2018 Consensus statement on exercise therapy and physical interventions (orthoses, taping and manual therapy) to treat patellofemoral pain:

recommendations from the 5th International Patellofemoral Pain Research Retreat, Gold Coast, Australia, 2017

Οι συστάσεις για τις θεραπευτικες παρεμβάσεις που διατυπώθηκαν στo 5th International Patellofemoral Pain Research Retreat, υποστηρίζουν τη χρήση θεραπευτικής άσκησης (ιδιαίτερα του συνδυασμού εστιασμένων ασκήσεων στο ισχίο και στο γόνατο), συνδυασμένες με άλλες παρεμβάσεις και ορθωτικά βοηθήματα, για την βελτίωση του πόνου και/ή της λειτουργικότητας σε άτομα με επιγονατιδομηριαίο πόνο. 

Η χρήση επιγονατιδικών χειρισμών, χειρισμών ή κινητοποίησης του γόνατος και της οσφύος, όπως και η χρήση ηλεκτροφυσικών μέσων δεν συνιστάται.

Τέλος, υπάρχει αβεβαιότητα για την χρησιμότητα επιγονατιδικών περιδέσεων, βελονισμού ή ξηρής βελόνας, τεχνικών κινητοποίησης μαλακών ιστών, κινητοποίησης με χρήση ισχαιμικής περίδεσης και επανεκπαίδευση βάδισης. 

πηγή: https://bjsm.bmj.com/content/bjsports/52/18/1170.full.pdf 

Πρόκειται να χειρουργήσετε το γόνατό σας; Διαβάστε πρώτα αυτό.

από την Ewa M Roos, Professor of Muscle and Joint Health, University of Southern Denmark 

Οι χειρουργικές επεμβάσεις στα γόνατα είναι πλέον πολύ συνηθισμένες. Πολλοί νεαροί ενήλικες έχουν αποκαταστήσει τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμό τους μετά από κάποια ρήξη στους αθλητικούς χώρους. Πολλοί μεσήλικες έχουν προβλήματα στους μηνίσκους τους, με αποτέλεσμα τον πόνο και την περιορισμένη κινητικότητα του γόνατος. Και πολλοί ηλικιωμένοι έχουν αντικαταστήσει τα οστεοαρθριτικά γόνατά τους, όταν πλέον η φθορά της άρθρωσης δημιουργεί σημαντικά προβλήματα. Η ιδέα ότι υπάρχει κάτι μηχανικά λανθασμένο που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση, είναι μια συναρπαστική ιδέα - αλλά είναι σωστό; 

Η ολική αρθροπλαστική του γόνατος είναι η μεγαλύτερη ορθοπεδική καινοτομία και αναμφίβολα έχει βελτιώσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το συνολικό ποσοστό των αρθροπλαστικών γόνατος αυξήθηκε τέσσερις φορές στη Δανία σε διάστημα δέκα ετών και αναμένεται να συνεχίσει να αυξάνεται καθώς ο πληθυσμός μεγαλώνει, αποκτά υπερβολικό βάρος και είναι περισσότερο ανενεργός. 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι το 2035, προβλέπεται ότι θα εκτελεστούν 118.666 ολικές αρθροπλαστικές γόνατος. Ωστόσο, η αντικατάσταση της άρθρωσης του γόνατος με μέταλλο και πλαστικό δεν σχετίζεται με ανακούφιση από τον πόνο για όλους. Περίπου δύο στους δέκα ανθρώπους που υποβάλλονται στη διαδικασία αυτή, δεν βρίσκουν καθόλου ανακούφιση από τον πόνο και μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ακόμη και χειρότερος από ότι πριν την χειρουργική επέμβαση. 

Υπερήλικες

Σε άτομα μεγάλης ηλικίας, μόνο μία μελέτη αξιολόγησε τυχαία ασθενείς για να ελέγξει αν η ολική αρθροπλαστική του γόνατος ή ένα επιστημονικά δομημένο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας ή ο συδυασμός και των δυο, έδωσε περισσότερη ανακούφιση από τον πόνο, καθώς και λειτουργική βελτίωση. Η συντηρητική αγωγή περιελάμβανε την εκπαίδευση των ασθενών, την επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία, την παρέμβαση διαιτολόγου αν το άτομο ήταν υπέρβαρο, την χρησιμοποίηση εμβιομηχανικών βοηθημάτων στα παπούτσια του και την χρήση αναλγτικών, αν υπήρχε ανάγκη.

Σε αυτή τη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, διαπιστώθηκε ότι ο συνδυασμός της χειρουργικής επέμβασης και του πακέτου συντηρητικής αγωγής συσχετίστηκε με τη διπλάσια βελτίωση του πόνου και της λειτουργικότητας, σε σύγκριση με τη λήψη μόνο του πακέτου της συντηρητικής αγωγής. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση είχε το κόστος της. Περίπου ένας στους δέκα ασθενείς είχε ένα σοβαρό ανεπιθύμητο συμβάν, όπως μία θρόμβωση ή μια λοίμωξη, απαιτώντας περισσότερες ημέρες παραμονής στο νοσοκομείο, συμπεριλαμβανομένης και της πολυπλοκότερης χειρουργικής επέμβασης. Έτσι, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν ανακάμψει πλήρως, μερικοί είχαν μακροχρόνιες και ίσως εξουθενωτικές συνέπειες. 

Στη μη χειρουργική ομάδα, διαπιστώσαμε ότι οι περισσότεροι ασθενείς δεν επέλεξαν να υποβληθούν στην χειρουργική επέμβαση κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών. Η συμμετοχή τους στο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας, συνδέθηκε μόνο με 30% ανακούφιση από τον πόνο, το οποίο ήταν αρκετό για τους τρεις από τους τέσσερις συμμετέχοντες, στο να αναβάλουν τη χειρουργική επέμβαση για τουλάχιστον ένα χρόνο. Δύο χρόνια μετά, δύο στους τρεις δεν είχαν ακολουθήσει ακόμη την χειρουργική οδό.

Όλοι οι συμμετέχοντες στην παραπάνω μελέτη είχαν μέτρια έως σοβαρή απώλεια χόνδρου - με άλλα λόγια: διαγνωσμένη οστεοαρθρίτιδα και οι περισσότεροι ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Όλοι, συμφωνα με τους ορθοπεδικούς χειρουργούς, πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να ακολουθήσουν χειρουργική επέμβαση και τους διαβεβαίωσαν ότι θα μπορούσαν να έχουν αυτή την δυνατότητα όποτε ήθελαν. 

Μεσήλικες

Σε άτομα μέσης ηλικίας, έχουν υπάρξει περισσότερες από δέκα μελέτες υψηλής ποιότητας για την αντιμετώπιση του πόνου στο γόνατο, της οστεοαρθρίτιδας και των μηνισκικών ρήξεων με αρθροσκόπηση του γόνατος. Δύο από αυτές τις μελέτες συνέκριναν την πραγματική χειρουργική επέμβαση με πλασματική χειρουργική επέμβαση, όπου έγιναν μόνο εντομές του δέρματος.  
Και στις δύο μελέτες, δεν υπήρξε διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ των συμμετεχόντων που είχαν πραγματική χειρουργική επέμβαση έναντι εκείνων που είχαν πλασματική χειρουργική επέμβαση. 

Μια άλλη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, συνέκρινε την πραγματική χειρουργική επέμβαση με επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία και με παρόμοιο τρόπο διαπιστώθηκε ότι και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν, χωρίς διαφορά μεταξύ των ομάδων στην ανακούφιση του πόνου. Ωστόσο, η ομάδα της άσκησης βελτίωσε τη μυϊκή δύναμη - κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη - και συνεχίστηκε αυτή η βελτίωση και για ένα χρόνο ακόμη, γεγονός που προκαλεί έκπληξη, καθώς η θεραπευτική παρέμβαση διήρκεσε μόνο 12 εβδομάδες. 

Στην ομάδα που ακολούθησε την χειρουργική επέμβαση, τους πήρε ένα χρόνο για να ανακτήσουν τη δύναμη που είχαν πριν από την επέμβαση. Διαπιστώθηκε επίσης ότι η ομάδα που είχε μόνο θεραπεία άσκησης ήταν πιο σωματικά ενεργή δύο χρόνια μετά τη μελέτη. 

Νέοι
 
Σε νεαρούς ενήλικες (κυρίως αθλητές), που 'εχουν ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου τους, μόνο μία μελέτη έχει συγκρίνει την συντηρητική αγωγή κινησιοθεραπείας, με τον συνδυασμό της με την χειρουργική αναδόμηση του συνδέσμου. Σε αυτή τη μελέτη, δεν διαπιστώθηκε διαφορά μεταξύ των ομάδων θεραπείας σε οποιοδήποτε μετρούμενο αποτέλεσμα, μετά από δύο ή πέντε χρόνια.

Και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν και δεν υπήρξε διαφορά στη βελτίωση μεταξύ της ομάδας που είχε υποστεί χειρουργική επέμβαση και της ομάδας που δεν είχε. Όποιο άτομο από την ομάδα της συντηρητικής αγωγής είχε ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση αργότερα, δεν οδηγήθηκε σε καλύτερο αποτέλεσμα, σε σύγκριση με τα άτομα που είχαν ακολουθήσει μόνο συντηρητική αγωγή.

Ένας κοινός λόγος για την χειρουργική επέμβαση αργότερα, ήταν η πεποίθηση ότι "απαιτείται χειρουργική επέμβαση για να διορθωθεί το πρόβλημα" και η επιθυμία για επιστροφή στον αθλητισμό. Δυστυχώς, μόνο τέσσερις στους δέκα επέστρεψαν στον αθλητισμό στη μελέτη μας, χωρίς καμία διαφορά μεταξύ αυτών που είχαν ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση ή όχι.

Όταν συνοψίσουμε τα ποσοστά της επιστροφής στον αθλητισμό σε όλες τις μελέτες που είναι διαθέσιμες για νέους που είχαν χειρουργική αναδόμηση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, βλέπουμε ότι μόνο ένας στους δύο αθλητές μπορεί να επιστρέψει στον αθλητισμό. 

Δεν είναι απαραίτητα έτσι 

Είναι διαισθητικό να σκεφτόμαστε ότι όταν κάτι σπάσει στο γόνατο, είναι απαραίτητη η επανατοποθέτηση του με χειρουργική επέμβαση. Η έρευνα δείχνει ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα έτσι. Η χειρουργική αντιμετώπιση δεν είναι η μόνη λύση. Η έρευνα δείχνει ότι αρκετοί τύποι προβλημάτων του γόνατος μπορούν να αντιμετωπιστούν σε παρόμοιο βαθμό χωρίς χειρουργική επέμβαση, αλλά ακόμη και με χειρουργική επέμβαση ή όχι, δεν μπορεί να εξασφαλιστεί ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. 

Είναι έξυπνο να μάθετε περισσότερα για τον τραυματισμό ή την πάθησή σας και τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές. Να μάθετε πώς μπορείτε να το αντιμετωπίσετε μόνοι σας και να επενδύσετε τον χρόνο σας, για μερικούς μήνες, σε επιβλεπόμενη θεραπευτική άσκηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε ίσως να αποφύγετε ή και να καθυστερήσετε την χειρουργική επέμβαση. Πάντως, ακόμη και εάν πρόκειται να την κάνετε τελικά, θα αναρρώσετε γρηγορότερα, θα είστε δυνατότεροι και θα αισθανθείτε καλύτερα αν έχετε ασκηθεί πριν τη χειρουργική επέμβαση. 

Χειρουργική επέμβαση ή όχι; Ένας παράγοντας που καθορίζει το αποτέλεσμα είναι η καλή μυϊκή δύναμη και η καλή μυϊκή λειτουργία. Και, κυρίως, η άσκηση και η σωματική δραστηριότητα θα συμβάλουν στη βελτίωση της γενικής σας υγείας και δεν θα είναι επωφελής μόνο για το γόνατο.



πηγή: https://theconversation.com/considering-knee-surgery-read-this-first-92637?utm_source=twitter&utm_medium=twitterbutton

.

από την Dr. Ewa Roos @ewa_roos

Professor of Musculoskeletal Function and Physiotherapy. 

Focus on prevention and treatment of joint injury and osteoarthritis. 

Developer of the KOOS.

πηγή: https://twitter.com/ewa_roos/status/1000011409223241734

Άσκηση και manual therapy βελτιώνουν τον πόνο και την λειτουργικότητα στην οστεοαρθρίτιδα

από τον ιστότοπο: ScienceDaily


Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του ισχίου και γόνατος μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα, δηλαδή τον πόνο, την δυσκαμψία και την λειτουργικότητα της άρθρωσης, αν ακολουθήσουν τακτική σωματική άσκηση και manual therapy ή και τα δύο, σύμφωνα με νέα ερευνητικά ευρήματα που παρουσιάστηκαν  από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Ρευματολογίας στο Ετήσιο Συνέδριο στη Βοστώνη.

Η Οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ), είναι η πιο συχνή πάθηση των αρθρώσεων και επηρεάζει μεσήλικες και ηλικιωμένους. Χαρακτηρίζεται από την προοδευτική βλάβη του χόνδρου της άρθρωσης (το προστατευτικό υλικό των οστών μέσα στην άρθρωση) και προκαλεί αλλαγές στις δομές γύρω από αυτήν. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν τη συσσώρευση υγρού (φλεγμονή), την οστεώδη υπερανάπτυξη, καθώς και μυϊκή αδυναμία και αλλοιώσεις των περιαρθρικών στοιχείων, οι οποίες μπορεί να περιορίσουν την κίνηση και να προκαλέσουν πόνο.Υπάρχοντα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της αποτελεσματικότητας της άσκησης και των ειδικών χειρισμών για την ανακούφιση από τα συμπτώματα της ΟΑ του ισχίου και του γόνατος, καθώς και τη βελτίωση της λειτουργικότητας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα για την σύγκριση αυτών των θεραπευτικών προσεγγίσεων, με τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ ή για την μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης.  

Ερευνητές στη Νέα Ζηλανδία μελέτησαν 206 ασθενείς με ΟΑ για δύο χρόνια, με σκοπό να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της προσθήκης της τακτικής σωματικής άσκησης, των θεραπευτικών χειρισμών (manual therapy) ή ένος συνδυασμού και των δύο αυτών με τη συνήθη αγωγή, σε σχέση με τη συνέχιση της συνήθους ιατρικής φροντίδας της ΟΑ."Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσον παρέχοντας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα άσκησης ή manual therapy, οδηγούμε σε σημαντικά πρόσθετα οφέλη, πέρα ​​και πάνω από τη συνήθη ιατρική φροντίδα," δήλωσε ο J. Haxby Abbott, DPT, PhD, FNZCP από το Πανεπιστήμιο του Otago στο Dunedin της Νέας Ζηλανδίας, που είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Η πρόοδος των συμμετεχόντων μετρήθηκε με τη χρήση του Western Ontario and McMaster (WOMAC) δείκτη για την ΟΑ, ο οποίος αξιολογεί σε μια κλίμακα από 0-240. Όσο πιό χαμηλή είναι κατά WOMAC η βαθμολογία, δείχνει βελτίωση στον πόνο και την δυσκαμψία, καθώς και βελτίωση στην λειτουργικότητα της άρθρωσης. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν επίσης σε αρκετές δοκιμασίες φυσικής κατάστασης, όπως για παράδειγμα, η χρονομέτρηση καθίσματος-ανύψωσης και του γρήγορου βαδίσματος 40 μέτρων, καθώς και στο ημικάθισμα των 30 δευτερολέπτων.  
Στην αρχή της μελέτης, η μέση ηλικία των ασθενών που συμμετείχαν ήταν τα 66 έτη, με μία μέση βαθμολογία WOMAC στους 100,8 βαθμούς. 

Μετά από δύο χρόνια, όλοι οι συμμετέχοντες, οι οποίοι ακολούθησαν τακτική άσκηση ή manual therapy ή ένα συνδυασμό και των δύο, έδειξαν βελτιωμένη βαθμολογία κατά WOMAC, καλύτερη από αυτή που είχαν οι συμμετέχοντες που είχαν λάβει μόνο τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ.  
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν αγωγή με άσκηση εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν βελτίωση κατά 31,7 μονάδες στην κλίμακα WOMAC, σε σύγκριση με αυτούς που ακολούθησαν μόνο τη συνήθη φροντίδα. 
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν manual therapy αγωγή εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν  μια βελτίωση κατά 30,1 μονάδες στην κλίμακα WOMAC. 

Η βαθμολόγηση κατά WOMAC όπως αναφέρεται στην έρευνα.

(American College of Rheumatology)

Αν και η διαφορά στην στην κατα WOMAC αξιολόγηση για τους συμμετέχοντες που έλαβαν συνδυασμένη θεραπεία με άσκηση και manual therapy, εκτός από την συνήθη φροντίδα, δεν πληρεί a priori σημαντικό κλινικό παράγοντα (28 βαθμοί), υπήρξε μια τάση προς όφελος των συμμετεχόντων, με την ομάδα αυτή να βελτιώνει κατά 26,2 βαθμούς την κατά WOMAC αξιολόγηση, περισσότερο από την ομάδα που έλαβε μόνο την συνήθη θεραπεία. Τέλος, οι συμμετέχοντες στην ομάδα θεραπείας με τακτική άσκηση, εμφάνισαν μεγαλύτερη μέση μεταβολή στις περισσότερες δοκιμές φυσικής κατάστασης από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. 

Συμπερασματικά, η προσθήκη στην συνήθη φροντίδα της ΟΑ, είτε της τακτικής άσκησης ή των ειδικών χειρισμών (manual therapy) ή και των δύο, είναι επωφελής για τους πάσχοντες. 

Οι συγγραφείς της παραπάνω μελέτης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι: "τα οφέλη που προσδίδονται σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ΟΑ, με την προσθήκη θεραπευτικής άσκησης ή (και) manual therapy, που παρέχονται από Φυσικοθεραπευτές, εξακολουθούν να είναι σημαντικά, ακόμη και για δύο τουλάχιστον χρόνια παρακολούθησης,".



πηγή:  http://www.sciencedaily.com/releases/2014/11/141116094020.htm
           http://www.newswise.com/articles/exercise-and-manual-therapy-improve-pain-and-function-in-osteoarthritis 

Αξιολόγηση της ενδοαρθρικής έγχυσης κορτικοστεροειδών πριν από κινησιοθεραπεία σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος

από το περιοδικό Journal of the American Medical Association  (JAMA Intern Med. Published online March 30, 2015. doi:10.1001/jamainternmed.2015.0461)

των Marius Henriksen, PT, MSc, PhD, Robin Christensen, PhD, Louise Klokker, MSc; Cecilie Bartholdy, MSc, Elisabeth Bandak, MSc, Karen Ellegaard, PhD, Mikael P. Boesen, PhD, Robert G. Coumine Riis, MD, Else M. Bartels, PhD, Henning Bliddal, DMSc

(Parker Institute, Department of Rheumatology, Copenhagen University Hospital at Bispebjerg and Frederiksberg, Copenhagen, Denmark 

Department of Radiology, Copenhagen University Hospital at Bispebjerg and Frederiksberg, Copenhagen, Denmark) 



Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι η πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας και σημαντική αιτία πόνου και αναπηρίας. Συχνά συνίστανται συνδυασμός μη φαρμακολογικών και φαρμακολογικών θεραπειών ως η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση, αλλά κανένα στοιχείο δε στηρίζει αυτή τη σύσταση.

Ο στόχος της μελέτης ήταν να  αξιολογήσει τα κλινικά οφέλη των ενδο-αρθρικών εγχύσεων κορτικοστεροειδών, στην περίπτωση που προηγούνται της κινησιοθεραπείας, σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.

Πραγματοποιήθηκε μια τυχαιοποιημένη, τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο κλινική μελέτη, για να αξιολογηθεί το όφελος της ενδο-αρθρικής έγχυσης κορτικοστεροειδών, σε σύγκριση με έγχυση εικονικού φαρμάκου, πριν από την κινησιοθεραπεία. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε κλινική, σε εξωτερικούς ασθενείς πάσχοντες από οστεοαρθρίτιδα του γόνατος, από την 1 Οκτωβρίου 2012 μέχρι τις 2 Απριλίου 2014.
Οι συμμετέχοντες είχαν ακτινογραφική επιβεβαίωση της κλινικής εξέτασης της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος, κλινικά σημεία εντοπισμένης φλεγμονής στο γόνατο και πόνο στο γόνατο κατά το περπάτημα (με βαθμολογία >4 σε μια κλίμακα από το 0 έως το 10).

Η κατανομή των συμμετεχόντων ήταν τυχαία (1:1). Στη πρώτη ομάδα έγινε μια ενδο-αρθρική έγχυση στο πάσχον γόνατο από 1 mL οξικής μεθυλπρεδνιζολόνης (Depo-Medrol), 40 mg/mL, διαλυμένο σε 4 mL υδροχλωρικής λιδοκαΐνης (10 mg/mL) (ομάδα των κορτικοστεροειδών), Στη δεύτερη ομάδα χρησιμοποιήθηκε 1 mL ισοτονικού φυσιολογικού ορού, αναμεμειγμένου με 4 ml υδροχλωρικής λιδοκαΐνης (10 mg/mL) (ομάδα εικονικού φαρμάκου).

Δύο εβδομάδες μετά τις εγχύσεις, όλοι οι συμμετέχοντες ξεκίνησαν ένα επιβλεπόμενο πρόγραμμα θεραπευτικής άσκησης διάρκειας 12 εβδομάδων.

Τα κύρια αποτελέσματα, αφορούσαν την αλλαγή στην υποκλίμακα πόνος στο οστεοαρθριτικό γόνατο του ερωτηματολογίου KOOS (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score) κατά την εβδομάδα 14 (εύρος 0-100 μονάδες, όπου οι υψηλότερες βαθμολογίες δείχνουν μεγαλύτερη βελτίωση)
Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα περιλάμβαναν την αξιολόγηση στις υπόλοιπες υποκλίμακες του KOOS, καθώς και αντικειμενικές μετρήσεις της φυσικής λειτουργικότητας και της ύπαρξης φλεγμονής.
Οι μετρήσεις έγιναν κατά την έναρξη της μελέτης, την 2η εβδομάδα (έναρξη κινησιοθεραπείας), την 14η εβδομάδα (τέλος κινησιοθεραπείας) και την 26η εβδομάδα (follow-up).

Στα αποτελέσματα έχουμε αρχικά 100 ασθενείς τυχαια χωρισμένους στην ομάδα των κορτικοστεροειδών (n = 50) ή στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (n = 50), ενώ 45 και 44 ασθενείς, αντίστοιχα, ολοκλήρωσαν τη μελέτη.
Οι μέσες αλλαγές στην βαθμολογία στην υποκλίμακα του πόνου του ερωτηματολογίου KOOS, κατά την 14η εβδομάδα, ήταν 13,6 (1,8) και 14,8 (1,8) μονάδες στις ομάδες του κορτικοστεροειδούς και του εικονικού φαρμάκου αντίστοιχα, που αντιστοιχούν σε μια στατιστικά ασήμαντη μέση διαφορά των 1,2 βαθμών (95% CI, -3,8 έως 6,2 και  P = .64).
Επίσης, δεν βρέθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές σε μια από τις δυο ομάδες, σε οποιαδήποτε από τις δευτερεύουσες αξιολογήσεις, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο.

Συμπερασματικά κανένα επιπλέον όφελος δεν υπήρξε, από την χρήση κορτικοστεροειδών στην ενδο-αρθρική έγχυση  πριν από την κινησιοθεραπεία, σε ασθενείς με επώδυνη οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.
Χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να καθοριστεί ο βέλτιστος και ενδεχομένως αποτελεσματικότερος συνδυασμός φαρμακευτικής και συντηρητικής αγωγής.



πηγή: http://archinte.jamanetwork.com/article.aspx?articleid=2210887

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ : λαμπάκια, μπουρμπουλήθρες, ιδρώτας…

του Κώστα Σακελλαρίου

Πόσο μας χρειάζονται κάποια απο τα μέσα της Φυσικοθεραπείας;

Ο μέσος πολίτης σε κάποια στιγμή της ζωής του θα έλθει σε επαφή με τη Φυσικοθεραπεία είτε λόγω ενός δικού του προβλήματος υγείας, είτε ενός προβλήματος υγείας κάποιου συγγενή ή φίλου του. Μπαίνοντας σε κάποιο Φυσικοθεραπευτήριο, πολλές φορές αντικρίζουμε διάφορα εντυπωσιακά μηχανήματα με ψηφιακές οθόνες, πολύχρωμα λαμπάκια, περίεργους ήχους. Επίσης βλέπουμε μπάλες, λάστιχα, συσκευές εκπαίδευσης ισορροπίας, όργανα για ενδυνάμωση κλπ. Ακούμε ιστορίες ασθενών που πέρασαν 1, 2 αλλά και περισσότερες ώρες σε κάθε ημέρα θεραπείας γυρνώντας από το ένα μηχάνημα στο άλλο. Το ερώτημα είναι, «πράγματι βοηθάει όλος αυτός ο εξοπλισμός; Με ποιόν τρόπο ακριβώς; Ισχύει το ουκ εν τω πολλώ το ευ;»
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, αναλύοντας τους διακριτούς ρόλους των μέσων που έχει ο Φυσικοθεραπευτής στη διάθεσή του. Οι συσκευές ηλεκτροθεραπείας ανήκουν στην υποκατηγορία των μέσων αυτών που βοηθούν το σύμπτωμα που συνήθως είναι ο πόνος. Είναι δηλαδή τα «φάρμακα» που έχει ο Φυσικοθεραπευτής στα χέρια του για να ανακουφίσει (τις περισσότερες φορές) τον πάσχοντα. Αυτό είναι κάτι πολύ χρήσιμο και στη συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει ούτε παρενέργειες, ούτε ανεπιθύμητες ενέργειες. Βέβαια, δε μπορεί η χρήση των μέσων ηλεκτροθεραπείας να υποκαταστήσει πάντα τα φάρμακα, ούτε είναι φρόνιμο να πει κανείς ότι δεν πρέπει να λαμβάνει κανείς φάρμακα όταν η κατάστασή του το απαιτεί, αλλά υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που είτε μπορεί να μειωθεί η χρήση τους, είτε ακόμη και να αποφευχθεί πλήρως.
Ίσως όμως υπάρχει μια παρανόηση του τι ακριβώς μπορεί πράγματι να περιμένει κανείς από κάποια μέσα που χρησιμοποιούνται στη Φυσικοθεραπεία και πάρα πολλές φορές δεχόμαστε ρωτήσεις από τους ασθενείς μας σχετικά με αυτά.

1. Θερμό – ψυχρό: σε κάποιους ανθρώπους αρέσει η ζέστη όταν έχουν κάποιο πρόβλημα, σε άλλους πάλι το πιο κρύο. Δεν υπάρχει μια και μοναδική επιλογή που πρέπει όλοι να ακολουθήσουν. Ο κάθε ασθενής πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτό που τον ανακουφίζει περισσότερο. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι τίποτε από ούτε ένα θερμό ούτε ένα ψυχρό επίθεμα θα επιταχύνει την επούλωση της όποιας βλάβης έχει ο ασθενής που κάνει Φυσικοθεραπεία. Ο πρόεδρος του Αμερικανικού συλλόγου Φυσικοθεραπευτών, είπε χαρακτηριστικά ότι μοιάζει με τον καφέ που μπορεί να έχουμε στο σαλόνι μας : «μπορεί να κάνει τον ασθενή μας να νοιώσει καλά, αλλά δε βοηθά ιδιαίτερα». Σε μια έρευνα που έγινε, έκαναν 2 ομάδες ασθενών. Στη μια ομάδα έκαναν υπέρηχο και ασκήσεις και στην άλλη ψεύτικο υπέρηχο και ασκήσεις. Ο χρόνος αποκατάστασης και στις 2 ομάδες ήταν ο ίδιος! Οπότε για ποιο λόγο να χάνεται πολύτιμος χρόνος θεραπείας για κάτι που επί της ουσίας απλά μας κάνει να νοιώθουμε λίγο καλύτερα; Ας το κάνει στο σπίτι του ο ασθενής αν θέλει.

2. Συσκευές παθητικής κινητοποίησης αρθρώσεων μετά από επεμβάσεις όπως η ολική αρθροπλαστική γόνατος. Το γνωστό CPM (continuous passive movement). Η βασική ιδέα πάνω στην οποία προτείνεται η χρήση τέτοιων συσκευών είναι ότι μέσω της συνεχούς κίνησης της άρθρωσης παθητικά, θα επιταχυνθεί η ανάρρωση και η πλήρης κινητικότητα του γόνατος. Εδώ υπάρχουν οι εξής ενστάσεις:
a. Εάν δεν τοποθετηθεί σωστά η συσκευή τότε τόσο οι γωνίες που ορίζει ο χρήστης όσο και οι δυνάμεις που ασκούνται στο γόνατο αλλάζουν με συνέπεια να πιέζεται είτε λιγότερο είτε περισσότερο από το κανονικό η άρθρωση.
b. Ειδικά τις πρώτες μέρες μετά την επέμβαση που υπάρχει πόνος και ευαισθησία,   μια και η συσκευή δεν νοιώθει την αντίσταση της άρθρωσης και το φυσιολογικό   σφίξιμο που μπορεί να έχει ο ασθενής λόγω του πόνου ή/και του φόβου, μπορεί   να προκληθεί μη επιθυμητή πίεση στην άρθρωση με αποτέλεσμα φλεγμονώδη     αντίδραση, πόνο και πρήξιμο.
c. Μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για κάποιους ασθενείς για να αποφύγουν την ενεργητική συμμετοχή τους στην αποκατάσταση.
d. Και πάλι δεν υπάρχουν ενδείξεις ερευνητικές που να δείχνουν ότι με τη χρήση των συσκευών παθητικής κινητοποίησης επιταχύνεται η αποκατάσταση.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν αντί να χρησιμοποιεί κανείς αυτές τις συσκευές; Κατ' αρχήν θα πρέπει μόλις δοθεί η σχετική οδηγία από το θεράποντα ιατρό (πράγμα που συνήθως γίνεται κάπου στην πρώτη εβδομάδα μετά την επέμβαση) να ξεκινήσει άμεσα ένα πρόγραμμα ενεργητικής αποκατάστασης με τη συμμετοχή του ίδιου του ασθενή. Σύμφωνα πάντα με τα δεδομένα της έρευνας που έχει καταθέσει ο Αμερικανικός Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών, όταν η κατάσταση του ασθενή το επιτρέπει, η έναρξη ενεργητικού προγράμματος αποκατάστασης ακόμη και τη δεύτερη μετεγχειρητική ημέρα εμποδίζει τη δημιουργία θρόμβωσης (μην ξεχνάμε ότι η φλεβική κυκλοφορία διευκολύνεται από τη σωστή μυική λειτουργία των ποδιών), αποκαθιστά τη σωστή αντίληψη της κίνησης, προλαμβάνει τη δυσκαμψία και μειώνει την παραμονή στο νοσοκομείο. Επιπλέον ο ασθενής αντιλαμβάνεται τα όρια του πόνου και μαθαίνει να τα βελτιώνει ο ίδιος με λειτουργικές ασκήσεις προσαρμοσμένες στις ικανότητές του κάθε στιγμή.

3. Ασκήσεις και όχι «Ασκήσεις» : Πολλές φορές συναντούμε ασθενείς οι οποίοι έρχονται για Φυσικοθεραπεία αρκετές μέρες μέχρι και εβδομάδες μετά από ένα τραυματισμό ή επέμβαση δείχνοντάς μας κάποιες ασκήσεις που τους έδειξαν κάποιοι πριν από εμάς σαν τις παρακάτω:

Πάρα πολύ συχνά λοιπόν, οι ασκήσεις που δίνονται δεν είναι προσαρμοσμένες στην πραγματική ικανότητα που έχει ο κάθε ασθενής, αλλά αποτελούν ένα γενικό τυφλοσούρτη κοινό για όλους, ανεξάρτητα από το στάδιο ανάρρωσης του καθενός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να τελειώνουν οι μέρες θεραπείας του ασθενή, να έχει περάσει ο πόνος αλλά μόλις ο ασθενής βρεθεί στα συνηθισμένα επίπεδα καθημερινών δραστηριοτήτων, επαγγελματικών, οικογενειακών και κοινωνικών υποχρεώσεών του, να κινδυνεύει να ξανατραυματιστεί και να υποτροπιάσει ο πόνος.

Τι χρειάζεται να γίνει; Το πρόγραμμα αποκατάστασης πρέπει να είναι περιεκτικό και να μη σπαταλιέται πολύτιμος χρόνος σε παθητικές θεραπείες (ηλεκτροθεραπεία κλπ), παρά μόνο ο απολύτως απαραίτητος. Ο ασθενής πρέπει να αντιληφθεί ότι αποτελεί ο ίδιος μέρος της θεραπείας, και ότι όταν μιλάμε για Φυσικοθεραπεία, μιλάμε για ένα πρόγραμμα ασκήσεων προσαρμοσμένο στην παθολογία και τις ικανότητές του. Άρα οι ασκήσεις πρέπει να έχουν έναν προσαρμοζόμενο βαθμό δυσκολίας ο οποίος θα αυξάνει όσο προχωρά η ανάρρωση – επούλωση.

4. «Πονάω, πόσο να μείνω στο κρεβάτι;» Η «μαγική» απάντηση είναι: «όσο λιγότερο γίνεται και όσο περισσότερο χρειάζεται». Εκτός από τις περιπτώσεις που ο πόνος είναι τόσο έντονος που δεν επιτρέπει καμία απολύτως κίνηση, τις περισσότερες φορές ακόμη και να πονάει κάποιος μπορεί να κάνει κάποια βήματα μόνος του, ή υποστηριζόμενος σε κάποιο άτομο ή σε κάποιο βοήθημα (μπαστούνι ή κάτι παρόμοιο).

Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε κίνηση που κάνουμε εκτός από τα οφέλη που μας προσφέρει στους μύες και τις αρθρώσεις οι οποίες κινούνται, έχει και μια επίδραση στον εγκέφαλο, στον οποίο υπάρχει «αντιπροσώπευση» της κάθε κίνησης, με παρόμοιο τρόπο που εγκαθίσταται κάποιο πρόγραμμα στο σκληρό δίσκο του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή. Όταν έχουμε κάποιον τραυματισμό, πόνο και άλλες δυσλειτουργίες, η όποια δυσκολία ή ακόμη και απώλεια κίνησης κάποιου μέρους του σώματος οδηγεί σε βλάβη, διαταραχή ή ακόμη και πλήρη «διαταραχή» αυτού του «προγράμματος» στον εγκέφαλο που αφορά τη διαταραγμένη λειτουργία-κίνηση. Η πρώιμη ενεργητική συμμετοχή λοιπόν του ασθενή στο πρόγραμμα αποκατάστασης, εκτός από τα οφέλη που έχει για τις αρθρώσεις , τους μύες, τους τένοντες κλπ, παίζει τον πιο καθοριστικό ρόλο στον «επαναπρογραμματισμό» του εγκεφάλου και στην εγκατάσταση του σωστού «κινητικού προτύπου-προγράμματος». 

5. Δινόλουτρα και άλλα λουτρά  Και εδώ οι ερευνητικές ενδείξεις μας λένε ότι δεν επιταχύνεται η ανάρρωση / επούλωση. Μάλιστα υπάρχουν έρευνες που λένε ότι το νερό που πέφτει με πίεση μπορεί υπο προϋποθέσεις να κάνει ζημιά σε κάποιους ιστούς. Επίσης υπάρχουν πάντα οι κίνδυνοι μολύνσεων όταν δεν αλλάζεται το νερό μετά από κάθε χρήση (πράγμα συχνά αν όχι ανέφικτο, τουλάχιστον δύσκολο. 
 Τι μπορεί να γίνει;  Μπορεί ο ασθενής να κάνει ένα ζεστό μπάνιο στη θερμοκρασία που θέλει στο σπίτι του, μια και υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι και τεχνικές με τις οποίες μπορεί ο Φυσικοθεραπευτής να βελτιώσει την κίνηση μιας δύσκαμπτης άρθρωσης μετά από ένα κάταγμα, ή επέμβαση.


Συνοπτικά θα λέγαμε ότι η μοντέρνα Φυσικοθεραπεία χαρακτηρίζεται από την ενεργή συμμετοχή του ασθενή στο πρόγραμμα της αποκατάστασης που περιλαμβάνει τις κατάλληλες παθητικές τεχνικές από το Φυσικοθεραπευτή όπως η «κινητοποίηση» δύσκαμπτων ή περιορισμένων κινητικά αρθρώσεων (mobilization ή manipulation) και ειδικά σχεδιασμένες ασκήσεις προσαρμοσμένες στην παθολογία, την κατάσταση της υγείας και την ικανότητα του ασθενή.


Επειδή λοιπόν η γνώση, ο τρόπος σκέψης, η εμπειρία του Φυσικοθεραπευτή δε μπορεί να αξιολογηθεί από το μέσο ασθενή διότι δεν είναι μετρήσιμα μεγέθη , ο πιο ασφαλής τρόπος για να ξέρει κανείς εάν έχει πέσει σε «καλά χέρια», είναι το αν ο Φυσικοθεραπευτής του πήρε λεπτομερές ιστορικό και έκανε κλινική εξέταση, δηλαδή κάποιες κινήσεις που είναι ειδικά τεστ αξιολόγησης της παθολογίας. Να θυμάστε πάντα, ότι όσο λιγότερο μένετε ξαπλωμένοι και ακίνητοι στο Φυσικοθεραπευτήριο καθώς επίσης και όσο πιο «ιδρωμένοι» φεύγετε, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχετε να αντιμετωπίσετε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το αίτιο του προβλήματός σας και όχι μόνο το σύμπτωμα και μάλιστα πρόσκαιρα!


πηγή: http://manualphysiotherapy.gr/%CE%BD%CE%AD%CE%B1/item/%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B9%CE%B4%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%82%E2%80%A6#.VCRtEdD2ujg.facebook

Η τεχνική "ξηρής βελόνας" μπορεί να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει την κίνηση σε αυχεναλίες

“Short-Term Changes in Neck Pain, Widespread Pressure Pain Sensitivity, and Cervical Range of Motion After the Application of Trigger Point Dry Needling in Patients With Acute Mechanical Neck Pain: A Randomized Clinical Trial”, των Mejuto-Vázquez et al (J Orthop Sports Phys Ther 2014;44(4):252–260. Epub 25 February 2014. doi:10.2519/jospt.2014.5108).

Όταν έχουμε πόνο στην περιοχή του αυχένα, οι μυς της περιοχής είναι συχνά επώδυνοι στο άγγιγμα. Οι επώδυνοι αυτοί, αλλά και σκληροί, "κόμποι" μέσα σε ένα μυ ή στον συνδετικό ιστό, που μπορoούν να προκαλέσουν και πόνο σε μια μεγαλύτερη περιοχή, ονομάζονται σημεία ενεργοποίησης (trigger points). Αυτές οι επώδυνες περιοχές μπορούν να περιορίσουν τις καθημερινές δραστηριότητες και τις κινήσεις σας. Ξηρός βελονισμός (dry needling) ονομάζεται η ενεργοποίηση αυτών των σημείων εν τω βάθει, μια θεραπεία που περιλαμβάνει την τρώση αυτών των σημείων με μια πολύ λεπτή βελόνα μέσω του δέρματος, με σκοπό την διέγερσή τους. Με την τεχνική αυτή μπορύμε να χαλαρώσουμε αυτές τις "σφιχτές" περιοχές του μυ, που συνδέονται με τα σημεία ενεργοποίησης. Έτσι, η τεχνική του ξηρού βελονισμού, μπορεί να είναι χρήσιμη στην ελάττωση του πόνου και την αύξηση της κίνησης, για ασθενείς με πόνο στον αυχένα. 
 

Χαλάρωση των σημείων ενεργοποίησης: Ο πόνος στον αυχένα μπορεί να οδηγήσει στην δημιουργία σημείων ενεργοποίησης στους μυς ή τον συνδετικό ιστό. Τα σημεία αυτά είναι ευερέθιστα και σκληρά, που μπορούν να προκαλέσουν πόνο σε μια μεγάλη περιοχή (Α). Μια πιθανή θεραπευτική επιλογή είναι ο ξηρός βελονισμός, η οποία συνίσταται στην πιέση με μία πολύ λεπτή βελόνα, διαμέσου του δέρματος, με σκοπό την διέγερση των σημείων ενεργοποίησης των μυών ή του συνδετικού ιστού (Β). Αυτή η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι το σημείο ενεργοποίησης με ξηρό βελονισμό, μείωνει τον πόνου και βελτιώνει την κίνηση (C).

Τενοντίτιδα: Γιατί επιμένει παρά τη θεραπεία; Το χειρουργείο είναι η έσχατη λύση;

Γράφει ο Στέλιος Πετρούτσος PT., MSc., Specialist Musculoskeletal & Sports Physio*

Ο όρος «χρόνια τενοντίτιδα» χρησιμοποιείται από αθλητές και μή, για να περιγράψει τον μηχανικά προκλειόμενο πόνο σε κάποιο τένοντα (συχνότερα στον Αχίλλειο), που επιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό έχουν βιώσει ή ακούσει ιστορίες εντοπισμένου πόνου στον τένοντα που προοδευτικά γίνεται εντονότερος, δεν ανταποκρίνεται στα καθιερωμένα συντηρητικά πρωτόκολλα θεραπείας (ξεκούραση, αντιφλεγμονώδη αγωγή και κλασσική θεραπεία με ηλεκτροθεραπείες, βελονισμούς και χειροπρακτική), ο οποίος μετά από μεγάλες περιόδους αποχής από τη δραστηριότητα επανέρχεται εντονότερα και γενικότερα δίνει την εντύπωση μίας ανίατης ασθένειας, με επιπτώσεις τόσο σε μεταβολικό (μείωση φυσικής κατάστασης, αύξηση σωματικού βάρους, πόνος σε καθημερινές δραστηριότητες), όσο και ψυχολογικό επίπεδο (νεύρα, κατάθλιψη, απόγνωση, αναζήτηση θεραπείας «θαύμα»).

Το πάρον άρθρο ανασκοπεί σε απλή γλώσσα όλα τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα και απαντάει στα συνήθη ερωτήματα:

• γιατί οι πόνοι στον τένοντα και η προκλειόμενη ανικανότητα επιμένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα;
• γιατί έχουν την τάση να προσβάλουν συγκεκριμένες ομάδες ατόμων; 
• γιατί υποτροπιάζουν ακόμη και μετά από μεγάλα διαστήματα ξεκούρασης ή θεραπείας;
• υπάρχουν θεραπευτικά πρωτόκολλα που αποδεδειγμένα αντιμετωπίζουν οριστικά το χρόνιο αυτό φαινόμενο;