Ο βελονισμός παρέχει βραχυπρόθεσμη ανακούφιση του πόνου μετά από ολική αρθροπλαστική

από το περιοδικό Pain Medicine Journal (Pain Med. 2015 Jan 13. doi: 10.1111/pme.12685)

των Crespin D, Griffin KH, Johnson JR, Miller C, Finch MD, Rivard RL, Anseth S, Dusek JA.
(Division of Health Policy and Management, University of Minnesota School of Public Health, Minneapolis, Minnesota)


Η μελέτη αυτή εξετάζει το βελονισμό σαν συμπληρωματική θεραπεία στην αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου, μέσα σε ένα συνολικό πρόγραμμα ολικής αρθροπλαστικής, εξετάζοντας σε ποιούς ασθενείς με ολική αρθροπλαστική ισχίου και γόνατος θα επιλεχθεί ο βελονισμός, αλλά και ποιά είναι η επίδραση του βελονισμού στην αντιμετώπιση του βραχυπρόθεσμου πόνου.
Λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους στην χορήγηση των οπιοειδών φαρμάκων για την αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου, μη φαρμακολογικές στρατηγικές θα πρέπει να εξετάζονται για ασθενείς μετά από ολική αρθροπλαστική.

Η μελέτη έλαβε μέρος στο Abbott Northwestern Hospital, ένα νοσοκομείο 630 κλινών στην Minneapolis της Minnesota από το 2010 έως 2012.
Το δείγμα περιελάμβανε 2.500 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε ολική αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος.
Στο συνολικό κοινό πρόγραμμα των αρθροπλαστικών, ταυτόχρονα με την μετεγχειρητική φυσικοθεραπεία, προσφέρθηκε κατ 'επιλογήν βελονισμός σε όλους τους ασθενείς, ως συμπληρωματική θεραπεία στην χορήγηση οπιοειδών για την αντιμετώπιση του πόνου.

Ο αυτοαναφερόμενος πόνος αξιολογήθηκε πριν και μετά την εφαρμογή βελονισμού, χρησιμοποιώντας μια κλίμακα από το 0-10 και κατηγοριοποιώντας τον ως ήπιο (0-4) και μέτριο ή σοβαρό πόνο (5-10).

Το 75% των ασθενών ακολούθησαν πρόγραμμα βελονισμού.
Οι γυναίκες (95% , CI: 1.22, 1.81) είχαν υψηλότερη απόδοση από την εφαρμογή του βελονισμού, σε σύγκριση με τους άνδρες και οι μη-λευκοί ασθενείς (95%, CI: 0,39, 0,78) είχαν χαμηλότερες αποδόσεις, σε σύγκριση με τους λευκούς ασθενείς. 
Ο μέσος όρος της βραχυπρόθεσμης μείωσης του πόνου ήταν 1,91 μονάδες (95%, CI: 1,83, 1,99), δηλαδή μείωση κατά 45% από τη μέση βαθμολογία προ-εφαρμογής. 
Το 40% των ασθενών ανέφεραν μέτριο/σοβαρό πόνο πριν από την εφαρμογή του βελονισμού, ενώ μόνο το 15% ανέφερε μέτριο/σοβαρό πόνο μετά τον βελονισμό.


Συμπερασματικά, ο βελονισμός μπορεί να είναι ένα αποτελεσματικό συμπλήρωμα στις φαρμακολογικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση του πόνου, μετά από ολική αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος.



πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25586769

Σκεφτείτε καλύτερα πριν την ολική αρθροπλαστική γόνατος

της Gretchen Reynolds
από τους The New York Times

13 Νοεμβρίου 2014

Για κάποιον του οποίου το γόνατο πονάει πολύ και ακούγονται διάφοροι θόρυβοι από αυτό, η προοπτική της αντικατάστασής του με ένα νέο, σε μεταλλο-πλαστική έκδοση μπορεί να μην είναι η καταλληλότερη. Η χειρουργική επέμβαση φαίνεται τόσο εύκολη και υπόσχεται τόσα πολλά: τη βελτίωση της κινητικότητας, την εξαφάνιση του πόνου, μια προσέγγιση σχεδόν ανανέωσης της άρθρωσης. Αλλά υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι η ολική αθροπλαστική του γόνατος, αν και είναι πολύ ελκυστική και πολλοί άνθρωποι μετά από αυτή θα ζουν στην καθημερινότητά τους καλύτερα, θα πρέπει να προσπαθήσουν πρώτα, με άλλους τρόπους για να βελτιώσουν την κατάσταση και την λειτουργικότητα των γονάτων τους.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι ολικές αρθροπλαστικές του γόνατος γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς στις μέρες μας. Περισσότερες από 600.000 τέτοιες επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν το 2012 στις ΗΠΑ, σε σύγκριση με περίπου 250.000 μόλις πριν από 15 χρόνια.  
Ωστόσο, ορισμένες νέες μελέτες δείχνουν ότι κάποιοι ασθενείς επιλέγουν να μπουν σ΄αυτή τη διαδικασία πρόωρα και, ίσως το χειρότερο, να μην έχουν τα αναμενόμενα ωφέλη από αυτή. Σύμφωνα με στοιχεία από την Αμερικανική Ακαδημία Ορθοπαιδικών Χειρουργών, ο αριθμός των αρθροπλαστικών γόνατος σε άτομα ηλικίας μεταξύ 45 και 64 ετών αυξήθηκε κατά 205%, μεταξύ των ετών 2000 και 2012, ενώ σε άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών η αύξηση ήταν μόνο 95%.

Σε δύο μεγάλες μελέτες που δημοσιεύθηκαν το τρέχον έτος, οι ερευνητές του Virginia Commonwealth University στο Richmond πραγματοποίησαν μια εκτίμηση του αποτελέσματος των ολικών αρθροπλαστικών γόνατος. Χρησιμοποιώντας κριτήρια που αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι αρθροπλαστικές γόνατος μπορεί να κριθούν κατάλληλες μόνο για εκείνους των οποίων η αρθρίτιδα στο γόνατο είναι ιατρικώς επιβεβαιωμένη για να προχωρήσων στην επέμβαση. Αυτό σημαίνει ότι τα κριτήρια πρέπει να είναι όχι μόνο ο έντονος πόνος, αλλά και η μειωμένη σωματική λειτουργία, όπως η ανικανότητα να ανέβει σκάλες, να σηκωθεί από μια καρέκλα ή να περπατήσει χωρίς βοήθεια. Με βάση άλλη μελέτη που πραγματοποιείται στην Ισπανία, οι ερευνητές καθόρισαν επίσης ότι η ολική αρθροπλαστική είναι μια κατάλληλη επέμβαση μόνο για ασθενείς ηλικίας άνω των 65. Η επιχειρηματολογία τους; Τα υλικά των εμφυτευμάτων φθείρονται μετά από μερικές δεκαετίες, κάτι που σημαίνει ότι ένας ασθενής 45 ετών θα μπορούσε να χρειαστεί μια επιπλέον ολική αρθροπλαστική κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Οι ερευνητές στη συνέχεια ανέλυσαν τα δεδομένα από μια μεγάλη μελέτη σχεδόν 200 ασθενών (ανδρών και γυναικών) με πόνο και άλλα συμπτώματα οστεοαρθρίτιδας των γονάτων, που υποβλήθηκαν σε ολική αρθροπλαστική εντός πέντε ετών από την έναρξη της μελέτης. Αποδείχθηκε ότι περίπου το ένα τρίτο των ατόμων της έρευνας δεν θα είχαν θεωρηθεί ως κατάλληλοι υποψήφιοι για ολική αρθροπλαστική. Πολλοί από τους ασθενείς είχαν μια μικρή οστεοαρθρίτιδα, σύμφωνα με τις απεικονιστικές εξετάσεις, των γονάτων τους ή σύμφωνα με τον αναφερόμενο πόνο και την κινητική τους κατάσταση.

Σε μια άλλη μελέτη, οι ίδιοι ερευνητές επίσης διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι που ήταν οι κατάλληλοι υποψήφιοι για χειρουργική επέμβαση -βασικά αυτοί που είχαν σοβαρή οστεοαρθρίτιδα- επωφελήθηκαν σημαντικά από τη χειρουργική επέμβαση και, σύμφωνα με την αναφορά εκθέσεων, μείωσαν σημαντικά τον πόνο στο γόνατο και βελτίωσαν σημαντικά την κινητικότητά τους, κατά τους πρώτους μήνες αμέσως μετά την επέμβαση, αλλά και σε νέα αξιολόγηση δύο χρόνια αργότερα. Στην κλίμακα μέτρησης της λειτουργικότητας του γόνατος, η βαθμολογία τους βελτιώθηκε κατά περίπου 20 μονάδες κατά μέσο όρο.
Αντίθετα, στα άτομα στα οποία η χειρουργική επέμβαση, σύμφωνα με επιστημονικά κριτήρια, δεν κρίθηκε κατάλληλη, δεν βελτιώθηκε πολύ η κατάστασή τους. Μετά από ένα χρόνο, η βαθμολογία τους για τη λειτουργικότητα του γόνατος, στην αντίστοιχη κλίμακα, είχε αυξηθεί μόνο κατά περίπου 2 μονάδες.
"Είχαν λιγότερα περιθώρια για βελτίωση," λέει ο Dr Daniel Riddle, ο καθηγητής Φυσικοθεραπέιας και Ορθοπαιδικής στο Virginia Commonwealth University, ο οποίος ηγήθηκε των μελετών.
 
Το μήνυμα δεν είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να περιμένουν μέχρι τα γόνατά τους να διαλύσουν εντελώς πριν από την αντικατάστασή τους. Αλλά θα πρέπει να αμφισβητούν την άμεση ανάγκη για χειρουργική επέμβαση. "Ρωτήστε το γιατρό σας για το πώς εξελίσεται και αντιμετωπίζεται η αρθρίτιδα σας πραγματικά," συμβουλεύει ο Dr Riddle. "Αν δεν έχετε μια οστεοαρθρίτιδα, κατά την οποία έχει καταστραφεί πλήρως ο προστατευτικός χόνδρος της άρθρωσης, σκεφτείτε να απευθυνθείτε σε έναν Φυσικοθεραπευτή και ασχοληθείτε με κατάλληλα προγράμματα άσκησης που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την άρθρωση, να μειώσουν τον πόνο και την αναπηρία. Η απώλεια βάρους επίσης, βοηθάει πάρα πολύ."



πηγή: http://well.blogs.nytimes.com/2014/11/13/think-twice-before-choosing-knee-replacement/?_r=2

Η αποτελεσματικότητα της συνεχούς παθητικής κίνησης στην ολική αρθροπλαστική γόνατος

Arch Phys Med Rehabil. 2014 Jul;95(7):1240-5. doi: 10.1016/j.apmr.2014.03.012. Epub 2014 Mar 28.

Herbold JA, Bonistall K, Blackburn M, Agolli J, Gaston S, Gross C, Kuta A, Babyar S.


Ο στόχος της μελέτης ήταν να προσδιορίσει τα αποτελέσματα από τη χρήση των συσκευών συνεχούς παθητικής κίνησης (CPM) σε ασθενείς με μειωμένο εύρος κίνησης (ROM),  μετεγχειρητικά, μετά από ολική αρθροπλαστική γόνατος (ΟΑΓ). 

Για την μελέτη συνεργάστηκαν ενήλικες (η=141), μετά από ΟΑΓ, με αρχική ενεργητική κάμψη γόνατος μικρότερη από 75°. Χωρίστηκαν τυχαία σε 2 ομάδες: 
Στην ομάδα 1 (η=71) ακολουθήθηκε η συμβατική αγωγή, διάρκειας 3 ωρών ανά ημέρα και στην ομάδα 2 (η=70) προστέθηκε επιπλέον η καθημερινή χρήση CPM για 2 ώρες, σε όλη την διάρκεια της διαμονής τους στο νοσοκομείο.

Η πρωταρχική μέτρηση αξιολόγησης ήταν η τροχιά της ενεργητικής κάμψης του γόνατος. Στις δευτερεύουσες μετρήσεις αξιολόγησης συμπεριλήφθηκαν ο χρόνος παραμονής του σκέλους στην θέση της μέγιστης ενεργητικής έκτασης, η λειτουργικότητα του στην διαδικασία της ανύψωσης απο κάθισμα, η περίμετρος του μηρού και η αυτο-αναφορά των ασθενών. 

Όλοι οι συμμετέχοντες βελτίωσαν σημαντικά την λειτουργικότητα του γονατου τους, 
Ωστόσο, δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σε καμμία από τις μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν, της ομάδας του CPM, σε σχέση με την ομάδα που δεν χρησιμοποίησε CPM. 

Η μελέτη δεν κατάφερε να βρει πλεονεκτήματα για την χρήση των συσκευών CPM, σε σχέση με την συμβατική μέθοδο αποκατάστασης, που χρησιμοποιείται μετεγχειρητικά σε ασθενείς μετά από ΟΑΓ, ειδικότερα δε, σε ασθενείς με μειωμένη αρχική ROM στην κάμψη του γόνατος.


πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24685389