthritis
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015
Οι επιδράσεις της άσκησης και της νευρομυϊκής ηλεκτρικής διέγερσης σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος
από το περιοδικό Journal of Clinical Interventions in Aging (2014 Jul 17;9:1153-61. doi: 10.2147/CIA.S64104).
των Laufer Y, Shtraker H, Elboim Gabyzon M
(Physical Therapy Department, Faculty of Social Welfare and Health Sciences, University of Haifa, Israel.)
Οι ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου μυός είναι επωφελείς για τα άτομα με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος. Μελέτες αναφέρουν επίσης, βραχυπρόθεσμα καλά αποτελέσματα της νευρομυϊκής ηλεκτρικής διέγερσης (NMES) του τετρακεφάλου στους ίδιους ασθενείς και υποστηρίζουν αυτή την εφαρμογή ως συμπλήρωμα της θεραπείας.
Οι στόχοι αυτής της μελέτης παρακολούθησης είναι να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα ενός προγράμματος άσκησης με και χωρίς NMES του τετρακεφάλου, για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος. Αξιολογήθηκε ο πόνος, η λειτουργική απόδοση και η μυϊκή δύναμη, αμέσως μετά τη θεραπεία και 12 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης.
Συμμετείχαν 63 ασθενείς με οστεορθρίτιδα του γόνατος, που τοποθετήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες και ακολούθησαν 12 συνεδρίες, κατανεμημένες σε 2 συνεδρίες ανά εβδομάδα.
Η πρώτη ομάδα ακολούθησε ένα πρόγραμμα άσκησης κυρίως του τετρακεφάλου μυός και η δεύτερη ένα πρόγραμμα άσκησης σε συνδυασμό με NMES του τετρακεφάλου.
Μια σημαντικά μεγαλύτερη μείωση του πόνου γόνατο παρατηρήθηκε αμέσως μετά τη θεραπεία στην ομάδα NMES, η οποία διατηρήθηκε ακόμη και 12 εβδομάδες μετά την παρέμβαση, όπως διατηρήθηκε και σε μικρότερο βαθμό και στην άλλη ομάδα.
Παρά το γεγονός ότι σε αυτό το στάδιο της οστεοαρθρίτιδας, η NMES δεν είχε κανένα άλλο επιπρόσθετο αποτέλεσμα και οι δύο ομάδες έδειξαν μια άμεση αύξηση στην μυϊκή δύναμη και τις λειτουργικές ικανότητες, ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Επίσης, παρά το ότι οι βελτιώσεις στην ταχύτητα βάδισης και στην αυτο-αναφερόμενη λειτουργική ικανότητα διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος της παρέμβασης, σημαντικές βελτιώσεις στην μυϊκή δύναμη, στην ταχύτητα κίνησης και στο ανέβασμα σκάλας δεν διατηρήθηκαν.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι η σμμετοχή σε ένα συνδυασμένο προγράμματος άσκησης με NMES τετρακεφάλου, παρέχει αυξημένη διαφοροποίηση του πόνου αμέσως μετά τη θεραπεία σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος. Συντήρηση των θετικών αποτελεσμάτων μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 12 εβδομάδων, μόνο για τον πόνο, την αυτο-αναφερόμενη λειτουργική ικανότητα και την ταχύτητα κίνησης, χωρίς καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25083133
των Laufer Y, Shtraker H, Elboim Gabyzon M
(Physical Therapy Department, Faculty of Social Welfare and Health Sciences, University of Haifa, Israel.)
Οι ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου μυός είναι επωφελείς για τα άτομα με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος. Μελέτες αναφέρουν επίσης, βραχυπρόθεσμα καλά αποτελέσματα της νευρομυϊκής ηλεκτρικής διέγερσης (NMES) του τετρακεφάλου στους ίδιους ασθενείς και υποστηρίζουν αυτή την εφαρμογή ως συμπλήρωμα της θεραπείας.
Οι στόχοι αυτής της μελέτης παρακολούθησης είναι να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα ενός προγράμματος άσκησης με και χωρίς NMES του τετρακεφάλου, για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος. Αξιολογήθηκε ο πόνος, η λειτουργική απόδοση και η μυϊκή δύναμη, αμέσως μετά τη θεραπεία και 12 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης.Συμμετείχαν 63 ασθενείς με οστεορθρίτιδα του γόνατος, που τοποθετήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες και ακολούθησαν 12 συνεδρίες, κατανεμημένες σε 2 συνεδρίες ανά εβδομάδα.
Η πρώτη ομάδα ακολούθησε ένα πρόγραμμα άσκησης κυρίως του τετρακεφάλου μυός και η δεύτερη ένα πρόγραμμα άσκησης σε συνδυασμό με NMES του τετρακεφάλου.
Μια σημαντικά μεγαλύτερη μείωση του πόνου γόνατο παρατηρήθηκε αμέσως μετά τη θεραπεία στην ομάδα NMES, η οποία διατηρήθηκε ακόμη και 12 εβδομάδες μετά την παρέμβαση, όπως διατηρήθηκε και σε μικρότερο βαθμό και στην άλλη ομάδα.
Παρά το γεγονός ότι σε αυτό το στάδιο της οστεοαρθρίτιδας, η NMES δεν είχε κανένα άλλο επιπρόσθετο αποτέλεσμα και οι δύο ομάδες έδειξαν μια άμεση αύξηση στην μυϊκή δύναμη και τις λειτουργικές ικανότητες, ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Επίσης, παρά το ότι οι βελτιώσεις στην ταχύτητα βάδισης και στην αυτο-αναφερόμενη λειτουργική ικανότητα διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος της παρέμβασης, σημαντικές βελτιώσεις στην μυϊκή δύναμη, στην ταχύτητα κίνησης και στο ανέβασμα σκάλας δεν διατηρήθηκαν.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι η σμμετοχή σε ένα συνδυασμένο προγράμματος άσκησης με NMES τετρακεφάλου, παρέχει αυξημένη διαφοροποίηση του πόνου αμέσως μετά τη θεραπεία σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος. Συντήρηση των θετικών αποτελεσμάτων μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 12 εβδομάδων, μόνο για τον πόνο, την αυτο-αναφερόμενη λειτουργική ικανότητα και την ταχύτητα κίνησης, χωρίς καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25083133
Κυριακή 12 Απριλίου 2015
Αξιολόγηση της ενδοαρθρικής έγχυσης κορτικοστεροειδών πριν από κινησιοθεραπεία σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος
από το περιοδικό Journal of the American Medical Association (JAMA Intern Med. Published online March 30, 2015. doi:10.1001/jamainternmed.2015.0461)
Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι η πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας και σημαντική αιτία πόνου και αναπηρίας. Συχνά συνίστανται συνδυασμός μη φαρμακολογικών και φαρμακολογικών θεραπειών ως η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση, αλλά κανένα στοιχείο δε στηρίζει αυτή τη σύσταση.
Ο στόχος της μελέτης ήταν να αξιολογήσει τα κλινικά οφέλη των ενδο-αρθρικών εγχύσεων κορτικοστεροειδών, στην περίπτωση που προηγούνται της κινησιοθεραπείας, σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.
Πραγματοποιήθηκε μια τυχαιοποιημένη, τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο κλινική μελέτη, για να αξιολογηθεί το όφελος της ενδο-αρθρικής έγχυσης κορτικοστεροειδών, σε σύγκριση με έγχυση εικονικού φαρμάκου, πριν από την κινησιοθεραπεία. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε κλινική, σε εξωτερικούς ασθενείς πάσχοντες από οστεοαρθρίτιδα του γόνατος, από την 1 Οκτωβρίου 2012 μέχρι τις 2 Απριλίου 2014.
Οι συμμετέχοντες είχαν ακτινογραφική επιβεβαίωση της κλινικής εξέτασης της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος, κλινικά σημεία εντοπισμένης φλεγμονής στο γόνατο και πόνο στο γόνατο κατά το περπάτημα (με βαθμολογία >4 σε μια κλίμακα από το 0 έως το 10).
Η κατανομή των συμμετεχόντων ήταν τυχαία (1:1). Στη πρώτη ομάδα έγινε μια ενδο-αρθρική έγχυση στο πάσχον γόνατο από 1 mL οξικής μεθυλπρεδνιζολόνης (Depo-Medrol), 40 mg/mL, διαλυμένο σε 4 mL υδροχλωρικής λιδοκαΐνης (10 mg/mL) (ομάδα των κορτικοστεροειδών), Στη δεύτερη ομάδα χρησιμοποιήθηκε 1 mL ισοτονικού φυσιολογικού ορού, αναμεμειγμένου με 4 ml υδροχλωρικής λιδοκαΐνης (10 mg/mL) (ομάδα εικονικού φαρμάκου).
Δύο εβδομάδες μετά τις εγχύσεις, όλοι οι συμμετέχοντες ξεκίνησαν ένα επιβλεπόμενο πρόγραμμα θεραπευτικής άσκησης διάρκειας 12 εβδομάδων.
Τα κύρια αποτελέσματα, αφορούσαν την αλλαγή στην υποκλίμακα πόνος στο οστεοαρθριτικό γόνατο του ερωτηματολογίου KOOS (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score) κατά την εβδομάδα 14 (εύρος 0-100 μονάδες, όπου οι υψηλότερες βαθμολογίες δείχνουν μεγαλύτερη βελτίωση)
Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα περιλάμβαναν την αξιολόγηση στις υπόλοιπες υποκλίμακες του KOOS, καθώς και αντικειμενικές μετρήσεις της φυσικής λειτουργικότητας και της ύπαρξης φλεγμονής.
Οι μετρήσεις έγιναν κατά την έναρξη της μελέτης, την 2η εβδομάδα (έναρξη κινησιοθεραπείας), την 14η εβδομάδα (τέλος κινησιοθεραπείας) και την 26η εβδομάδα (follow-up).
Στα αποτελέσματα έχουμε αρχικά 100 ασθενείς τυχαια χωρισμένους στην ομάδα των κορτικοστεροειδών (n = 50) ή στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (n = 50), ενώ 45 και 44 ασθενείς, αντίστοιχα, ολοκλήρωσαν τη μελέτη.
Οι μέσες αλλαγές στην βαθμολογία στην υποκλίμακα του πόνου του ερωτηματολογίου KOOS, κατά την 14η εβδομάδα, ήταν 13,6 (1,8) και 14,8 (1,8) μονάδες στις ομάδες του κορτικοστεροειδούς και του εικονικού φαρμάκου αντίστοιχα, που αντιστοιχούν σε μια στατιστικά ασήμαντη μέση διαφορά των 1,2 βαθμών (95% CI, -3,8 έως 6,2 και P = .64).
Επίσης, δεν βρέθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές σε μια από τις δυο ομάδες, σε οποιαδήποτε από τις δευτερεύουσες αξιολογήσεις, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο.
Συμπερασματικά κανένα επιπλέον όφελος δεν υπήρξε, από την χρήση κορτικοστεροειδών στην ενδο-αρθρική έγχυση πριν από την κινησιοθεραπεία, σε ασθενείς με επώδυνη οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.
Χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να καθοριστεί ο βέλτιστος και ενδεχομένως αποτελεσματικότερος συνδυασμός φαρμακευτικής και συντηρητικής αγωγής.
πηγή: http://archinte.jamanetwork.com/article.aspx?articleid=2210887
των Marius Henriksen, PT, MSc, PhD, Robin Christensen, PhD, Louise Klokker, MSc; Cecilie Bartholdy, MSc, Elisabeth Bandak, MSc, Karen Ellegaard, PhD, Mikael P. Boesen, PhD, Robert G. Coumine Riis, MD, Else M. Bartels, PhD, Henning Bliddal, DMSc
(Parker Institute, Department of Rheumatology, Copenhagen University Hospital at Bispebjerg and Frederiksberg, Copenhagen, Denmark
Department of Radiology, Copenhagen University Hospital at Bispebjerg and Frederiksberg, Copenhagen, Denmark) Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι η πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας και σημαντική αιτία πόνου και αναπηρίας. Συχνά συνίστανται συνδυασμός μη φαρμακολογικών και φαρμακολογικών θεραπειών ως η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση, αλλά κανένα στοιχείο δε στηρίζει αυτή τη σύσταση.
Ο στόχος της μελέτης ήταν να αξιολογήσει τα κλινικά οφέλη των ενδο-αρθρικών εγχύσεων κορτικοστεροειδών, στην περίπτωση που προηγούνται της κινησιοθεραπείας, σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.
Οι συμμετέχοντες είχαν ακτινογραφική επιβεβαίωση της κλινικής εξέτασης της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος, κλινικά σημεία εντοπισμένης φλεγμονής στο γόνατο και πόνο στο γόνατο κατά το περπάτημα (με βαθμολογία >4 σε μια κλίμακα από το 0 έως το 10).
Η κατανομή των συμμετεχόντων ήταν τυχαία (1:1). Στη πρώτη ομάδα έγινε μια ενδο-αρθρική έγχυση στο πάσχον γόνατο από 1 mL οξικής μεθυλπρεδνιζολόνης (Depo-Medrol), 40 mg/mL, διαλυμένο σε 4 mL υδροχλωρικής λιδοκαΐνης (10 mg/mL) (ομάδα των κορτικοστεροειδών), Στη δεύτερη ομάδα χρησιμοποιήθηκε 1 mL ισοτονικού φυσιολογικού ορού, αναμεμειγμένου με 4 ml υδροχλωρικής λιδοκαΐνης (10 mg/mL) (ομάδα εικονικού φαρμάκου).
Δύο εβδομάδες μετά τις εγχύσεις, όλοι οι συμμετέχοντες ξεκίνησαν ένα επιβλεπόμενο πρόγραμμα θεραπευτικής άσκησης διάρκειας 12 εβδομάδων.
Τα κύρια αποτελέσματα, αφορούσαν την αλλαγή στην υποκλίμακα πόνος στο οστεοαρθριτικό γόνατο του ερωτηματολογίου KOOS (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score) κατά την εβδομάδα 14 (εύρος 0-100 μονάδες, όπου οι υψηλότερες βαθμολογίες δείχνουν μεγαλύτερη βελτίωση)
Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα περιλάμβαναν την αξιολόγηση στις υπόλοιπες υποκλίμακες του KOOS, καθώς και αντικειμενικές μετρήσεις της φυσικής λειτουργικότητας και της ύπαρξης φλεγμονής.
Οι μετρήσεις έγιναν κατά την έναρξη της μελέτης, την 2η εβδομάδα (έναρξη κινησιοθεραπείας), την 14η εβδομάδα (τέλος κινησιοθεραπείας) και την 26η εβδομάδα (follow-up).
Οι μέσες αλλαγές στην βαθμολογία στην υποκλίμακα του πόνου του ερωτηματολογίου KOOS, κατά την 14η εβδομάδα, ήταν 13,6 (1,8) και 14,8 (1,8) μονάδες στις ομάδες του κορτικοστεροειδούς και του εικονικού φαρμάκου αντίστοιχα, που αντιστοιχούν σε μια στατιστικά ασήμαντη μέση διαφορά των 1,2 βαθμών (95% CI, -3,8 έως 6,2 και P = .64).
Επίσης, δεν βρέθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές σε μια από τις δυο ομάδες, σε οποιαδήποτε από τις δευτερεύουσες αξιολογήσεις, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο.
Συμπερασματικά κανένα επιπλέον όφελος δεν υπήρξε, από την χρήση κορτικοστεροειδών στην ενδο-αρθρική έγχυση πριν από την κινησιοθεραπεία, σε ασθενείς με επώδυνη οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.
Χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να καθοριστεί ο βέλτιστος και ενδεχομένως αποτελεσματικότερος συνδυασμός φαρμακευτικής και συντηρητικής αγωγής.
πηγή: http://archinte.jamanetwork.com/article.aspx?articleid=2210887
Κυριακή 15 Μαρτίου 2015
Η άσκηση μπορεί να βοηθήσει τα γόνατα περισσότερο από την γλυκοζαμίνη και την χονδροϊτίνη
της Patti Neighmond
από τον ιστότοπο: npr
Αν είστε ανάμεσα στα 27 εκατομμύρια Αμερικανών που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα του γόνατος ή του ισχίου, τότε ίσως έχετε δοκιμάσει τα διατροφικά συμπληρώματα με γλυκοζαμίνη και χονδροϊτίνη. Διατίθενται στο εμπόριο για περίπου 20 χρόνια και οι πωλήσεις τους εξακολουθούν να βρίσκονται πολύ ψηλά. Αλλά βοηθούν πραγματικά;
Μερικά άλογα μπορεί να συμφωνούν. Τα συμπληρώματα αυτά για πρώτη φορά χορηγήθηκαν σε άλογα και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι βελτιώσαν τη λειτουργία των αρθρώσεων σ' αυτά.
Η γλυκοζαμίνη και η χονδροϊτίνη βρίσκεται επίσης στην αγορά για τους ιδιοκτήτες σκυλιών.
Αλλά τι γίνεται με εμάς τους ανθρώπους; Δυστυχώς, οι ερευνητές λένε ότι για εμας τα αποτελέσματα απλά δεν ταιριάζουν με τη φανταχερή διαφημηση.
Φαίνεται να έχει νόημα ότι η γλυκοζαμίνη και η χονδροϊτίνη θα μπορούσαν να βοηθήσουν.
Η γλυκοζαμίνη είναι ένα αμινοσάκχαρο που μπορεί να βοηθήσει την ανανέωση του χόνδρου, και η θειική χονδροϊτίνη είναι ένα σύμπλοκο υδατάνθρακα που πιστεύεται ότι βοηθά στην συγκράτηση νερού από τον χόνδρου.
Η αρθρίτιδα προκαλεί πόνο, πρήξιμο και δυσκαμψία στις αρθρώσεις και φθορές στον χόνδρο, με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, η αρχική σκέψη ήταν οτι ίσως η χορήγηση γλυκοζαμίνης και χονδροϊτίνης μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση και ακόμη και στην αποκατάσταση της φθοράς.
Ήταν εύλογο το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας να χρηματοδοτήσει τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές ύψους $12.500.000 για να ελέγξει την αποτελεσματικότητα αυτών των συμπληρωμάτων. Θα χορηγηθούν σε 1.583 άτομα σε όλη τη χώρα γλυκοζαμίνη ή χονδροϊτίνη ή ένας συνδυασμός και των δύο, ένα αντιφλεγμονώδες φάρμακο (σελεκοξίμπη) ή ένα εικονικό φάρμακο.
Ούτε οι συμμετέχοντες ούτε οι ερευνητές θα ξέρουν τι χορηγείται σε κάθε συμμετέχοντα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών δεν ανέφερε κάποια σημαντική διαφορά στην ανακούφιση του πόνου από την λήψη γλυκοζαμίνης, χονδροϊτίνης, του συνδυασμό και των δύο ή από το εικονικό φαρμάκου.
Συνολικά, το 60% των ασθενών που έλαβαν το εικονικό φάρμακο, δήλωσε οτι ο πόνος τους μειώθηκε κατά περίπου 20%, ενώ το 66% των ατόμων που έλαβαν τα συμπληρώματα ανέφεραν παρόμοια μείωση του πόνου. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν το 2006 στο περιοδικό New England Journal of Medicine.
Αλλά και για ένα μικρό υποσύνολο των ασθενών, τα άτομα με μέτριο έως σοβαρό πόνο αρθρίτιδας στο ένα γόνατο, υπήρχε κάποιο όφελος.
"Περίπου το 79% είχαν 20% ή μεγαλύτερη μείωση του πόνου, σε σύγκριση με περίπου 54% για το εικονικό φάρμακο, που παρουσίασε την αντίστοιχη βελτίωση" λέει ο Dr Allen Sawitzke, ρευματολόγος από το Πανεπιστήμιο της Γιούτα και επικεφαλής της μελέτης. "Έτσι φαίνεται ότι, μερικοί ασθενείς οι οποίοι έχουν εντονότερο πόνο μπορεί να έχουν περισσότερο όφελος από κάποιον που έχει ηπιοτερα συμπτώματα."
Επειδή ο αριθμός των ασθενών σε αυτή την ομάδα ήταν μικρός, ο Dr Sawitzke προειδοποιεί ότι το εύρημα είναι μόνο προκαταρκτικό και θα πρέπει να επιβεβαιωθεί με περαιτέρω μελέτη.
Δύο μεγάλες μελέτες που βρίσκονται σε εξέλιξη, μία στην Ευρώπη και μία στην Αυστραλία, μπορεί να βοηθήσουν στο να απαντήθει αυτό το ερώτημα. Αναμένεται να ολοκληρωθούν εντός ενός έτους και ο Dr Sawitzke λέει "είτε θα ανοίξει εκ νέου η συζήτηση ή θα τεθεί ένα τέλος σε αυτή, ανάλογα με τα αποτελέσματα."
"Αλλά τα ευρήματα από στην υπάρχουσα μελέτη ήταν πεντακάθαρα", λέει ο Dr David Felson, ρευματολόγος από την Ιατρική Σχολή της Βοστώνης. "Δεν υπήρχε απολύτως κανένα όφελος για τους περισσότερους ασθενείς που έλαβαν τα συμπληρώματα σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, που σημαίνει ότι στην ανακούφιση του πόνου τα συμπληρώματα δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από ότι αυτό. Τα συμπληρώματα διατροφής δεν επηρέασαν τη δομή της άρθρωσης (όπως βρέθηκε μετά από ακτινογραφίες) και δεν προκάλεσαν καμία καθυστέρηση στην εξέλιξη της νόσου, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Ουσιαστικά δεν είχαν καμία επίδραση."
Από την άλλη πλευρά, ο Dr Felson λέει ότι δεν θα αποτρέψουμε τους ασθενείς από την χρήση αυτών των συμπληρωμάτων, αν οι ασθενείς πιστεύουν την αξία τους, ακόμα κι αν η μηνιαία χρήση τους κοστίζει $ 30-50. "Μπορεί να είναι είτε το φαινόμενο placebo ή μια ιδιοσυγκρασιακή αντίδραση που θα μπορούσε να κάνει επωφελή την λήψη τους", συμπληρώνει.
Οι άνθρωποι που λαμβάνουν συμπληρώματα (ή ένα χάπι placebo) είναι πιο πιθανό να είναι ενεργοί και να χάνουν βάρος και αυτό είναι σημαντικό, σύμφωνα με τον Dr. Patience White, ρευματολόγο και εκπρόσωπο του Ιδρύματος για την Αρθρίτιδα. "Ο στόχος μου ως θεράποντος ιατρού είναι να μειώσω τον πόνο, έτσι ώστε οι ασθενείς να κάνουν τα πράγματα που κάνουν πραγματικά τη διαφορά, όσον αφορά την αλλαγή της εξέλιξης της οστεοαρθρίτιδας, που είναι η μείωση του βάρους και η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας," σημειώνει.
"Υπάρχουν πάρα πολλές αποδείξεις ότι η απώλεια βάρους και η τακτική άσκηση είναι οι πιο αποτελεσματικές θεραπείες για τον πόνο της οστεοαρθρίτιδας", προσθέτει ο Dr. Patience White. "Είναι αρκετά εντυπωσιακό", λέει. "αν χάσετε μόνο πέντε pounds, μιλάτε για το ισοδύναμο φορτίο των 20 pounds στα γόνατα, οπότε μπορείτε να φανταστείτε ότι θα κάνει μεγαλύτερη διαφορά."
Λίγο πολύ οποιοδήποτε είδος άσκησης φαίνεται να μειώνει τον πόνο και να αυξάνει την κινητικότητα, σύμφωνα με τον Dr. David Felson. "Υπήρξε μια ποικιλία διαφορετικών μελετών για τα ωφέλη της άσκησης στην οστεοαρθρίτιδα, που έχουν δοκιμάστει τα πάντα, από αεροβική άσκηση, άσκηση στο νερό, μέχρι το περπάτημα για την ενδυνάμωση των μυών και όλα φαίνεται να λειτουργούν αποτελεσματικά."
πηγή: http://www.npr.org/blogs/health/2013/10/14/231451187/exercise-may-help-knees-more-than-glucosamine-and-chondroitin
από τον ιστότοπο: npr
Αν είστε ανάμεσα στα 27 εκατομμύρια Αμερικανών που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα του γόνατος ή του ισχίου, τότε ίσως έχετε δοκιμάσει τα διατροφικά συμπληρώματα με γλυκοζαμίνη και χονδροϊτίνη. Διατίθενται στο εμπόριο για περίπου 20 χρόνια και οι πωλήσεις τους εξακολουθούν να βρίσκονται πολύ ψηλά. Αλλά βοηθούν πραγματικά;
Μερικά άλογα μπορεί να συμφωνούν. Τα συμπληρώματα αυτά για πρώτη φορά χορηγήθηκαν σε άλογα και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι βελτιώσαν τη λειτουργία των αρθρώσεων σ' αυτά.
Η γλυκοζαμίνη και η χονδροϊτίνη βρίσκεται επίσης στην αγορά για τους ιδιοκτήτες σκυλιών.
Αλλά τι γίνεται με εμάς τους ανθρώπους; Δυστυχώς, οι ερευνητές λένε ότι για εμας τα αποτελέσματα απλά δεν ταιριάζουν με τη φανταχερή διαφημηση.
Φαίνεται να έχει νόημα ότι η γλυκοζαμίνη και η χονδροϊτίνη θα μπορούσαν να βοηθήσουν.
Η γλυκοζαμίνη είναι ένα αμινοσάκχαρο που μπορεί να βοηθήσει την ανανέωση του χόνδρου, και η θειική χονδροϊτίνη είναι ένα σύμπλοκο υδατάνθρακα που πιστεύεται ότι βοηθά στην συγκράτηση νερού από τον χόνδρου.
Η αρθρίτιδα προκαλεί πόνο, πρήξιμο και δυσκαμψία στις αρθρώσεις και φθορές στον χόνδρο, με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, η αρχική σκέψη ήταν οτι ίσως η χορήγηση γλυκοζαμίνης και χονδροϊτίνης μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση και ακόμη και στην αποκατάσταση της φθοράς.
Ήταν εύλογο το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας να χρηματοδοτήσει τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές ύψους $12.500.000 για να ελέγξει την αποτελεσματικότητα αυτών των συμπληρωμάτων. Θα χορηγηθούν σε 1.583 άτομα σε όλη τη χώρα γλυκοζαμίνη ή χονδροϊτίνη ή ένας συνδυασμός και των δύο, ένα αντιφλεγμονώδες φάρμακο (σελεκοξίμπη) ή ένα εικονικό φάρμακο.
Ούτε οι συμμετέχοντες ούτε οι ερευνητές θα ξέρουν τι χορηγείται σε κάθε συμμετέχοντα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών δεν ανέφερε κάποια σημαντική διαφορά στην ανακούφιση του πόνου από την λήψη γλυκοζαμίνης, χονδροϊτίνης, του συνδυασμό και των δύο ή από το εικονικό φαρμάκου.
Συνολικά, το 60% των ασθενών που έλαβαν το εικονικό φάρμακο, δήλωσε οτι ο πόνος τους μειώθηκε κατά περίπου 20%, ενώ το 66% των ατόμων που έλαβαν τα συμπληρώματα ανέφεραν παρόμοια μείωση του πόνου. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν το 2006 στο περιοδικό New England Journal of Medicine.
Αλλά και για ένα μικρό υποσύνολο των ασθενών, τα άτομα με μέτριο έως σοβαρό πόνο αρθρίτιδας στο ένα γόνατο, υπήρχε κάποιο όφελος.
"Περίπου το 79% είχαν 20% ή μεγαλύτερη μείωση του πόνου, σε σύγκριση με περίπου 54% για το εικονικό φάρμακο, που παρουσίασε την αντίστοιχη βελτίωση" λέει ο Dr Allen Sawitzke, ρευματολόγος από το Πανεπιστήμιο της Γιούτα και επικεφαλής της μελέτης. "Έτσι φαίνεται ότι, μερικοί ασθενείς οι οποίοι έχουν εντονότερο πόνο μπορεί να έχουν περισσότερο όφελος από κάποιον που έχει ηπιοτερα συμπτώματα."
Επειδή ο αριθμός των ασθενών σε αυτή την ομάδα ήταν μικρός, ο Dr Sawitzke προειδοποιεί ότι το εύρημα είναι μόνο προκαταρκτικό και θα πρέπει να επιβεβαιωθεί με περαιτέρω μελέτη.
Δύο μεγάλες μελέτες που βρίσκονται σε εξέλιξη, μία στην Ευρώπη και μία στην Αυστραλία, μπορεί να βοηθήσουν στο να απαντήθει αυτό το ερώτημα. Αναμένεται να ολοκληρωθούν εντός ενός έτους και ο Dr Sawitzke λέει "είτε θα ανοίξει εκ νέου η συζήτηση ή θα τεθεί ένα τέλος σε αυτή, ανάλογα με τα αποτελέσματα."
"Αλλά τα ευρήματα από στην υπάρχουσα μελέτη ήταν πεντακάθαρα", λέει ο Dr David Felson, ρευματολόγος από την Ιατρική Σχολή της Βοστώνης. "Δεν υπήρχε απολύτως κανένα όφελος για τους περισσότερους ασθενείς που έλαβαν τα συμπληρώματα σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, που σημαίνει ότι στην ανακούφιση του πόνου τα συμπληρώματα δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από ότι αυτό. Τα συμπληρώματα διατροφής δεν επηρέασαν τη δομή της άρθρωσης (όπως βρέθηκε μετά από ακτινογραφίες) και δεν προκάλεσαν καμία καθυστέρηση στην εξέλιξη της νόσου, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Ουσιαστικά δεν είχαν καμία επίδραση."
Από την άλλη πλευρά, ο Dr Felson λέει ότι δεν θα αποτρέψουμε τους ασθενείς από την χρήση αυτών των συμπληρωμάτων, αν οι ασθενείς πιστεύουν την αξία τους, ακόμα κι αν η μηνιαία χρήση τους κοστίζει $ 30-50. "Μπορεί να είναι είτε το φαινόμενο placebo ή μια ιδιοσυγκρασιακή αντίδραση που θα μπορούσε να κάνει επωφελή την λήψη τους", συμπληρώνει.
Οι άνθρωποι που λαμβάνουν συμπληρώματα (ή ένα χάπι placebo) είναι πιο πιθανό να είναι ενεργοί και να χάνουν βάρος και αυτό είναι σημαντικό, σύμφωνα με τον Dr. Patience White, ρευματολόγο και εκπρόσωπο του Ιδρύματος για την Αρθρίτιδα. "Ο στόχος μου ως θεράποντος ιατρού είναι να μειώσω τον πόνο, έτσι ώστε οι ασθενείς να κάνουν τα πράγματα που κάνουν πραγματικά τη διαφορά, όσον αφορά την αλλαγή της εξέλιξης της οστεοαρθρίτιδας, που είναι η μείωση του βάρους και η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας," σημειώνει.
"Υπάρχουν πάρα πολλές αποδείξεις ότι η απώλεια βάρους και η τακτική άσκηση είναι οι πιο αποτελεσματικές θεραπείες για τον πόνο της οστεοαρθρίτιδας", προσθέτει ο Dr. Patience White. "Είναι αρκετά εντυπωσιακό", λέει. "αν χάσετε μόνο πέντε pounds, μιλάτε για το ισοδύναμο φορτίο των 20 pounds στα γόνατα, οπότε μπορείτε να φανταστείτε ότι θα κάνει μεγαλύτερη διαφορά."
Λίγο πολύ οποιοδήποτε είδος άσκησης φαίνεται να μειώνει τον πόνο και να αυξάνει την κινητικότητα, σύμφωνα με τον Dr. David Felson. "Υπήρξε μια ποικιλία διαφορετικών μελετών για τα ωφέλη της άσκησης στην οστεοαρθρίτιδα, που έχουν δοκιμάστει τα πάντα, από αεροβική άσκηση, άσκηση στο νερό, μέχρι το περπάτημα για την ενδυνάμωση των μυών και όλα φαίνεται να λειτουργούν αποτελεσματικά."
πηγή: http://www.npr.org/blogs/health/2013/10/14/231451187/exercise-may-help-knees-more-than-glucosamine-and-chondroitin
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015
Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο οστεοαρθρίτιδας
από τον ιστότοπο Rehab Managment
Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου μπορεί τελικά να αυξήσει την πιθανότητα εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας του γόνατος και να οδηγήσει σε φθορές του χόνδρου της άρθρωσης, ακόμη και ένα χρόνο μετά την επέμβαση, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε πρόσφατα στην ετήσια συνάντηση της Ακτινολογικής Εταιρείας Βορείου Αμερικής (R.S.N.A.). Οι συγγραφείς της μελέτης δείχνουν την "συντηρητική αγωγή" ως εναλλακτική λύση, η οποία περιλαμβάνει φυσικοθεραπεία, καθώς και χρήση πάγου και κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής για να αντιμετωπιστούν τα συμπτώματα.
Οι συγγραφείς της έρευνας, με επικεφαλής τον Dr Frank W. Roemer, της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, προτείνουν ότι οι εμπλεκόμενοι στη διαδικασία της αντιμετώπισης του προβλήματος φορείς, πρέπει να εξετάζουν προσεκτικά την χειρουργική επιλογή, πριν την προτείνουν, δεδομένου ότι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά της μπορεί να μην είναι τα επιθυμητά.
"Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου είναι μία από τις πιο κοινές ορθοπαιδικές επεμβάσεις, που εκτελούνται για την ανακούφιση του πόνου και τη βελτίωση της λειτουργίας της άρθρωσης," λέει ο Dr Roemer. "Ωστόσο, όλο και περισσότερες αποδείξεις, δείχνουν ότι αυτή η επέμβαση μπορεί να είναι επιζήμια για την άρθρωση του γόνατος."
Οι ερευνητές μελέτησαν μαγνητικές τομογραφίες (MRI) των γονάτων 355 ασθενών που ανέπτυξαν οστεοαρθρίτιδα, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 5 ετών.
Από αυτούς τους ασθενείς, οι 31 υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, κατά τη διάρκεια ενός έτους από την διάγνωση της αρθρίτιδας, και 280 ασθενείς που είχαν ακτινολογικά ευρήματα μηνισκικών φθορών, δεν υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση.
"Βρήκαμε ότι σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, υπήρξε πολύ αυξημένος κίνδυνος για ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας και αλλοιώσεων του αρθρικού χόνδρου στο επόμενο έτος, σε σύγκριση με εκείνους που δεν ακολούθησαν τη χειρουργική επέμβαση, ανεξάρτητα από την παρουσία ή όχι της ρήξης μηνίσκου κατά το προηγούμενο έτος," συμπληρώνεο ο Dr Roemer.
Σε όλα τα γόνατα (και στα 31) που υποβλήθηκαν σε αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους αναπτύχθηκε οστεοαρθρίτιδα, σε σύγκριση με τα 165 των γονάτων (59%) που, αν και είχαν μηνισκικές φθορές, δεν υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση.
Τα άτομα της μελέτης είχαν μέσο όρο ηλικίας 60,2 ετών και οι περισσότεροι ήταν υπέρβαροι, με ΔΣΜ 28,3. Η πλειονότητα των ασθενών ήταν γυναίκες.
πηγή: http://www.rehabpub.com/2015/01/meniscal-repair-may-actually-raise-risk-osteoarthritis/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_term=RM+Rehab+Today+1%2F12&spMailingID=10363910&spUserID=NjY3OTAyOTMwMjES1&spJobID=460983464&spReportId=NDYwOTgzNDY0S0
Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου μπορεί τελικά να αυξήσει την πιθανότητα εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας του γόνατος και να οδηγήσει σε φθορές του χόνδρου της άρθρωσης, ακόμη και ένα χρόνο μετά την επέμβαση, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε πρόσφατα στην ετήσια συνάντηση της Ακτινολογικής Εταιρείας Βορείου Αμερικής (R.S.N.A.). Οι συγγραφείς της μελέτης δείχνουν την "συντηρητική αγωγή" ως εναλλακτική λύση, η οποία περιλαμβάνει φυσικοθεραπεία, καθώς και χρήση πάγου και κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής για να αντιμετωπιστούν τα συμπτώματα.
Οι συγγραφείς της έρευνας, με επικεφαλής τον Dr Frank W. Roemer, της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, προτείνουν ότι οι εμπλεκόμενοι στη διαδικασία της αντιμετώπισης του προβλήματος φορείς, πρέπει να εξετάζουν προσεκτικά την χειρουργική επιλογή, πριν την προτείνουν, δεδομένου ότι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά της μπορεί να μην είναι τα επιθυμητά.
"Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου είναι μία από τις πιο κοινές ορθοπαιδικές επεμβάσεις, που εκτελούνται για την ανακούφιση του πόνου και τη βελτίωση της λειτουργίας της άρθρωσης," λέει ο Dr Roemer. "Ωστόσο, όλο και περισσότερες αποδείξεις, δείχνουν ότι αυτή η επέμβαση μπορεί να είναι επιζήμια για την άρθρωση του γόνατος."
Οι ερευνητές μελέτησαν μαγνητικές τομογραφίες (MRI) των γονάτων 355 ασθενών που ανέπτυξαν οστεοαρθρίτιδα, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 5 ετών.
Από αυτούς τους ασθενείς, οι 31 υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, κατά τη διάρκεια ενός έτους από την διάγνωση της αρθρίτιδας, και 280 ασθενείς που είχαν ακτινολογικά ευρήματα μηνισκικών φθορών, δεν υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση.
"Βρήκαμε ότι σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, υπήρξε πολύ αυξημένος κίνδυνος για ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας και αλλοιώσεων του αρθρικού χόνδρου στο επόμενο έτος, σε σύγκριση με εκείνους που δεν ακολούθησαν τη χειρουργική επέμβαση, ανεξάρτητα από την παρουσία ή όχι της ρήξης μηνίσκου κατά το προηγούμενο έτος," συμπληρώνεο ο Dr Roemer.
Σε όλα τα γόνατα (και στα 31) που υποβλήθηκαν σε αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους αναπτύχθηκε οστεοαρθρίτιδα, σε σύγκριση με τα 165 των γονάτων (59%) που, αν και είχαν μηνισκικές φθορές, δεν υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση.
Τα άτομα της μελέτης είχαν μέσο όρο ηλικίας 60,2 ετών και οι περισσότεροι ήταν υπέρβαροι, με ΔΣΜ 28,3. Η πλειονότητα των ασθενών ήταν γυναίκες.
πηγή: http://www.rehabpub.com/2015/01/meniscal-repair-may-actually-raise-risk-osteoarthritis/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_term=RM+Rehab+Today+1%2F12&spMailingID=10363910&spUserID=NjY3OTAyOTMwMjES1&spJobID=460983464&spReportId=NDYwOTgzNDY0S0
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)