Να βάλω πάγο ή όχι;

από τον ιστότοπο Physio Network

της Zenia Wood

Ο πάγος είναι ένα εξαιρετικά καυτό (ή μάλλον, δροσερό) θέμα στην αθλητική ιατρική και την αποκατάσταση των τραυματισμών τα τελευταία χρόνια, για πολλούς λόγους. 

Ο τρόπος αντιμετώπισης των τραυματισμών αλλάζει συνεχώς με βάση την πιο ενημερωμένη επιστημονική έρευνα. Λόγω αυτού, δεν είναι περίεργο ότι υπάρχει σύγχυση σχετικά με το αν ο πάγος είναι καλός, κακός ή αδιάφορος στην αντιμετώπιση των τραυματισμών. 

Όταν κάποιος πάθει ένα διάστρεμμα της ποδοκνημικής, οι περισσότεροι από εμάς, ενστικτωδώς, χρησιμοποιούμε πάγο. Το βλέπουμε και σε επαγγελματίες αθλητές, που όταν τραυματίζονται να τους τυλίγουν με πάγο, πριν ακόμη αποχωρήσουν από το γήπεδο. Ο πάγος φαίνεται να είναι ένα βαθιά ριζωμένος στη διαδικασία διαχείρισης των οξέων τραυματισμών, αλλά αυτό συμβαδίζει με την τελευταία έρευνα; Υπάρχουν αντίστοιχα αποδεικτικά στοιχεία;

Η πρώτη τεκμηρίωση του πάγου ως μέρος του πρωτοκόλλου διαχείρισης τραυματισμών χρονολογείται από το 1978, όταν ο όρος RICE (Rest, Ice, Compression, Elevation) επινοήθηκε από τον Dr Gabe Mirkin (1). Η πρόθεσή του ήταν να χρησιμοποιήσει πάγο, με σκοπό να ελαχιστοποιήσει την φλεγμονώδη απόκριση, σε μια προσπάθεια επιτάχυνσης της επούλωσης. Αυτό το αρχικό πρωτόκολλο έμεινε βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα της αποκατάστασης και για 20 χρόνια αντιμετωπίζαμε τους τραυματισμούς με RICE, προτού συμπεριληφθεί και το Ρ (Protection - προστασία) και έχουμε το PRICE. 14 χρόνια αργότερα προστέθηκε και το OL (Optimal Loading - βέλτιστη φόρτιση), που αντικατέστησε το R (Rest) και έτσι το νέο πρωτόκολλο έγινε POLICE (προστασία, βέλτιστη φόρτιση, πάγος, συμπίεση, ανύψωση) και αντικατέστησε το PRICE (2). 

Ο λόγος για τις αλλαγές; 

Η έρευνα εντόπισε ότι η βέλτιστη φόρτιση (Optimal Loading) βοηθά στην ανάκτηση μέσω της αναγέννησης των κυττάρων, που προκαλείται από την ήπια μηχανική φόρτωση στα αρχικά στάδια. Βρέθηκε δηλαδή, ότι το Rest, δηλαδή η έλλειψη κίνησης, είναι επιζήμια στην αποκατάσταση (3). 

Τι γίνεται όμως με τον πάγο; 

Υπάρχει σίγουρα μια συναίνεση σε ολόκληρη τη βιβλιογραφία, ότι ο πάγος δρα ως ένας σημαντικός αναλγητικός παράγοντας. Ωστόσο, η επίδρασή του στους υποκείμενους μυς είναι από μη σημαντική έως ανύπαρκτη, καθώς η θερμοκρασία των μυών παραμένει αμετάβλητη από την τοπική εφαρμογή πάγου. Γι αυτό που είμαστε πολύ λιγότερο σίγουροι από τότε, δηλαδή από το 1978, είναι οι θεραπευτικές του ιδιότητες. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναφέρουν, πιθανώς λόγω της αναλγητικής του επίδρασης, ότι ο πάγος τους κάνει «να αισθάνονται καλύτερα», τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Αλλά τι αντίκτυπο έχει η συνέχιση της παγοθεραπείας μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα; 

Το 2014, ο Dr Mirkin διαπίστωσε τις αλλαγές αυτές στην έρευνα και, όπως θα έκανε κάποιος επιστήμονας βάσει των αποδεικτικών στοιχείων, θα αποσύρει τον πάγο από το αρχικό του πρωτόκολλο. Δήλωσε ότι «οι προπονητές χρησιμοποιούν τις οδηγίες του RICE για 10ετίες, αλλά τώρα φαίνεται ότι τόσο ο πάγος όσο και η πλήρης ανάπαυση μπορεί στην πραγματικότητα να καθυστερήσουν την επούλωση, αντί να βοηθήσουν»(3). Αυτό που αναφέρει ο Dr Mirkin είναι τα απαραίτητα οφέλη της διαδικασίας φλεγμονής, μετά από τον τραυματισμό. Όταν τραυματιστούμε, το σώμα μας στέλνει σήματα στα ειδικά για την φλεγμονή κύτταρα μας (μακροφάγα κύτταρα), τα οποία απελευθερώνουν την Σωματομεδίνη C (ή αλλιώς ινσουλινόμορφος αυξητικός παράγοντας-1 ή αυξητικός παράγοντας ομοιάζων στην ινσουλίνη-1, Insulin-Like Growth Factor-1, IGF-1), που είναι ένα μικρό πολυπεπτίδιο, που παράγεται κυρίως στο ήπαρ και μεταφέρεται με το πλάσμα. Η IGF-1 βοηθά τα κύτταρα να ξεκινήσουν την επούλωση του τραύματος. Αν και όταν εφαρμόζεται πάγος, ενδέχεται στην πραγματικότητα να αποτρέπουμε τη φυσική απελευθέρωση του IGF-1 και συνεπώς να καθυστερούμε την έναρξη της διαδικασίας επούλωσης (3). 

Ο πάγος ανακλήθηκε τελικά το 2019 από τη διαδικασία διαχείρισης τραυματισμών, με το πιο πρόσφατο και πιο ολοκληρωμένο ακρωνύμιο: PEACE & LOVE (Protection, Elevation, Avoid Anti-Inflammatory Drugs, Compression, Education & Load, Optimism, Vascularisation and Exercise) (4). 

Με όλα αυτά τα νέα στοιχεία σχετικά με τα αρνητικά του πάγου στην αντιμετώπιση των τραυματισμών, τίθεται το ερώτημα: «Εάν ο πάγος καθυστερεί την επούλωση, ακόμα κι αν μπορεί προσωρινά να μειώνει τον πόνο, πρέπει να συνεχίσουμε να τον χρησιμοποιούμε ή όχι;» Πιθανώς όχι. Ωστόσο, θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και κάτι ακόμη. Ενώ κάποια φλεγμονή μπορεί να δικαιολογηθεί κατά την διάρκεια της αποκατάστασης, το υπερβολικό ή παρατεταμένο οίδημα (πρήξιμο) είναι κάτι άσχημο. Το υπερβολικό οίδημα ασκεί ανεπιθύμητη πίεση στους ιστούς, περιορίζει την κίνηση, μπορεί να αυξήσει τον πόνο και να μειώσει τη λειτουργικότητα των περιαρθρικών μυών (5). 

Αυτό παρατηρείται συχνά σε σοβαρές κακώσεις αρθρώσεων (όπως το διάστρεμμα της  ποδοκνημικής), όπου το πρήξιμο είναι αρκετά σημαντικό και εμποδίζει το εύρος της κίνησης. Ένα άλλο αντίστοιχο παράδειγμα είναι η αναστολή της λειτουργίας των περιαρθρικών μυών, όπως των τετρακέφαλων, μετά από χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης πρόσθιου χιαστού συνδέσμου. Σε αυτές τις συνθήκες, ο πάγος μπορεί να είναι μια βιώσιμη επιλογή, καθώς ο στόχος δεν είναι να αποτρέψουμε οπωσδήποτε κάθε «διόγκωση» της άρθρωσης, αλλά και να περιορίσουμε την έκτασή της. (6)

Αντίθετα, οι θλάσεις των μυών συχνά προκαλούν λιγότερο οίδημα και ως εκ τούτου ο πάγος πιθανότατα δεν θα ωφελήσει στα αρχικά στάδια (έως και καθόλου), στην προσπάθεια της διαχείρισης των τραυματισμών. 

Έτσι, προς το παρόν, βάσει της τρέχουσας έρευνας, τις περισσότερες φορές, θα κρατούσα πάγο στον καταψύκτη. Όπως το καταλαβαίνουμε σήμερα, ο πάγος είναι λιγότερο σημαντικός από ότι κάποτε είχαμε στο μυαλό μας. Η εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα θα ήταν όταν οι τραυματισμοί είναι σοβαροί και σε περιπτώσεις όπου το πρήξιμο πιθανότατα θα είναι ο περιοριστικός παράγοντας για την αποκατάσταση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πάγος μπορεί να είναι ωφέλιμος μόνο στο πρώτο στάδιο. 

Ποιος λοιπόν πρέπει να είναι ο κύριος στόχος μας; Ενθάρρυνση των ανθρώπων να ξανα-επιστρέψουν στην κίνηση με ασφάλεια, το συντομότερο δυνατόν.

Αναφορές:

1. Mirkin, G. & Hoffman, M. (1978). The sportsmedicine book. (1st ed.). Little Brown and Co.

2. Bleakley, C. M., Glasgow, P. & MacAuley, D. C. (2012). PRICE needs updating, should we call the POLICE? British Journal of Sports Medicine. 46, 220–221.

3. Mirkin, G. (2014, March 16). Why Ice Delays Recovery. https://www.drmirkin.com/fitness/why-ice-delays-recovery.html

4. Dubois, B. & Esculier, J-F. (2020). Soft-tissue injuries simply need PEACE and LOVE. British Journal of Sports Medicine. 54, 72-73.

5. Scott, A., Khan, K. M., et al. (2004). What do we mean by the term “inflammation”? A contemporary basic science update for sports medicine. British Journal of Sports Medicine. 38, 372–380.

6. Palmieri, R. M., Ingersoll, C. D., et al. (2004). Arthrogenic muscle response to a simulated ankle joint effusion. British Journal of Sports Medicine. 38, 26–30.

Οι τραυματισμοί των μαλακών μορίων χρειάζονται απλά PEACE & LOVE

των Blaise Dubois @blaisedubois and Jean-Francois Esculier @JFEsculier 

από το Blog - British Journal of Sports Medicine

26 Απριλίου 2019

Η αποκατάσταση των τραυματισμών μαλακών μορίων μπορεί να είναι σύνθετη. Με τα χρόνια, τα ακρωνύμια που καθοδηγούν την αποκατάστασή τους εξελίχθηκαν από το ICE στο RICE [1], στη συνέχεια στο PRICE [2] και στο POLICE [3]. Παρόλο που είναι ευρέως γνωστό, τα αποδεικτικά στοιχεία που υποστηρίζουν τα στοιχεία αυτών των θεραπειών είναι περιορισμένα. Το ICE / RICE / PRICE επικεντρώνεται στην οξεία διαχείριση, δυστυχώς αγνοώντας το υπο-οξύ και το χρόνιο στάδιο επούλωσης των ιστών.

Θεωρούμε ότι δύο νέα ακρωνύμια μπορούν να βελτιστοποιήσουν την αποκατάσταση. Τα ακρωνύμια μας περιλαμβάνουν τη συνέχεια της αποκατάστασης από την άμεση φροντίδα (PEACE) έως την επακόλουθη διαχείριση (LOVE). Το PEACE & LOVE υπογραμμίζει τη σημασία της εκπαίδευσης των ασθενών και της αντιμετώπισης των ψυχοκοινωνικών παραγόντων για την ενίσχυση της αποκατάστασης. Επιπλέον, αν και τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα παρουσιάζουν οφέλη στον πόνο και τη λειτουργικότητα, τα ακρωνύμια μας υποδηλώνουν τις ενδεχόμενες επιβλαβείς επιδράσεις τους στη βέλτιστη αποκατάσταση των ιστών [4]. Προτείνουμε να μην περιλαμβάνονται στην τυποποιημένη αντιμετώπιση τραυματισμών των μαλακών μορίων.

Αμέσως μετά από τραυματισμό, μην κάνετε κάνετε τα πράγματα χειρότερα και αφήστε το PEACE να σας καθοδηγήσει:

P για προστασία
Αποφορτίστε ή περιορίστε την κίνηση για 1 έως 3 ημέρες για να ελαχιστοποιήσετε την αναμενόμενη δημιουργία αιματώματος, αποτρέψτε τη διάταση των τραυματισμένων ιστών και μειώστε τον κίνδυνο επιδείνωσης του τραυματισμού [2].  Η ανάπαυση πρέπει να ελαχιστοποιείται, καθώς η παρατεταμένη ανάπαυση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την αντοχή και την ποιότητα των ιστών [3]. Βασιστείτε στο αίσθημα του πόνου για να καθοδηγήσετε για την απομάκρυνση της προστασίας και τη σταδιακή επαναφόρτιση.

E για την ανύψωση
Ανυψώστε το άκρο, σε θέση ψηλότερα από την καρδιά, για να προωθήσετε τη διάμεση ροή υγρών από τον ιστό. Παρά τα αδύναμα αποδεικτικά στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση της, [5] η ανύψωση εξακολουθεί να συνιστάται, δεδομένης της χαμηλής σχέσης κινδύνου-οφέλους [1-3].

A για την αποφυγή αντιφλεγμονωδών μορφών φαρμακευτικής αγωγής
Τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα ενδέχεται να είναι επιζήμια για την μακροχρόνια επούλωση των ιστών. Οι διάφορες φάσεις της φλεγμονής συμβάλλουν στη βέλτιστη αναγέννηση των μαλακών μορίων. Η αναστολή μιας τέτοιας σημαντικής διεργασίας με τη χρήση φαρμακευτικών μεθόδων δεν συνιστάται, καθώς θα μπορούσε να μειώσει την επούλωση των ιστών, ειδικά όταν λαμβάνεται σε υψηλότερη δοσολογία [4, 6].

Επίσης, αμφισβητούμε τη χρήση της κρυοθεραπείας. Παρά την ευρεία χρήση από τους κλινικούς και τον πληθυσμό, δεν υπάρχουν ποιοτικά αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα του πάγου στην αντιμετώπιση των τραυματισμών των μαλακών μορίων [1, 4, 5, 7].  Ακόμη και αν το αναλγητικό αποτέλεσμα είναι σημαντικό [1], η αγγειογένεση και η επαναγγείωση, η καθυστέρηση της διείσδυσης των ουδετερόφιλων και των μακροφάγων, καθώς και η αύξηση των ανώριμων μυοϊνών [8], μπορεί να οδηγήσουν σε υποβαθμισμένη αναγέννηση ιστού και περιττή σύνθεση κολλαγόνου [7, 8]

C για Compress
Η εξωτερική μηχανική πίεση με τη χρήση ταινιών ή επιδέσμων βοηθάει στον περιορισμό του ενδοαρθριτικού οιδήματος και της αιμορραγίας των ιστών [4, 9]. Παρά τις αντικρουόμενες μελέτες, η συμπίεση [1, 4] μετά από διάστρεμα της ποδοκνημικής φαίνεται να μειώνει τη διόγκωση της άρθρωσης και να βελτίωνει την ποιότητα ζωής.

E για το Educate
Οι παθητικές μέθοδοι αποκατάστασης, όπως η ηλεκτροθεραπεία, η χειροθεραπεία ή ο βελονισμός, νωρίς μετά τον τραυματισμό, έχουν μια ασήμαντη επίδραση στον πόνο και τη λειτουργικότητα, σε σύγκριση με μια ενεργή προσέγγιση [4, 5, 11], τόσο, που μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα μέχρι και αντιπαραγωγική. Πράγματι, η καλλιέργεια της "ανάγκης για θεραπεία" μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση από το θεραπευτή, να είναι ένα σημαντικό nocebo, και έτσι να συνεισφέρει σε επίμονα συμπτώματα [12]. Η καλύτερη εκπαίδευση για την κατάσταση και τη διαχείριση του φορτίου θα βοηθήσει στην αποφυγή της "υπερβολικής θεραπείας", με τελικό αποτέλεσμα να μειωθεί το συνολικό κόστος της αποκατάστασης για τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, λόγω αποζημίωσης της μελλοντικής αναπηρίας (π.χ. της τεχνολογίας και των θεραπευτικών δυνατοτήτων υψηλής τεχνολογίας).
Πρέπει να υποστηρίζουμε θερμά τον καθορισμό ρεαλιστικών προσδοκιών στους ασθενείς μας σχετικά με τους χρόνους ανάκαμψης, αντί να τους δημιουργούμε τη "μαγεία" της θεραπευτικής προσέγγισης.

 Μετά την παρέλευση των πρώτων ημερών, οι μαλακοί ιστοί χρειάζονται LOVE:

L για φορτίο
Μια ενεργή προσέγγιση με κίνηση και άσκηση ωφελεί τους περισσότερους ασθενείς με μυοσκελετικές διαταραχές [4, 15]. Η μηχανική καταπόνηση πρέπει να προστεθεί από τις πρώτες μέρες και οι κανονικές δραστηριότητες να επαναλαμβάνονται μόλις τα συμπτώματα το επιτρέπουν. Η βέλτιστη φόρτιση [3] χωρίς επιδείνωση του πόνου, προωθεί την αποκατάσταση, την αναδιαμόρφωση, την ανοχή ιστών και την ικανότητα των τενόντων, των μυών και των συνδέσμων μέσω της μηχανικής μεταγωγής [15].

O για την αισιοδοξία
Ο εγκέφαλος διαδραματίζει βασικό ρόλο στις παρεμβάσεις αποκατάστασης [16, 17]. Οι ψυχολογικοί παράγοντες όπως η αίσθηση της καταστροφής, η κατάθλιψη και ο φόβος μπορούν να αποτελέσουν εμπόδια στην αποκατάσταση. Θεωρούνται μάλιστα ότι εξηγούν περισσότερο την ποικιλομορφία των συμπτωμάτων και των περιορισμών, μετά από ένα διάστρεμα της ποδοκνημικής, περισσότερο από την παθοφυσιολογία της κάκωσης [18]. Οι απαισιόδοξες προσδοκίες των ασθενών συνδέονται επίσης με πιθανά υποβέλτιστα αποτελέσματα και την χειρότερη πρόγνωση [19]. Ενώ παραμένουν ρεαλιστές, οι φυσικοθεραπευτές θα πρέπει να ενθαρρύνουν την αισιοδοξία για να ενισχύσουν την πιθανότητα της βέλτιστης ανάκαμψης.

V για αγγειοποίηση
Η σωματική δραστηριότητα βελτιώνοντας την καρδιαγγειακή λειτουργικότητα, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη διαχείριση των μυοσκελετικών τραυμάτων [16]. Ενώ απαιτείται έρευνα σχετικά με τη δοσολογία της κατάλληλης άσκησης, η καρδιαγγειακή δραστηριότητα χωρίς πόνο πρέπει να ξεκινήσει λίγες ημέρες μετά τον τραυματισμό, για να ενισχυθούν τα κίνητρα, αλλά και να αυξηθεί η ροή του αίματος στις τραυματισμένες δομές. Η πρόωρη κινητοποίηση και η αερόβια άσκηση βελτιώνουν τη λειτουργικότητα, την δυνατότητα για εργασία και μειώνουν την ανάγκη για αναλγητική φαρμακευτική αγωγή σε άτομα με μυοσκελετικές παθήσεις [10, 20].

E για άσκηση
Υπάρχει ένα ισχυρό επίπεδο αποδεικτικών στοιχείων που υποστηρίζουν τη χρήση ασκήσεων για τη θεραπεία των διαστρεμμάτων της ποδοκνημικής και τη μείωση του επιπολασμού των επαναλαμβανόμενων τραυματισμών [4]. Οι ασκήσεις θα βοηθήσουν στην αποκατάσταση της κινητικότητας, της αντοχής και της ιδιοπαθούς συμπεριφοράς, νωρίς μετά τον τραυματισμό. [4, 5, 10]. Ο πόνος πρέπει να αποφευχθεί για να εξασφαλιστεί η βέλτιστη αποκατάσταση κατά την υποξεία φάση της ανάρρωσης και πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως οδηγός για προχωρημένες ασκήσεις σε μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας.


Η αντιμετώπιση των τραυματισμών των μαλακών μορίων είναι κάτι περισσότερο από τον βραχυχρόνιο έλεγχο της βλάβης. Όπως και με άλλους τραυματισμούς, οι κλινικοί θα πρέπει να στοχεύουν σε μακροχρόνια αποτελέσματα και να αντιμετωπίζουν το άτομο με τον τραυματισμό και όχι τον τραυματισμό του ατόμου. Είτε πρόκειται για διάστρεμα της ποδοκνημικής, είτε για θλάση των ισχιοκνημιαίων, ελπίζουμε ότι αυτή η τοποθέτησή μας θα ενθαρρύνει τους κλινικούς να δώσουν στην PEACE μια ευκαιρία, γιατί ίσως όλοι οι τραυματισμοί μαλακών μορίων χρειάζονται LOVE.

Blaise Dubois (@blaisedubois) είναι ο πρόεδρος και ιδρυτής της The Running Clinic, ενός οργανισμού που παρέχει συνεχή εκπαίδευση σε διεθνές επίπεδο. Στην κλινική και στην έρευνα, ο Blaise ενδιαφέρεται για την πρόληψη και τη θεραπεία των τραυματισμών, με ιδιαίτερη έμφαση στην εμβιομηχανική. Είναι επίσης φανατικός δρομέας και συνιδιοκτήτης των κλινικών φυσικοθεραπείας P.C.N. (Quebec City, Καναδάς).

Jean-Francois Esculier (@JFEsculier) συνδυάζει την κλινική έρευνα (Τμήμα Φυσικοθεραπείας, Πανεπιστήμιο Βρετανικής Κολομβίας), με την φροντίδα ασθενών (Κλινική Αθλητιατρικής Ιατρικής του Allan McGavin, Βανκούβερ) και την προώθηση της γνώσης (The Running Clinic, Canada). Του αρέσει να εκπαιδεύει και να ενδυναμώνει τους ασθενείς του, ώστε να μπορούν να γίνουν ο κύριος παράγοντας της αποκατάστασής τους.

Αναφορές:

[1]        van den Bekerom MPJ, Struijs PAA, Blankevoort L, et al. What is the evidence for rest, ice, compression, and elevation therapy in the treatment of ankle sprains in adults. J Athl Train2012;47: 435-43.

[2]        Bleakley CM, Glasgow PD, Phillips N, et al. Guidelines on the management of acute soft tissue injury using protection rest ice compression and elevation. London: ACPSM, 2011.

[3]        Bleakley CM, Glasgow P, MacAuley DC. Price needs updating, should we call the police? Br J Sports Med2012;46: 220-1.

[4]        Vuurberg G, Hoorntje A, Wink LM, et al. Diagnosis, treatment and prevention of ankle sprains: Update of an evidence-based clinical guideline. Br J Sports Med2018;52: 956.

[5]        Doherty C, Bleakley C, Delahunt E, et al. Treatment and prevention of acute and recurrent ankle sprain: An overview of systematic reviews with meta-analysis. Br J Sports Med2017;51: 113-25.

[6]        Duchesne E, Dufresne SS, Dumont NA. Impact of inflammation and anti-inflammatory modalities on skeletal muscle healing: From fundamental research to the clinic. Phys Ther Sport2017;97: 807-17.

[7]        Yerhot P, Stensrud T, Wienkers B, et al. The efficacy of cryotherapy for improving functional outcomes following lateral ankle sprains. Ann Sports Med Res2015;2: 1015.

[8]        Singh DP, Barani Lonbani Z, Woodruff MA, et al. Effects of topical icing on inflammation, angiogenesis, revascularization, and myofiber regeneration in skeletal muscle following contusion injury. Front Physiol2017;8: 93.

[9]        Hansrani V, Khanbhai M, Bhandari S, et al. The role of compression in the management of soft tissue ankle injuries: A systematic review. Eur J Orthop Surg Traumatol2015;25: 987-95.

[10]      Bleakley CM, O’Connor SR, Tully MA, et al. Effect of accelerated rehabilitation on function after ankle sprain: Randomised controlled trial. BMJ2010;340: c1964.

[11]      Kim TH, Lee MS, Kim KH, et al. Acupuncture for treating acute ankle sprains in adults. Cochrane Database Syst Rev2014;6: CD009065.

[12]      Lewis J, O’Sullivan P. Is it time to reframe how we care for people with non-traumatic musculoskeletal pain? Br J Sports Med2018;epub ahead of print, 25 June 2018.

[13]      Graves JM, Fulton-Kehoe D, Jarvik JG, et al. Health care utilization and costs associated with adherence to clinical practice guidelines for early magnetic resonance imaging among workers with acute occupational low back pain. Health Serv Res2014;49: 645-65.

[14]      Webster BS, Choi Y, Bauer AZ, et al. The cascade of medical services and associated longitudinal costs due to nonadherent magnetic resonance imaging for low back pain. Spine2014;39: 1433-40.

[15]      Khan KM, Scott A. Mechanotherapy: How physical therapists’ prescription of exercise promotes tissue repair. Br J Sports Med2009;43: 247-52.

[16]      Lin I, Wiles L, Waller R, et al. What does best practice care for musculoskeletal pain look like? Eleven consistent recommendations from high-quality clinical practice guidelines: Systematic review. Br J Sports Med2019;Epub ahead of print; 2019 Mar 2.

[17]      Roy JS, Bouyer LJ, Langevin P, et al. Beyond the joint: The role of central nervous system reorganizations in chronic musculoskeletal disorders. J Orthop Sports Phys Ther2017;47: 817-21.

[18]      Briet JP, Houwert RM, Hageman MGJS, et al. Factors associated with pain intensity and physical limitations after lateral ankle sprains. Injury2016;47: 2565-9.

[19]      Bialosky JE, Bishop MD, Cleland JA. Individual expectation: An overlooked, but pertinent, factor in the treatment of individuals experiencing musculoskeletal pain. Phys Ther2010;90: 1345-55.

[20]      Sculco AD, Paup DC, Fernhall B, et al. Effects of aerobic exercise on low back pain patients in treatment. Spine J2001;1: 95-101.

πηγή: https://blogs.bmj.com/bjsm/2019/04/26/soft-tissue-injuries-simply-need-peace-love/

Δέκα μύθοι για τον χρόνιο πόνο

από τον ιστότοπο: http://www.drjoetatta.com/
του  Joe Tatta, PT, DPT

Τι είναι πόνος;

Σκέψου το για μια στιγμή. Όλοι μας έχουμε αισθανθεί πόνο κάποια στιγμή στη ζωή μας, αλλά έχουμε κάτσει ποτέ να σκεφτούμε τι πραγματικά συμβαίνει;

Ο οξύς πόνος είναι εύκολο να περιγραφεί. Είναι το χτύπημα στο γόνατο, το στραμπούληγμα του αστραγάλου ή το σπάσιμο του χεριού. Με τον οξύ πόνο υπάρχει καταστροφή κάποιων ιστών.

Ο χρόνιος πόνος είναι κάτι πιο δύσκολο και συμβαίνει όταν οι ιστοί έχουν πλέον επουλωθεί. Μία ερευνητικά αποδεδειγμένη μέθοδος για τη μείωση του χρόνιου πόνου, είναι να δοθεί στον πάσχοντα μία κατατοπιστική επεξήγηση της διαφοράς μεταξύ του οξύ και του χρόνιου πόνου. Η βιολογία του πόνου είναι αρκετά παράξενη και προκαλεί σύγχυση εξαιτίας όχι μόνο των μύθων που κυριαρχούν, αλλά επίσης λόγω της λανθασμένους αντίληψης ότι το να διατηρείς το νευρικό σύστημα σε εγρήγορση δημιουργεί περισσότερο πόνο.

Πριν δούμε τους μύθους ,ας εξηγήσουμε τι είναι ο πόνος και τι δεν είναι.

Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό του πόνου: “σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Μελέτης Πόνου (International Association for the Study of Pain), πόνος ορίζεται ως μία δυσάρεστη αισθητική και συναισθηματική εμπειρία σχετιζόμενη με πραγματική ή δυνητική ιστική καταστροφή.”

Το αισθητικό μέρος είναι τι αισθάνεται το σώμα, η πραγματική φυσική αίσθηση του πόνου. Το συναισθηματικό είναι το πως οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι πεποιθήσεις συμβάλλουν στη συνολική εμπειρία του πόνου, έχοντας την ικανότητα είτε να αυξήσουν την αίσθηση του πόνου, είτε να την μειώσουν.

Όπως βλέπουμε ο πόνος είναι πολύ περισσότερο από κάτι απλά φυσικό. Ο πόνος είναι μία συνολική εγκεφαλική–σωματική–νοητική–συναισθηματική εμπειρία. Αυτό είναι που λείπει όταν διαγιγνώσκουμε και αντιμετωπίζουμε τον πόνο και που μας οδηγεί σε κάποιους από του πιο διαδεδομένους μύθους για τον πόνο, που μας εμποδίζουν από την ίαση. Συμπεριλαμβανομένων βέβαια και της υπερσυνταγογράφησης φαρμάκων, αλλά και διαδικασιών που γενικότερα δεν είναι αποτελεσματικές στον χρόνιο πόνο.

Ακολουθούν οι 10 κύριοι μύθοι σχετικά με τον χρόνιο πόνο.

Μύθος 1: Αν ο γιατρός δεν μπορεί να εντοπίσει ιατρική πηγή του προβλήματός σου, αυτό που έχεις λογικά πρέπει να είναι ‘’στο μυαλό σου’’.

Ο χρόνιος πόνος δεν είναι ‘’στο μυαλό σου’’. Αυτός είναι ένας από τους πιο κοινούς μύθους. Ο πόνος είναι πραγματικότητα. Ο πόνος σου είναι πραγματικός ανεξάρτητα από το ποιος είσαι ή πως τον περιγράφεις. Ο πόνος είναι ένα σύμπλεγμα εμπειριών του εγκεφάλου και του σώματος ταυτοχρόνως, και είτε το πιστεύετε είτε όχι, δεν έχουν όλοι οι γιατροί λάβει την επαρκή εκπαίδευση για να τον αξιολογούν ή να παρέχουν θεραπεία. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με το Institute of Medicine Committee on Advancing Pain Research, Care, and Education. Washington (DC), ο μέσος όρος των γιατρών λαμβάνει λιγότερο από 9 ώρες εκπαίδευσης πάνω στην επιστήμη του πόνου, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους. Αυτό μεταφράζεται στο 0,2% της διάρκειας σπουδών, αν και ο συνεχής πόνος κατατάσσεται ως η πρώτη αιτία επίσκεψης στο γιατρό. Το μεγαλύτερο μέρος της ιατρικής εκπαίδευσης ξοδεύεται στην εκμάθηση σχετικά με το είδος των φαρμάκων που συνταγογραφούν, τα χειρουργεία που θα πρέπει να εκτελέσουν ή τις ενέσεις που πρέπει να χορηγήσουν. ΔΕΝ σπουδάζουν τρόπους αντιμετώπισης της θεραπείας του πόνου φυσικά. Ενώ όλοι οι πόνοι δεν έχουν μία  συγκεκριμένη αιτία, υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες για τις περισσότερες καταστάσεις πόνου.

Μύθος 2: Αν οι άνθρωποι αναζητούν θεραπεία ή παραπονιούνται για τον πόνο τους, αυτό σημαίνει ότι είναι αδύναμοι.

Η αναζήτηση θεραπείας δεν έχει να κάνει με την ύπαρξη αδυναμίας ή τη μειωμένη ανοχή στον πόνο. Στην πραγματικότητα, αυτοί που αναζητούν γρηγορότερα θεραπεία, έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα αποκατάστασης κατά 100%. Και ο πόνος δεν είναι κάτι που πρέπει να προσπερνάμε ή να το αποδεχόμαστε. Ο πόνος είναι μια προειδοποίηση κινδύνου: είναι ο τρόπος του εγκεφάλου να σου τραβήξει την προσοχή. Ο πόνος είναι η επώδυνη σου αφύπνιση. Η πρόκληση με τον χρόνιο πόνο είναι ότι ο συναγερμός ηχεί όταν δεν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος. Πολλοί άνθρωποι με χρόνιο πόνο αισθάνονται παγιδευμένοι και αβοήθητοι, και δεν θέλουν να γίνονται βάρος σε κανέναν άλλον με το πρόβλημά τους. Είναι σημαντικό για αυτούς να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει λόγος να υποφέρουν γιατί υπάρχουν πλέον αποτελεσματικές θεραπείες.

Μύθος 3: Αγνοώντας τον πόνο, αυτός θα εξαφανιστεί.

Στις περισσότερες περιπτώσεις  αγνοώντας τον πόνο που βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν θα τον εξαφανίσετε και αυτός ίσως χειροτερέψει. Είναι προτιμότερο να ζητήσετε βοήθεια από έναν έμπειρο ειδικό, όταν ο πόνος σας επιμένει ή γίνεται πλέον πρόβλημα. Και αν δεν βρείτε την ανακούφιση που ελπίζατε από έναν γιατρό, μην φοβηθείτε να ζητήσετε βοήθεια από κάποιον άλλο ειδικό. Ο πόνος είναι μια αφύπνιση που ζητάει προσοχή. Γι’ αυτό μην τον αγνοείς.

Μύθος 4: Αν κάποιος δείχνει καλά, δεν μπορεί να πονάει.

Σε αντίθεση με τον οξύ πόνο, ο οποίος παρουσιάζει εξωτερικά χαρακτηριστικά, όπως ερυθρότητα ή οίδημα, η πρόκληση με τον χρόνιο πόνο είναι ότι είναι απόλυτα ΑΟΡΑΤΟΣ. Πολλοί άνθρωποι με χρόνιο πόνο προσεγγίζουν την καθημερινότητα τους και κάνουν πράγματα όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούν, αλλά ποτέ δεν μοιράζονται με άλλους ανθρώπους το πόσο άβολα νιώθουν πραγματικά. Απλά επειδή κάποιοι άνθρωποι δείχνουν άνετοι, δεν σημαίνει ότι δεν πονάνε. Αυτή η παρανόηση δημιουργεί συναισθηματική δυσφορία σε ανθρώπους με χρόνιο πόνο και συχνά καθιστά δύσκολο σε αυτούς να βρουν ένα δίκτυο υποστήριξης, το οποίο χρειάζονται για να βελτιωθούν.

Μύθος 5: Επίμονος πόνος σημαίνει ότι ένας τραυματισμός δεν έχει θεραπευτεί κατάλληλα.

Τραυματισμός και πόνος δεν είναι συνώνυμο! Πολλοί ασθενείς με χρόνιο πόνο δεν έχουν ιστορικό φυσικού τραυματισμού. Αυτό είναι συχνό σε ασθενείς με ιστορικό συναισθηματικής κακοποίησης ή μετατραυματικού στρες. Και ακόμα, αν όντως υπάρχει προηγούμενο ιστορικό τραυματισμού μιας άρθρωσης ή ενός μέρους του σώματος, πολλοί έχουν ξεπεράσει το φυσιολογικό χρονικό όριο επούλωσης. Όλοι οι ιστοί έχουν ίαση μέσα σε 3 μήνες. Αν ο πόνος συνεχίζεται πάνω από χρονική περίοδο 3 μηνών, τότε μλάμε για χρόνιο πόνο. Καθώς ο πόνος παραμένει, υπάρχει όλο και μικρότερη συσχέτιση με τους ιστούς. Με τον χρόνιο πόνο σχετίζονται απόλυτα ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα, που γίνονται όσο περνάει ο χρόνος υπερευαίσθητα. Ο εγκέφαλος είναι μόνιμα κολλημένος σε μία φάση συναγερμού, με τον πόνο να γίνεται ένα πανίσχυρο κίνητρο.

 

Μύθος 6: Πόνος σημαίνει πρέπει να ξεκουραστώ και να μην κινούμαι.

Η ξεκούραση ίσως να χρειάζεται μετά από έναν οξύ τραυματισμό, αλλά με τον χρόνιο πόνο γνωρίζουμε ότι η ήπια άσκηση και η κίνηση παρέχουν σημαντικότερα θετικά οφέλη. Μερικά από τα οφέλη αυτά περιλαμβάνουν όχι μόνο τη διατήρηση της δύναμης και της κινητικότητας, αλλά και το οι κινήσεις απελευθερώνουν ισχυρά οπιοειδή, όπως ενδορφίνες, ο οποίες βοηθούν σημαντικά στη μείωση του πόνου. Ναι, ο εγκέφαλος διαθέτει ένα ενσωματωμένο ιατρικό ‘’ντουλάπι’’. Οι ήπιες ασκήσεις επίσης, στέλνουν ένα μήνυμα στον εγκέφαλο, εκείνη τη στιγμή, ότι είναι καλά και ότι εσύ είσαι ασφαλής και αυτό βοηθάει να ηρεμήσει το υπερβολικά ευαισθητοποιημένο νευρικό σύστημα. Όσο περισσότερο κινείσαι, τόσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αισθάνεσαι. Όσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αισθάνεσαι, τόσο μικρότερη είναι η κινησιοφοβία που έχεις και έτσι μπορείς να επιστρέψεις σε έναν ενεργητικό και χωρίς πόνο τρόπο ζωής.

Μύθος 7: Τα απεικονιστικά στοιχεία θα μου δώσουν την αιτία του πόνου μου.

Η αλήθεια είναι ότι τα οστά και οι αρθρώσεις δεν είναι και πολύ ελκυστικά όταν φαίνονται σε ακτινογραφίες, ειδικά όσο μεγαλώνουμε. Τα απεικονιστικά ευρήματα όμως, δεν έχουν σημαντική συσχέτιση με τον πόνο. Μερικοί άνθρωποι με άσχημες ακτινογραφίες δεν έχουν πόνο, ενώ άλλοι με φυσιολογικές ακτινογραφίες ίσως υποφέρουν απίστευτα. Πολλά από τα προβλήματα που εντοπίζονται στις απεικονιστικές μεθόδους, όπως πχ κήλη μεσοσοσπονδυλίου δίσκου, οστεοαρθρίτιδα ή εκφύλιση δεν  έχουν συσχέτιση την αναφορά πόνου του ασθενή. Θυμήσου ότι ο πόνος είναι ταυτόχρονα μια αισθητική, αλλά και συναισθηματική εμπειρία. 

Μύθος 8: Ο πόνος παρουσιάζεται μόνο όταν υπάρχει φυσικός τραυματισμός.

Ας πάμε πίσω στον ορισμό του πόνου. “Ο πόνος είναι μια ταυτόχρονη ανεπιθύμητη αισθητική και συναισθηματική εμπειρία, η οποία είναι αποτέλεσμα πραγματικής ή δυνητικής ιστικής καταστροφής”. Η λέξη κλειδί σ΄ αυτή την φράση είναι η ‘’δυνητική’’ καταστροφή. Αν ο εγκέφαλος αισθάνεται ότι απειλείται αυτό, μπορεί να ηχεί ως συναγερμός και να παράγει πόνο, σαν ένα τρόπο να σου τραβήξει την προσοχή ή να σε ωθήσει να λάβεις δράση, είτε αποχωρώντας, είτε πράττοντας. Αυτό είναι λογικό από την πλευρά της επιβίωσης, καθώς ο εγκέφαλος είναι πολύ καλός στο να μας διατηρεί εκτός κινδύνου και ασφαλεις.

Μύθος 9: Τα φάρμακα ή το χειρουργείο είναι η μόνη λύση στον χρόνιο πόνο.

Για πολύ λίγες καταστάσεις ίσως, υπάρχει κάποια στιγμή όπου το χειρουργείο είναι απαραίτητο ή ίσως τα φάρμακα , που θα πρέπει να χορηγούνται στην μικρότερη δόση και για το μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα, τόσο ώστε να ανακτήσεις την κινητικότητά σου. Αλλά εμείς γνωρίζουμε ότι ο χρόνιος πόνος είναι περισσότερο σχετιζόμενος με ένα ευαίσθητο νευρικό σύστημα, με τη συμμετοχή πολλαπλών τμημάτων του εγκεφάλου και της σπονδυλικής στήλης. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν χειρουργεία ή φάρμακα που να είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του. Υπάρχουν όμως φυσικοί τρόποι για να κατευνάσεις μία υπερβολική ευαισθητοποίηση του νευρικού συστήματος και να αντιμετωπίσεις τον πόνο.

Μύθος 10: Ο συνεχής ή χρόνιος πόνος δεν μπορούν να θεραπευτούν.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος από τους 10 μύθους που πρέπει να καταρριφθεί. Με λίγες μόνο εξαιρέσεις, δεν υπάρχει ανάγκη για κανένα να ζει με αφόρητο συνεχή πόνο. Η επιλογή να ενσωματώσουμε φυσικούς τρόπους στην αντιμετώπιση του πόνου είναι οτι το καλύτερο.

Η γλώσσα έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Οι λέξεις μπορούν είτε να διεγείρουν το νευρικό σύστημα και να επιδράσουν στο νευρικό σύστημα ή χειροτερεύοντας τον πόνο, ή να κατευνάσουν το νευρικό σύστημα, ανακουφίζοντάς από τον πόνο. Απλά, λέγοντας σε κάποιον ότι είναι προορισμένος να ζει μία ζωή με χρόνιο πόνο, μπορεί πραγματικά να χειροτερέψει τον πόνο, τόσο σε ένταση όσο και σε διάρκεια. Οι λέξεις προκαλούν ένα nocebo αποτέλεσμα.

Όταν ανακαλύψεις την επιστημονική αλήθεια πίσω από αυτούς τους μύθους, συνειδητοποιείς ότι ο πόνος δεν είναι ανίκητος ή έστω μπορούμε να επιτύχουμε να μην  είναι συνεχής.

Και αν εσύ που ζεις αυτή την κατάσταση αισθάνεσαι απογοητευμένος, είναι κατανοητό να συμβαίνει αυτό, αφού το σύστημα υγείας αντιμετωπίζει τον πόνο με τελείως λανθασμένο τρόπο. Η αλήθεια σχετικά με τον πόνο είναι ότι αποτελεί πάντα μία έκπληξη γι’ αυτούς που υποφέρουν… επειδή είναι κάτι που με την κατάλληλη αντιμετώπιση μπορεί να αλλάξει.



πηγή:
http://www.drjoetatta.com/top-ten-myths-chronic-pain/?platform=hootsuite

Οι 5 κορυφαίοι μύθοι για την φυσικοθεραπεία

από τον ιστότοπο: Max Health Institute
του Jean-Michel Cormier

1. Η φυσικοθεραπεία θεωρείται «τέχνη» και δεν υποστηρίζεται από επιστημονικά δεδομένα.

Χαμογελώ συγκαταβατικά όταν ένας ασθενής μου λέει "πιστεύω στην φυσικοθεραπεία", σαν να μου έλεγε ότι πιστεύει στη νεράιδα των δοντιών. Αυτό που ίσως σημαίνει η γνώμη του ασθενή, είναι ότι πιστεύει στις δυνατότητες των προηγούμενων φυσικοθεραπευτών που έχει γνωρίσει και είχει θετικές εμπειρίες από την φυσικοθεραπεία που έχει κάνει μέχρι τώρα. 
Υπάρχουν αρκετές χιλιάδες επιστημονικές εργασίες που υποστηρίζουν την φυσικοθεραπεία. Στην πραγματικότητα, πολλά πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, προσφέρουν τώρα διδακτορικά προγράμματα στη φυσικοθεραπεία, τα οποία είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένα στην παροχή αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με τη χρήση των σημερινών πρακτικών και διασφαλίζουν τη συνέχιση της εξελιξης του επαγγέλματος. 
Για παράδειγμα, υπάρχουν κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες για την αντιμετώπιση του πόνου της οσφύος και του αυχένα. Αυτές οι κατευθυντήριες οδηγίες αποτελούν το προϊόν διεξοδικής ανάλυσης από τα εκατοντάδες δημοσιευμένα επιστημονικα άρθρα. Παρατηρήστε ότι και στις δύο, οι φυσικοθεραπευτικές πρακτικές υποστηρίζονται από ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία.  
Παρόμοιες κατευθυντήριες γραμμές υπάρχουν και για προβλήματα στο υπόλοιπο του σώμα και συνεχώς επαναξιολογούνται νέα ερευνητικά δεδομένα που προκύπτουν, προκειμένου οι φυσικοθεραπευτές σε όλο τον κόσμο να παραμένουν ενημερωμένοι στις τρέχουσες πρακτικές.


2. Οι φυσικοθεραπευτές βλέπουν τον ασθενή για 5 λεπτά και στη συνέχεια, ακολουθεί εφαρμογή μηχανημάτων για το υπόλοιπο της επίσκεψης.

Σε κανένα πλαίσιο εφαρμογής φυσικοθεραπευτικής αγωγής, δεν πρέπει ο ασθενής που ζητάει την βοήθεια του φυσικοθεραπευτή να έχει αυτή την αντιμετώπιση. Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειές των επαγγελματικών ενώσεων, για την διασφάλιση της ποιότητας στην παροχή των φυσικοθεραπευτιών υπηρεσιών, η διαφορά μεταξύ των θεραπευτών είναι σημαντική και είναι μια πραγματικότητα. Οι φυσικοθεραπευτές αυτοί δημιουργούν κακή φήμη για το επάγγελμά μας.  
Θα πρέπει να διατίθεται τουλάχιστον 15 λεπτά σε κάθε συνεδρία σε προσωπική επαφή φυσικοθεραπευτή-ασθενή, όπου εκείνη τη στιγμή θα πρέπει, με έμφαση στην επανεκπαίδευση, τις στρατηγικές διαχείρισης του υπάρχοντος προβλήματος ή πιθανόν κάποιας δια χειρός θεραπείας, να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του ασθενή, χωρίς να δίνεται η αίσθηση της σπατάλης του χρόνου. Σεβαστείτε τον εαυτό σας και τον ασθενή σας. Δυσστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί θεραπευτές, που δεν κάνουν όμως τα βασικά.


3. Η φυσικοθεραπεία είναι μια αντιμετώπιση μόνο για τραυματικές κακώσεις.

Η φυσικοθεραπεία απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα των τραυματισμών. Προφανώς, η θεραπευτική αντιμετώπιση διαφέρει ανάλογα με τις τρέχουσες ανάγκες του ασθενή και του χρονικού σημείου του τραυματισμού.  
Σε χρόνιους τραυματισμούς, μερικές φορές συνυπάρχουν η κακή στάση του σώματος, μυϊκές ανισορροπίες ή κακές συνήθειες, που σχετίζονται με το πρόβλημά και που μπορεί να απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Ο φυσικοθεραπευτής σας θα σας βοηθήσει να καταλάβετε την πηγή του προβλήματος και μια διεξοδική συζήτηση θα πρέπει να γίνει, για όλες τις πτυχές της αποκατάστασής σας (τι πρέπει να κάνετε, τι να αποφεύγετε, πώς να το κάνετε κλπ). 
Δεν είναι όλοι οι τραυματισμοί ίδιοι στην αποκατάσταση και μερικοί μπορεί να διαρκέσουν περισσότερο από ότι άλλοι. Κάποιοι μπορεί να απαιτήσουν ακόμη και χειρουργική επέμβαση ή πρόσθετη ιατρική παρέμβαση. 
Ο φυσικοθεραπευτής σας θα πρέπει προσεκτικά και τακτικά να παρακολουθεί την πρόοδό σας και έχει την ευθύνη να σας κατευθύνει προς την καλύτερη και πιο αποτελεσματική παρέμβαση, που είναι διαθέσιμη για τις συγκεκριμένες ανάγκες σας.


4. Οι φυσικοθεραπευτές αντιμετωπίζουν προβλήματα που έχουν σχέση μόνο με μυς, συνδέσμους ή τένοντες.

Αυτό προέρχεται από την κακή πληροφόρηση του κοινού όχι μόνο για την φυσικοθεραπεία, αλλά και για ένα ευρύ φάσμα των επαγγελματιών του τομέα της υγείας. 
Οι φυσικοθεραπευτές ειδικεύονται στη διάγνωση και θεραπεία όλων των μυοσκελετικών παθήσεων, σε οποιαδήποτε περιοχή του σώματος, αλλά και σε περιστατικά αιθουσαίας αποκατάστασης, στην αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου, σε προβλήματα πυελικού εδάφους κλπ. 
Ένας καλός φυσικοθεραπευτής δεν έχει κανένα πρόβλημα να αναφερθεί σε έναν άλλο συνάδελφό του, αν το πρόβλημά σας είναι πέρα ​​από την εμπειρία του ή αν απαιτεί περαιτέρω ιατρική φροντίδα.


5. Η φυσικοθεραπεία είναι μόνο μια προσωρινή λύση

Ένας από τους κύριους παράγοντες που διακρίνει τους φυσικοθεραπευτές από άλλους επαγγελματίες του τομέα της υγείας, είναι η εκτεταμένη εκπαίδευση τους στη χρήση και την σύσταση-συνταγογράφηση της άσκησης. Οι φυσικοθεραπευτές μπορούν να ενεργήσουν σαν "προπονητές" και να σας βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων σας. 
Ο φυσικοθεραπευτής σας θα πρέπει επίσης να ενθαρρύνει σε έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Το υπερβολικό βάρος του σώματος, οι κακές συνήθειες διατροφής, η καθιστική ζωή, ανθυγιεινές συνήθειες, όπως το κάπνισμα και η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, είναι πράγματα που μπορεί να δυσκολέψουν σημαντικά την ικανότητα του σώματός σας στην αποκατάσταση. 
Δώστε στον εαυτό σας την ευκαιρία να υιοθετήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής και θα δείτε τον χρόνιο πόνο να γίνει παρελθόν!



πηγή: http://www.maxhealthinstitute.ca/blog/2014/12/15/top-5-physiotherapy-myths

Εμβιομηχανική και τραυματισμοί στην ποδηλασία

από τον ιστότοπο http://www.bmj.com
του  Peter Bloomer

Η ποδηλασία γίνεται όλο και πιο δημοφιλής σε όλο τον κόσμο. Μετά τις όλο και περισσότερες ζωντανές μεταδόσεις αγώνων, αλλά και τις επιτυχίες Άγγλων αθλητών (Chris Hoy, Bradley Wiggins και Chris Froome) στον φημισμένο Γύρο της Γαλλίας, η ποδηλασία θα συνεχίσει να ανθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. 
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού των ατόμων που ασχολούνται με την ποδηλασία, οι οποίοι πιθανόν να έχουν προβλήματα και απευθύνονται σε φυσικοθεραπευτές.
Το άρθρο αυτό εξετάζει την επίδραση της σωστής ρύθμισης του ποδηλάτου στον ασκούμενο. Η θέση του αναβάτη πρέπει να είναι η βέλτιστη, όχι μόνο για  την άνεσή του, αλλά και για την ικανότητα να παράγει μεγαλύτερο έργο, χωρίς εμβιομηχανικούς περιορισμούς.

Η κίνηση των πεντάλ 
Η περιστροφή των πεντάλ συνεπάγεται πολύπλοκες μυϊκές συσπάσεις στα κάτω άκρα με σκοπό την απόδοση της μέγιστης δύναμης και χωρίζεται σε δύο φάσεις. 
Με το πεντάλ στην αρχική θέση (στις 12 του ρολογιού), η φάση των πρώτων 90 μοιρών της περιστροφής ονομάζεται "φάση προώθησης". Οι εκτείνοντες μύς του ισχίου (γλουτιαίοι) ξεκινούν την κίνηση, που στη συνέχεια ακολουθούνται από τον τετρακέφαλο μυ. Ο τετρακέφαλος μυς παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης που απαιτείται κατά την διάρκεια της περιστροφής των πεντάλ. Αυτό φαίνεται καλύτερα στους ποδηλάτες που ειδικεύονται στο σπριντ, όπου απαιτείται εκρηκτική δύναμη. Στο χαμηλότερο σημείο της "φάσης προώθησης" (στην θέση 6 του ρολογιού), οι πελματιαίοι καμπτήρες της ποδοκνημικής συνδυάζονται με τον τετρακέφαλο για να πιέσουν το πεντάλ στο χαμηλότερο σημείο της τροχιάς του.
Το δεύτερο μισό της κίνησης των πεντάλ, η επαναφορά τους δηλαδή στην κορυφαία θέση, είναι η "φάση της ανάκαμψης". Η σύσπαση των ραχιαίων καμπτήρων της ποδοκνημικής είναι ζωτικής σημασίας σε αυτό το σημείο για να τραβήξουν τα δάχτυλα και κατά συνέπεια το πεντάλ προς τα επάνω. Στη συνέχεια συμμετέχουν και οι ισχιοκνημιαίοι, δίνοντας ώθηση προς τα επάνω και προς το τέλος της κίνησης δίνει τη βοήθειά του και ο λαγονοψοΐτης. 
Έτσι, επιστρέφουμε στην αρχική θέση κίνησης και ξαναρχίζει η περιστροφή με την σύσπαση των ίδιων μυων πάλι. 
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι κατά την μία φάση, το άλλο πόδι εκτέλει την αντίθετη και έτσι διπλασιάζεται σχεδόν η μυϊκή απόδοση.
Ανισορροπία σε οποιοδήποτε σημείο των δύο αυτών φάσεων μπορεί να αλλάξει την παραγόμενη δύναμη, την ταχύτητα και να δημιουργήσει προδιάθεση για πιθανούς τραυματισμούς.


Συνήθη προβλήματα σε ποδηλάτες
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ρυθμίσουμε σωστά το ύψος της σέλας και υπάρχουν μικροδιαφορές ανάλογα με το είδος της ποδηλασίας στο οποίο ειδικεύεται ο ποδηλάτης. Αρχικά θα πρέπει να δούμε αν τα δύο σκέλη το ποδηλάτη έχουν το ίδιο μήκος. Εάν το ένα σκέλος είναι κοντύτερο από το άλλο, χρησιμοποιήστε σαν μέτρο μεγέθους το μήκος του κοντύτερου ποδιού.
Οι αναβάτες που έχουν την τάση να ποδηλατούν με την απόσταση σέλας-πεντάλ κάτω από το ιδανικό ύψος, μπορεί να παρουσιάσουν:
    προβλήματα στην περιοχή της λαγονοκνημιαίας ταινίας,    σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου (αυτό οφείλεται στις αυξημένες συμπιεστικές δυνάμεις στην     κάμψη του γόνατος) και
    προβλήματα, λόγω της περιορισμένης κίνησης, στο ισχίο.
Όσοι συνηθίζουν να έχουν τη σέλα τους σε υψηλότερη από το φυσιολογικό θέση, είναι πιθανό να παρουσιάσουν:
    ερεθισμό του ισχιακού νεύρου,
    πόνο στην πλάτη και μερικές φορές συμπτώματα στην περιοχή του αυχένα και των άνω άκρων, από     την κακή στάση της υπερβολικής κάμψης.
Επίσης, μία σέλα, η οποία είναι πολύ υψηλή ή πλατιά, μπορεί επίσης να οδηγήσει σε υπερβολική πλευρική μετακίνηση πάνω της, η οποία με τη σειρά της μειώνει την αποτελεσματικότητα των κάτω άκρων σε όλη την κίνηση των πεντάλ.
Θα παρατηρήσετε επίσης, ένα πολύ μεγάλο αριθμό αθλητών-ποδηλατών που φαίνεται να έχουν τα δάχτυλα των ποδιών τους προς τα κάτω και στις δύο φάσεις της περιστροφής των πεντάλ.
Άλλοι τοποθετούν το σώμα τους πολύ μακριά προς τα εμπρός, με τα γόνατα πιό μπροστά από τον άξονα των πεντάλ, καθιστώντας έτσι την σύσπαση των γλουτιαίων λιγότερο αποτελεσματική στην πρώτη φάση της περιστροφής των πεντάλ. 
Οι αναβάτες που έχουν ασθενέστερους καμπτήρες του ισχίου, μπορούν να έχουν πρόβλημα στην φάση της επαναφοράς και να κουράζονται περισσότερο.
Επίσης είναι πολύ συχνές οι βλάβες υπερχρήσης και οι τραυματισμοί από πτώσεις ή συγκρούσεις. 
Το σύνδρομο λαγονοκνημιαίας ταινίας μπορεί να προκληθεί σε έναν αναβάτη αν ποδηλατεί με την ποδοκνημική σε πελματιάια κάμψη ή με λάθος ύψος της σέλας, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. 
Η παρατεταμένη και έντονη λαβή του τιμονιού μπορεί να οδηγήσει σε επικονδυλαλγία. 
Μουδιάσματα στην περιοχή του καρπού μπορεί να προκύψουν από τη συμπίεση του ωλένιου νεύρου στο κανάλι του Guyon. 
Τέλος οι θλάσεις της ποδοκνημικής είναι συχνές, περισσότερο στα σπρίντ λόγω της αυξημένης ταχύτητας και της εκρηκτικής δύναμης που απαιτείαται.

Οι φυσικοθεραπευτές μπορούν να βοηθήσουν τους ποδηλάτες στην επιστροφή τους μετά από κάποιο πρόβλημα. 
Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να προβεί σε ενδελεχή αξιολόγηση των μυοσκελετικών παραμέτρων και να εντοπίσει την αιτία του πόνου και τους παράγοντες που τον προκαλούν. 
Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει δοκιμασιές του σπονδυλικής στήλης, νευρομυϊκή αξιολόγηση, έλεγχο της κινητικότητας του ισχίου και των κάτω άκρων και τέλος αξιολόγηση του εύρους κίνησης και της μυϊκής δύναμης των αρθρώσεων.


πηγή: http://blogs.bmj.com/bjsm/2013/08/08/pedal-power-a-closer-look-at-cycling-injuries-and-biomechanics-guest-post-by-peter-bloomer/