Το ταξίδι του τραυματισμού του Πρόσθιου Χιαστού Συνδέσμου - ένας οδηγός για ασθενείς

από το British Journal of Sports Medicine

των Connor P Gleadhill και Christian J Barton

Παρουσιάζοντας τις καλύτερες διαθέσιμες επιλογές που σχεδιάστηκαν από ειδικούς και με την συμβολή ατόμων που έχουν υποστεί τραυματισμό πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL).

Οι δύο δημιουργοί των γραφημάτων είναι κλινικοί και ερευνητές που συνεργάζονται με πολλούς ανθρώπους όλων των ηλικιών και επιπέδων του αθλητισμού, μετά από τραυματισμό ACL.

Αυτά τα γραφήματα έχουν σχεδιαστεί για χρήση μαζί με τον επαγγελματία υγείας σας, για να καθοδηγηθείτε στις αποφάσεις σας και τη διαδικασία αποκατάστασης.

Μέρος 1ο: Απόφαση θεραπείας Συγκρότηση της ομάδας αποκατάστασης Μετά από έναν τραυματισμό ACL, είναι σύνηθες να αισθάνεστε θυμωμένος, απογοητευμένος και αβέβαιος για το μέλλον σας.

Πρώτον, θα πρέπει να αποφασίσετε για την συγκρότηση της ομάδας αποκατάστασης, που θα σας βοηθήσει να λάβετε αποφάσεις, να σας καθοδηγήσουν στην αποκατάστασή σας και να σας δίνουν στόχους. Τα μέλη της ομάδας σας μπορούν να περιλαμβάνουν επαγγελματίες υγείας (ορθοπαιδικό, φυσιοθεραπευτή), τον προπονητή και τους συμπαίκτες σας, την οικογένεια και τους φίλους σας. Ξεκινώντας αμέσως την αποκατάσταση Θα πρέπει να ξεκινήσετε αποκατάσταση υψηλής ποιότητας αμέσως μετά από τραυματισμό ACL (2). Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι μετά τον τραυματισμό του ACL, ο καλύτερος τρόπος αντιδράσης είναι να προσπαθήσετε να επιστρέψετε στην κανονική λειτουργικότητα του γόνατος και να καθυστερήσετε την απόφαση σχετικά με το εάν θα υποβληθείτε σε χειρουργική επέμβαση ή όχι, μετά από μια αρχική περίοδο αποκατάστασης. Απόφαση εάν θα κάνουμε χειρουργική επέμβαση (ή όχι) Οι νεότεροι και πιο ενεργοί ασθενείς είναι πιο πιθανό να τραυματίσουν εκ νέου το γόνατό τους, αλλά αυτό πιθανώς δεν σχετίζεται με το εάν έχουν ακολουθήσει χειρουργική αποκατάσταση ή όχι (4, 5). Η επιστροφή σε σπορ υψηλού επιπέδου που απαιτουν στροφικές κινήσεις του γόνατος, σχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο από το τρέξιμο στην ευθεία, για παράδειγμα. Η συνύπαρξη άλλων τραυματισμών στο γόνατο, όπως ρήξεις μηνίσκων, ταυτόχρονα με τον τραυματισμό του ACL σχετίζεται με χειρότερα αποτελέσματα, αλλά και πάλι η επιλογή για χειρουργική επέμβαση δεν φαίνεται να επηρεάζει αυτό το αποτέλεσμα (6, 7). Ωστόσο, ορισμένοι τέτοιοι τραυματισμοί μπορεί να χρειαστεί να επιδιορθωθούν και αυτό θα είναι μια προσωπική απόφαση. Είναι σημαντικό να συνυπολογιστούν και άλλοι παράγοντες, όπως η ηλικία σας, άλλοι τραυματισμοί, καθώς και τα σχέδιά σας να επιστρέψετε σε αθλητισμό υψηλού επιπέδου, γιατί έτσι μπορείτε να βοηθήσετε την ομάδα αποκατάστασης, με σκοπό την αποφυγή μελλοντικού κίνδυνου τραυματισμού σας (8).

Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η χειρουργική επέμβαση έχει ανώτερα αποτελέσματα από την υψηλής ποιότητας συντηρητική αποκατάσταση.

Υπάρχει μόνο μία δημοσιευμένη τυχαιοποιημένη δοκιμή που συγκρίνει τις δύο αυτές επιλογές (9). Αυτή δεν ανέφερε καμία διαφορά στον πόνο, τη λειτουργικότητα ή την επιστροφή στα επίπεδα δραστηριότητας πριν από τον τραυματισμό σε 1, 2 και 5 χρόνια μετά από έναν τραυματισμό ACL (9).

Τα σημερινά στοιχεία δείχνουν ότι, μακροπρόθεσμα, δεν υπάρχει διαφορά στον αριθμό των ατόμων που αναπτύσσουν οστεοαρθρίτιδα μεταξύ ατόμων που έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ACL και των ατόμων που έχουν ακολουθήσει συντηρητική αποκατάσταση (10). Είναι σαφές ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να αντιμετωπίσουν χωρίς χειρουργική επέμβαση τον τραυματισμό ACL (9,10). Μερικοί άνθρωποι μπορεί ακόμη και να μπορούν να επιστρέψουν σε αθλητισμό υψηλού επιπέδου χωρίς χειρουργική αποκατάσταση ACL (11).

Σας συνιστούμε να σκεφτείτε τα ακόλουθα πράγματα όταν μιλάτε με την ομάδα αποκατάστασης και πριν πάρετε την απόφασή σας:

• Έχω όλες τις πληροφορίες;
• Ποιοι είναι οι στόχοι μου;
• Ποιες είναι οι προσδοκίες μου;
• Ποιος είναι ο κίνδυνος της επιλογής μου για την αποκατάσταση;
• Ακούω;
• Μου δόθηκε αρκετός χρόνος για να λάβω αυτήν την απόφαση;

Μέρος 2: Αποκατάσταση Εργαστείτε σκληρά για την αποκατάστασή σας Είτε ακολουθήσετε την χειρουργική αποκατάσταση είτε όχι, η ολοκλήρωση ποιοτικής αποκατάστασης είναι το κλειδί για την αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργικότητας του γόνατος, την πρόληψη επανατραυματισμών και τη βελτιστοποίηση της ποιότητας της ζωής σας. Πρέπει να προχωρήσετε μέσω ενός εξατομικευμένου προγράμματος βάσει κριτηρίων, το οποίο περιλαμβάνει 3 ξεχωριστές «φάσεις» (αρχική, μέση και τελική) (12). Οι πιθανές ασκήσεις που θα ακολουθήσετε σε αυτά τα στάδια είναι οι εξής (θυμηθείτε οτι πρέπει να εκτελέσετε αυτές τις ασκήσεις με την καθοδήγηση ενός επαγγελματία υγείας): Αρχική: Ασκήσεις για να εκτείνετε και να λυγίσετε το γόνατο σας, χρησιμοποιώντας τους πρόσθιους μυς του μηρού για να εκτείνετε το γόνατο και ένα στατικό ποδήλατο γυμναστικής για να βελτιώσετε την κάμψη. Ασκήσεις για την ενίσχυση των μυών του μηρού, όπως οι εκτάσεις του γόνατος, με αντίσταση ή όχι. Εξάσκηση για ομοιόμορφο περπάτημα, με την μέγιστη δυνατή φόρτιση του τραυματισμένου γόνατος. Μέση: Ασκήσεις για τη βελτίωση της ισορροπίας και του ελέγχου του τραυματισμένου σκέλους (όπως να στέκεστε σε ένα πόδι ή να στέκεστε σε ένα πόδι σε ανώμαλη-ασταθή επιφάνεια). Ασκήσεις ενδυνάμωσης με αντίσταση (βάρη,λάστιχα κλπ) για την ενδυνάμωση και των δύο ποδιών σας. Ασκήσεις ενδυνάμωσης του τραυματισμένου σκέλους με μονοποδικές κάμψεις και εκτάσεις του γόνατος. Αρχική εξάσκηση στο τρέξιμο. Τελική: Ασκήσεις για τη βελτίωση της ικανότητας προσγείωσης μετά από άλμα. Ασκήσεις για τη βελτίωση της ικανότητάς στο να αλλάξετε κατεύθυνση. Εξάσκηση σε απροσδόκητη αλλαγή κατεύθυνσης ή ευκινησίας (όπως ασκήσεις που σχετίζονται σε σπόρ με μπάλα και άλλες απροσδόκητες κινητικές προκλήσεις). Σταδιακή επιστροφή σε δραστηριότητες που σχετίζονται με τον αθλητισμό.

Πρέπει να εργαστείτε σκληρά σε κάθε φάση για να βελτιστοποιήσετε τα αποτελέσματα. Τα άτομα με καλύτερη λειτουργική απόδοση έχουν χαμηλότερες πιθανότητες επανατραυματισμού και καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων των χαμηλότερων ποσοστών εκδήλωσης μελλοντικής οστεοαρθρίτιδας (13, 14, 15, 16).

Πότε να επιστρέψετε στον αθλητισμό Κατά το τελικό στάδιο της αποκατάστασης, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν συχνά μια δύσκολη απόφαση - πότε είστε έτοιμοι να επιστρέψετε στον αθλητισμό;

Μερικές απογοητευτικές ειδήσεις είναι ότι το 56% των ανθρώπων δεν επιστρέφουν σε ανταγωνιστικό άθλημα μετά από τραυματισμό ACL (17). Επιπλέον, τα στοιχεία δείχνουν ότι έως και το 24% των ανθρώπων μπορεί να τραυματίσουν εκ νέου το γόνατό τους μετά την επιστροφή τους στον αθλητισμό, ωστόσο αυτός ο κίνδυνος μειώνεται σημαντικά σε άτομα που περνούν σημαντικά κριτήρια επιστροφής στον αθλητισμό (18). Μπορείτε να βελτιστοποιήσετε τις πιθανότητές σας να επιστρέψετε στον αθλητισμό και να μειώσετε τον κίνδυνο νέου τραυματισμού λαμβάνοντας υπόψη τα εξής:

• Εργαστείτε σκληρά για την αποκατάστασή σας και, αν είναι δυνατόν, συνεργαστείτε με έναν εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας για να σας παρέχει την σωστότερη καθοδήγηση.
• Θα πρέπει να περιμένετε τουλάχιστον 9 μήνες πριν επιστρέψετε στον αθλητισμό εάν έχετε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ανασυγκρότησης ACL (2). Όσο περισσότερο περιμένετε, τόσο χαμηλότερες είναι οι πιθανότητες εκ νέου τραυματισμού. Εάν δεν είχατε χειρουργική ανακατασκευή, το βέλτιστο χρονικό πλαίσιο για να επιστρέψετε στο παιχνίδι δεν είναι σαφές, αλλά μπορεί να είστε σε θέση να επιστρέψετε στο άθλημα νωρίτερα.
• Πριν επιστρέψετε στον αθλητισμό, θα πρέπει να συμπεριλάβετε προπόνηση ειδική για το άθλημά σας, σαν μέρος της αποκατάστασής και θα πρέπει να περάσετε μια σειρά δοκιμών απόδοσης (1, 12, 18).
• Βεβαιωθείτε ότι είστε σίγουροι ότι θα επιστρέψετε στον αθλητισμό πριν πραγματικά επιστρέψετε (1). Η αποκατάσταση χρόνου και ποιότητας μπορεί να βοηθηθεί με αυτοπεποίθηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συμβολή αθλητικού ψυχολόγου μπορεί να είναι ωφέλιμη.

Πώς να μειώσετε την πιθανότητα τραυματισμού Τα προγράμματα μείωσης τραυματισμών που βασίζονται στην άσκηση μπορούν να μειώσουν τη συχνότητα των τραυματισμών ACL (19). Αυτά τα προγράμματα είναι σημαντικά για να εκτελεστούν, είτε είχατε τραυματισμό ACL είτε όχι. Η ολοκλήρωση αυτών των προγραμμάτων είναι μια σημαντική όσο πλησιάζετε στα τελικά στάδια του ταξιδιού σας της αποκατάστασης του ACL και θα πρέπει να είναι στο μυαλό σας πολύ μετά την επιστροφή σας στον αθλητισμό. Υπάρχουν πολλά προγράμματα μείωσης τραυματισμών για να διαλέξετε, όπως το πρόγραμμα FIFA 11+, το Πρόγραμμα Netball KNEE, το Πρόγραμμα πρόληψης τραυματισμού και βελτίωσης της απόδοσης (PEP), το πρόγραμμα ACTIVATE World Rugby και μπορείτε να κάνετε την καλύτερη επιλογή για εσάς και το άθλημά σας. Υπάρχουν μερικά βασικά συστατικά των αποτελεσματικών προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της τακτικής μυϊκής ενίσχυσης και των νευρομυϊκών προκλήσεων, όπως η προσγείωση και η πρακτική ευκινησίας (19). Θυμηθείτε να εμπλέξετε τον προπονητή και τους συμπαίκτες σας όταν εκτελείτε αυτά τα προγράμματα - είναι καθήκον όλων να μειώσουμε τον κίνδυνο τραυματισμών.

Αναφορές:

1. Ardern CL, Kvist J, Webster K. Psychological aspects of anterior cruciate ligament injuries. Operative Tech in Sports Med 2016;24:77-83. https://doi.org/10.1053/j.otsm.2015.09.006.
2. Filbay SJ, Grindem H. Evidence-based recommendations for the management of anterior cruciate ligament (ACL) rupture. Best Practice & Research Clin Rheum 2019;33:33-47. https://dx.doi.org/10.1016%2Fj.berh.2019.01.018.
3. Diermeier T, Rothrauff B, Engebretsen L et al. Treatment after Anterior Cruciate Ligament Injury: Panther Symposium ACL Treatement Consensus Group. The Orthop J Sports Med published online first June 24, 2020. https://doi.org/10.1177%2F2325967120931097.
4. Grindem H, Eitzen I, Engebretsen L. Nonsurgical or surgical treatment of ACL injuries: knee function, sports participation, and knee reinjury: The Delaware-Oslo Cohort Study. J Bone Joint Surg Am 2014;96(15):1233-1241. https://doi.org/10.2106/jbjs.m.01054.
5. Webster K, Feller J. Exploring the high reinjury rate in younger patients undergoing Anterior Cruciate Ligament reconstruction. Am J Sports Med 2016;44(11):2827-2832. https://doi.org/10.1177/0363546516651845.
6. Claes S, Hermie L, Verdonk R et al. Is osteoarthritis an inevitable consequence of anterior cruciate ligament reconstruction? A meta-analysis. Knee Surg Sports Traumatol Arthrosc 2013;21(9):1967-1976. https://doi.org/10.1007/s00167-012-2251-8.
7. Van Yperen D, Reijman M, van Es E et al. Twenty-year follow-up study comparing operative versus nonoperative treatment of anterior cruciate ligament ruptures in high-level athletes. Am J Sports Med 2018;46(5):1129-1136. https://doi.org/10.1177/0363546517751683.
8. Diermeier T, Rothrauff B, Engebretsen L et al. Treatment after anterior cruciate ligament injury: Panther Sympsosium ACL Treatment Consensus Group. Orthop J Sports Med published online first June 24 2020;https://doi.org/10.1177%2F2325967120931097.
9. Frobell RB, Roos HP, Roos EM et al. Treatment for acute anterior cruciate ligament tear: five year outcome of randomised trial. BMJ 2013;346:f232 https://doi.org/10.1136/bmj.f232.
10. Chalmers PN, Mall NA, Moric M et al. Does ACL reconstruction alter natural history; A systematic literature review of long-term outcomes. J Bone Joint Surg Am 2014;96A(4):292-300. https://doi.org/10.2106/jbjs.l.01713.
11. Weiler R, Monte-Colombo M, Mitchell A et al. Non-operative management of a complete anterior cruciate ligament injury in an English Premier League football player with return to play in less than 8 weeks: applying common sense in the absence of evidence. BMJ Case Rep 2015 Apr 26. https://doi.org/10.1136/bcr-2014-208012.
12. Van Melick N, van Cingel REH, Broojimans F et al. Evidence-based clinical practice update: practice guidelines for anterior cruciate ligament rehabilitation based on a systematic review and multidisciplinary consensus. Br J Sports Med 2016;50:1506-15. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2015-095898.
13. Pinczewski LA, Lyman J, Salmon, LJ. A 10-year comparison of anterior cruciate ligament reconstructions with hamstring tendon and patellar tendon autograft: A controlled, prospective trial. Am J Sports Med 2007;35(4):564-574. https://doi.org/10.1177/0363546506296042.
14. Grindem H, Risberg MA, Eitzen I. Two factors that may underpin outstanding outcomes after ACL rehabilitation. Br J Sports Med Published Online First: 14 July 2015. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2015-095194.
15. Toole AR, Ithurburn MP, Rauh MJ et al. Young athletes cleared for sports participation after anterior cruciate ligament reconstruction: How many actually meet recommended return-to-sport criterion cutoffs? J Orthop Sports Phys Ther 2017;47(11):825-833. https://doi.org/10.2519/jospt.2017.7227.
16. Patterson B, Culvenor A, Barton C et al. Poor functional performance 1 year after ACL reconstruction increases the risk of early osteoarthritis progression. Br J Sports Med 2020;54:546-553. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2019-101503.
17. Ardern CA, Webster KE,  Taylor NF et al. Return to sport following anterior cruciate ligament reconstruction surgery: a systematic review and meta-analysis of the state of play. Br J Sports Med 2011; 45: 596-606. http://dx.doi.org/10.1136/bjsm.2010.076364.
18. Grindem H, Snyder-Mackler L, Moksnes H et al. Simple decision rules can reduce reinjury risk by 84% after ACL reconstruction: the Delaware-Oslo ACL cohort study. Br J Sports Med 2016;50:804-808. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2016-096031.
19. Arundale AJH, Bizzini M, Giordano A et al. Exercise-based knee and anterior cruciate ligament injury prevention clinical practice guidelines linked to the international classification of functioning, disability and health from the Academy of Orthopaedic Physical Therapy and the American Academy of Sports Physical Therapy. J Orthop Sports Phys Ther 2018;48:A1-A42. https://doi.org/10.2519/jospt.2018.0303.

20.    Gleadhill CP, Barton CJ. Infographic. ACL injury journey: an education aid . British Journal of Sports Medicine Published Online First: 27 January 2021. doi: 10.1136/bjsports-2020-102273

    
    

    
    

    Πηγή: The ACL injury journey - a guide for patients | BJSM blog - social media's leading SEM voice (bmj.com)

Να βάλω πάγο ή όχι;

από τον ιστότοπο Physio Network

της Zenia Wood

Ο πάγος είναι ένα εξαιρετικά καυτό (ή μάλλον, δροσερό) θέμα στην αθλητική ιατρική και την αποκατάσταση των τραυματισμών τα τελευταία χρόνια, για πολλούς λόγους. 

Ο τρόπος αντιμετώπισης των τραυματισμών αλλάζει συνεχώς με βάση την πιο ενημερωμένη επιστημονική έρευνα. Λόγω αυτού, δεν είναι περίεργο ότι υπάρχει σύγχυση σχετικά με το αν ο πάγος είναι καλός, κακός ή αδιάφορος στην αντιμετώπιση των τραυματισμών. 

Όταν κάποιος πάθει ένα διάστρεμμα της ποδοκνημικής, οι περισσότεροι από εμάς, ενστικτωδώς, χρησιμοποιούμε πάγο. Το βλέπουμε και σε επαγγελματίες αθλητές, που όταν τραυματίζονται να τους τυλίγουν με πάγο, πριν ακόμη αποχωρήσουν από το γήπεδο. Ο πάγος φαίνεται να είναι ένα βαθιά ριζωμένος στη διαδικασία διαχείρισης των οξέων τραυματισμών, αλλά αυτό συμβαδίζει με την τελευταία έρευνα; Υπάρχουν αντίστοιχα αποδεικτικά στοιχεία;

Η πρώτη τεκμηρίωση του πάγου ως μέρος του πρωτοκόλλου διαχείρισης τραυματισμών χρονολογείται από το 1978, όταν ο όρος RICE (Rest, Ice, Compression, Elevation) επινοήθηκε από τον Dr Gabe Mirkin (1). Η πρόθεσή του ήταν να χρησιμοποιήσει πάγο, με σκοπό να ελαχιστοποιήσει την φλεγμονώδη απόκριση, σε μια προσπάθεια επιτάχυνσης της επούλωσης. Αυτό το αρχικό πρωτόκολλο έμεινε βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα της αποκατάστασης και για 20 χρόνια αντιμετωπίζαμε τους τραυματισμούς με RICE, προτού συμπεριληφθεί και το Ρ (Protection - προστασία) και έχουμε το PRICE. 14 χρόνια αργότερα προστέθηκε και το OL (Optimal Loading - βέλτιστη φόρτιση), που αντικατέστησε το R (Rest) και έτσι το νέο πρωτόκολλο έγινε POLICE (προστασία, βέλτιστη φόρτιση, πάγος, συμπίεση, ανύψωση) και αντικατέστησε το PRICE (2). 

Ο λόγος για τις αλλαγές; 

Η έρευνα εντόπισε ότι η βέλτιστη φόρτιση (Optimal Loading) βοηθά στην ανάκτηση μέσω της αναγέννησης των κυττάρων, που προκαλείται από την ήπια μηχανική φόρτωση στα αρχικά στάδια. Βρέθηκε δηλαδή, ότι το Rest, δηλαδή η έλλειψη κίνησης, είναι επιζήμια στην αποκατάσταση (3). 

Τι γίνεται όμως με τον πάγο; 

Υπάρχει σίγουρα μια συναίνεση σε ολόκληρη τη βιβλιογραφία, ότι ο πάγος δρα ως ένας σημαντικός αναλγητικός παράγοντας. Ωστόσο, η επίδρασή του στους υποκείμενους μυς είναι από μη σημαντική έως ανύπαρκτη, καθώς η θερμοκρασία των μυών παραμένει αμετάβλητη από την τοπική εφαρμογή πάγου. Γι αυτό που είμαστε πολύ λιγότερο σίγουροι από τότε, δηλαδή από το 1978, είναι οι θεραπευτικές του ιδιότητες. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναφέρουν, πιθανώς λόγω της αναλγητικής του επίδρασης, ότι ο πάγος τους κάνει «να αισθάνονται καλύτερα», τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Αλλά τι αντίκτυπο έχει η συνέχιση της παγοθεραπείας μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα; 

Το 2014, ο Dr Mirkin διαπίστωσε τις αλλαγές αυτές στην έρευνα και, όπως θα έκανε κάποιος επιστήμονας βάσει των αποδεικτικών στοιχείων, θα αποσύρει τον πάγο από το αρχικό του πρωτόκολλο. Δήλωσε ότι «οι προπονητές χρησιμοποιούν τις οδηγίες του RICE για 10ετίες, αλλά τώρα φαίνεται ότι τόσο ο πάγος όσο και η πλήρης ανάπαυση μπορεί στην πραγματικότητα να καθυστερήσουν την επούλωση, αντί να βοηθήσουν»(3). Αυτό που αναφέρει ο Dr Mirkin είναι τα απαραίτητα οφέλη της διαδικασίας φλεγμονής, μετά από τον τραυματισμό. Όταν τραυματιστούμε, το σώμα μας στέλνει σήματα στα ειδικά για την φλεγμονή κύτταρα μας (μακροφάγα κύτταρα), τα οποία απελευθερώνουν την Σωματομεδίνη C (ή αλλιώς ινσουλινόμορφος αυξητικός παράγοντας-1 ή αυξητικός παράγοντας ομοιάζων στην ινσουλίνη-1, Insulin-Like Growth Factor-1, IGF-1), που είναι ένα μικρό πολυπεπτίδιο, που παράγεται κυρίως στο ήπαρ και μεταφέρεται με το πλάσμα. Η IGF-1 βοηθά τα κύτταρα να ξεκινήσουν την επούλωση του τραύματος. Αν και όταν εφαρμόζεται πάγος, ενδέχεται στην πραγματικότητα να αποτρέπουμε τη φυσική απελευθέρωση του IGF-1 και συνεπώς να καθυστερούμε την έναρξη της διαδικασίας επούλωσης (3). 

Ο πάγος ανακλήθηκε τελικά το 2019 από τη διαδικασία διαχείρισης τραυματισμών, με το πιο πρόσφατο και πιο ολοκληρωμένο ακρωνύμιο: PEACE & LOVE (Protection, Elevation, Avoid Anti-Inflammatory Drugs, Compression, Education & Load, Optimism, Vascularisation and Exercise) (4). 

Με όλα αυτά τα νέα στοιχεία σχετικά με τα αρνητικά του πάγου στην αντιμετώπιση των τραυματισμών, τίθεται το ερώτημα: «Εάν ο πάγος καθυστερεί την επούλωση, ακόμα κι αν μπορεί προσωρινά να μειώνει τον πόνο, πρέπει να συνεχίσουμε να τον χρησιμοποιούμε ή όχι;» Πιθανώς όχι. Ωστόσο, θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και κάτι ακόμη. Ενώ κάποια φλεγμονή μπορεί να δικαιολογηθεί κατά την διάρκεια της αποκατάστασης, το υπερβολικό ή παρατεταμένο οίδημα (πρήξιμο) είναι κάτι άσχημο. Το υπερβολικό οίδημα ασκεί ανεπιθύμητη πίεση στους ιστούς, περιορίζει την κίνηση, μπορεί να αυξήσει τον πόνο και να μειώσει τη λειτουργικότητα των περιαρθρικών μυών (5). 

Αυτό παρατηρείται συχνά σε σοβαρές κακώσεις αρθρώσεων (όπως το διάστρεμμα της  ποδοκνημικής), όπου το πρήξιμο είναι αρκετά σημαντικό και εμποδίζει το εύρος της κίνησης. Ένα άλλο αντίστοιχο παράδειγμα είναι η αναστολή της λειτουργίας των περιαρθρικών μυών, όπως των τετρακέφαλων, μετά από χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης πρόσθιου χιαστού συνδέσμου. Σε αυτές τις συνθήκες, ο πάγος μπορεί να είναι μια βιώσιμη επιλογή, καθώς ο στόχος δεν είναι να αποτρέψουμε οπωσδήποτε κάθε «διόγκωση» της άρθρωσης, αλλά και να περιορίσουμε την έκτασή της. (6)

Αντίθετα, οι θλάσεις των μυών συχνά προκαλούν λιγότερο οίδημα και ως εκ τούτου ο πάγος πιθανότατα δεν θα ωφελήσει στα αρχικά στάδια (έως και καθόλου), στην προσπάθεια της διαχείρισης των τραυματισμών. 

Έτσι, προς το παρόν, βάσει της τρέχουσας έρευνας, τις περισσότερες φορές, θα κρατούσα πάγο στον καταψύκτη. Όπως το καταλαβαίνουμε σήμερα, ο πάγος είναι λιγότερο σημαντικός από ότι κάποτε είχαμε στο μυαλό μας. Η εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα θα ήταν όταν οι τραυματισμοί είναι σοβαροί και σε περιπτώσεις όπου το πρήξιμο πιθανότατα θα είναι ο περιοριστικός παράγοντας για την αποκατάσταση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πάγος μπορεί να είναι ωφέλιμος μόνο στο πρώτο στάδιο. 

Ποιος λοιπόν πρέπει να είναι ο κύριος στόχος μας; Ενθάρρυνση των ανθρώπων να ξανα-επιστρέψουν στην κίνηση με ασφάλεια, το συντομότερο δυνατόν.

Αναφορές:

1. Mirkin, G. & Hoffman, M. (1978). The sportsmedicine book. (1st ed.). Little Brown and Co.

2. Bleakley, C. M., Glasgow, P. & MacAuley, D. C. (2012). PRICE needs updating, should we call the POLICE? British Journal of Sports Medicine. 46, 220–221.

3. Mirkin, G. (2014, March 16). Why Ice Delays Recovery. https://www.drmirkin.com/fitness/why-ice-delays-recovery.html

4. Dubois, B. & Esculier, J-F. (2020). Soft-tissue injuries simply need PEACE and LOVE. British Journal of Sports Medicine. 54, 72-73.

5. Scott, A., Khan, K. M., et al. (2004). What do we mean by the term “inflammation”? A contemporary basic science update for sports medicine. British Journal of Sports Medicine. 38, 372–380.

6. Palmieri, R. M., Ingersoll, C. D., et al. (2004). Arthrogenic muscle response to a simulated ankle joint effusion. British Journal of Sports Medicine. 38, 26–30.

Οι τραυματισμοί των μαλακών μορίων χρειάζονται απλά PEACE & LOVE

των Blaise Dubois @blaisedubois and Jean-Francois Esculier @JFEsculier 

από το Blog - British Journal of Sports Medicine

26 Απριλίου 2019

Η αποκατάσταση των τραυματισμών μαλακών μορίων μπορεί να είναι σύνθετη. Με τα χρόνια, τα ακρωνύμια που καθοδηγούν την αποκατάστασή τους εξελίχθηκαν από το ICE στο RICE [1], στη συνέχεια στο PRICE [2] και στο POLICE [3]. Παρόλο που είναι ευρέως γνωστό, τα αποδεικτικά στοιχεία που υποστηρίζουν τα στοιχεία αυτών των θεραπειών είναι περιορισμένα. Το ICE / RICE / PRICE επικεντρώνεται στην οξεία διαχείριση, δυστυχώς αγνοώντας το υπο-οξύ και το χρόνιο στάδιο επούλωσης των ιστών.

Θεωρούμε ότι δύο νέα ακρωνύμια μπορούν να βελτιστοποιήσουν την αποκατάσταση. Τα ακρωνύμια μας περιλαμβάνουν τη συνέχεια της αποκατάστασης από την άμεση φροντίδα (PEACE) έως την επακόλουθη διαχείριση (LOVE). Το PEACE & LOVE υπογραμμίζει τη σημασία της εκπαίδευσης των ασθενών και της αντιμετώπισης των ψυχοκοινωνικών παραγόντων για την ενίσχυση της αποκατάστασης. Επιπλέον, αν και τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα παρουσιάζουν οφέλη στον πόνο και τη λειτουργικότητα, τα ακρωνύμια μας υποδηλώνουν τις ενδεχόμενες επιβλαβείς επιδράσεις τους στη βέλτιστη αποκατάσταση των ιστών [4]. Προτείνουμε να μην περιλαμβάνονται στην τυποποιημένη αντιμετώπιση τραυματισμών των μαλακών μορίων.

Αμέσως μετά από τραυματισμό, μην κάνετε κάνετε τα πράγματα χειρότερα και αφήστε το PEACE να σας καθοδηγήσει:

P για προστασία
Αποφορτίστε ή περιορίστε την κίνηση για 1 έως 3 ημέρες για να ελαχιστοποιήσετε την αναμενόμενη δημιουργία αιματώματος, αποτρέψτε τη διάταση των τραυματισμένων ιστών και μειώστε τον κίνδυνο επιδείνωσης του τραυματισμού [2].  Η ανάπαυση πρέπει να ελαχιστοποιείται, καθώς η παρατεταμένη ανάπαυση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την αντοχή και την ποιότητα των ιστών [3]. Βασιστείτε στο αίσθημα του πόνου για να καθοδηγήσετε για την απομάκρυνση της προστασίας και τη σταδιακή επαναφόρτιση.

E για την ανύψωση
Ανυψώστε το άκρο, σε θέση ψηλότερα από την καρδιά, για να προωθήσετε τη διάμεση ροή υγρών από τον ιστό. Παρά τα αδύναμα αποδεικτικά στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση της, [5] η ανύψωση εξακολουθεί να συνιστάται, δεδομένης της χαμηλής σχέσης κινδύνου-οφέλους [1-3].

A για την αποφυγή αντιφλεγμονωδών μορφών φαρμακευτικής αγωγής
Τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα ενδέχεται να είναι επιζήμια για την μακροχρόνια επούλωση των ιστών. Οι διάφορες φάσεις της φλεγμονής συμβάλλουν στη βέλτιστη αναγέννηση των μαλακών μορίων. Η αναστολή μιας τέτοιας σημαντικής διεργασίας με τη χρήση φαρμακευτικών μεθόδων δεν συνιστάται, καθώς θα μπορούσε να μειώσει την επούλωση των ιστών, ειδικά όταν λαμβάνεται σε υψηλότερη δοσολογία [4, 6].

Επίσης, αμφισβητούμε τη χρήση της κρυοθεραπείας. Παρά την ευρεία χρήση από τους κλινικούς και τον πληθυσμό, δεν υπάρχουν ποιοτικά αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα του πάγου στην αντιμετώπιση των τραυματισμών των μαλακών μορίων [1, 4, 5, 7].  Ακόμη και αν το αναλγητικό αποτέλεσμα είναι σημαντικό [1], η αγγειογένεση και η επαναγγείωση, η καθυστέρηση της διείσδυσης των ουδετερόφιλων και των μακροφάγων, καθώς και η αύξηση των ανώριμων μυοϊνών [8], μπορεί να οδηγήσουν σε υποβαθμισμένη αναγέννηση ιστού και περιττή σύνθεση κολλαγόνου [7, 8]

C για Compress
Η εξωτερική μηχανική πίεση με τη χρήση ταινιών ή επιδέσμων βοηθάει στον περιορισμό του ενδοαρθριτικού οιδήματος και της αιμορραγίας των ιστών [4, 9]. Παρά τις αντικρουόμενες μελέτες, η συμπίεση [1, 4] μετά από διάστρεμα της ποδοκνημικής φαίνεται να μειώνει τη διόγκωση της άρθρωσης και να βελτίωνει την ποιότητα ζωής.

E για το Educate
Οι παθητικές μέθοδοι αποκατάστασης, όπως η ηλεκτροθεραπεία, η χειροθεραπεία ή ο βελονισμός, νωρίς μετά τον τραυματισμό, έχουν μια ασήμαντη επίδραση στον πόνο και τη λειτουργικότητα, σε σύγκριση με μια ενεργή προσέγγιση [4, 5, 11], τόσο, που μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα μέχρι και αντιπαραγωγική. Πράγματι, η καλλιέργεια της "ανάγκης για θεραπεία" μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση από το θεραπευτή, να είναι ένα σημαντικό nocebo, και έτσι να συνεισφέρει σε επίμονα συμπτώματα [12]. Η καλύτερη εκπαίδευση για την κατάσταση και τη διαχείριση του φορτίου θα βοηθήσει στην αποφυγή της "υπερβολικής θεραπείας", με τελικό αποτέλεσμα να μειωθεί το συνολικό κόστος της αποκατάστασης για τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, λόγω αποζημίωσης της μελλοντικής αναπηρίας (π.χ. της τεχνολογίας και των θεραπευτικών δυνατοτήτων υψηλής τεχνολογίας).
Πρέπει να υποστηρίζουμε θερμά τον καθορισμό ρεαλιστικών προσδοκιών στους ασθενείς μας σχετικά με τους χρόνους ανάκαμψης, αντί να τους δημιουργούμε τη "μαγεία" της θεραπευτικής προσέγγισης.

 Μετά την παρέλευση των πρώτων ημερών, οι μαλακοί ιστοί χρειάζονται LOVE:

L για φορτίο
Μια ενεργή προσέγγιση με κίνηση και άσκηση ωφελεί τους περισσότερους ασθενείς με μυοσκελετικές διαταραχές [4, 15]. Η μηχανική καταπόνηση πρέπει να προστεθεί από τις πρώτες μέρες και οι κανονικές δραστηριότητες να επαναλαμβάνονται μόλις τα συμπτώματα το επιτρέπουν. Η βέλτιστη φόρτιση [3] χωρίς επιδείνωση του πόνου, προωθεί την αποκατάσταση, την αναδιαμόρφωση, την ανοχή ιστών και την ικανότητα των τενόντων, των μυών και των συνδέσμων μέσω της μηχανικής μεταγωγής [15].

O για την αισιοδοξία
Ο εγκέφαλος διαδραματίζει βασικό ρόλο στις παρεμβάσεις αποκατάστασης [16, 17]. Οι ψυχολογικοί παράγοντες όπως η αίσθηση της καταστροφής, η κατάθλιψη και ο φόβος μπορούν να αποτελέσουν εμπόδια στην αποκατάσταση. Θεωρούνται μάλιστα ότι εξηγούν περισσότερο την ποικιλομορφία των συμπτωμάτων και των περιορισμών, μετά από ένα διάστρεμα της ποδοκνημικής, περισσότερο από την παθοφυσιολογία της κάκωσης [18]. Οι απαισιόδοξες προσδοκίες των ασθενών συνδέονται επίσης με πιθανά υποβέλτιστα αποτελέσματα και την χειρότερη πρόγνωση [19]. Ενώ παραμένουν ρεαλιστές, οι φυσικοθεραπευτές θα πρέπει να ενθαρρύνουν την αισιοδοξία για να ενισχύσουν την πιθανότητα της βέλτιστης ανάκαμψης.

V για αγγειοποίηση
Η σωματική δραστηριότητα βελτιώνοντας την καρδιαγγειακή λειτουργικότητα, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη διαχείριση των μυοσκελετικών τραυμάτων [16]. Ενώ απαιτείται έρευνα σχετικά με τη δοσολογία της κατάλληλης άσκησης, η καρδιαγγειακή δραστηριότητα χωρίς πόνο πρέπει να ξεκινήσει λίγες ημέρες μετά τον τραυματισμό, για να ενισχυθούν τα κίνητρα, αλλά και να αυξηθεί η ροή του αίματος στις τραυματισμένες δομές. Η πρόωρη κινητοποίηση και η αερόβια άσκηση βελτιώνουν τη λειτουργικότητα, την δυνατότητα για εργασία και μειώνουν την ανάγκη για αναλγητική φαρμακευτική αγωγή σε άτομα με μυοσκελετικές παθήσεις [10, 20].

E για άσκηση
Υπάρχει ένα ισχυρό επίπεδο αποδεικτικών στοιχείων που υποστηρίζουν τη χρήση ασκήσεων για τη θεραπεία των διαστρεμμάτων της ποδοκνημικής και τη μείωση του επιπολασμού των επαναλαμβανόμενων τραυματισμών [4]. Οι ασκήσεις θα βοηθήσουν στην αποκατάσταση της κινητικότητας, της αντοχής και της ιδιοπαθούς συμπεριφοράς, νωρίς μετά τον τραυματισμό. [4, 5, 10]. Ο πόνος πρέπει να αποφευχθεί για να εξασφαλιστεί η βέλτιστη αποκατάσταση κατά την υποξεία φάση της ανάρρωσης και πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως οδηγός για προχωρημένες ασκήσεις σε μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας.


Η αντιμετώπιση των τραυματισμών των μαλακών μορίων είναι κάτι περισσότερο από τον βραχυχρόνιο έλεγχο της βλάβης. Όπως και με άλλους τραυματισμούς, οι κλινικοί θα πρέπει να στοχεύουν σε μακροχρόνια αποτελέσματα και να αντιμετωπίζουν το άτομο με τον τραυματισμό και όχι τον τραυματισμό του ατόμου. Είτε πρόκειται για διάστρεμα της ποδοκνημικής, είτε για θλάση των ισχιοκνημιαίων, ελπίζουμε ότι αυτή η τοποθέτησή μας θα ενθαρρύνει τους κλινικούς να δώσουν στην PEACE μια ευκαιρία, γιατί ίσως όλοι οι τραυματισμοί μαλακών μορίων χρειάζονται LOVE.

Blaise Dubois (@blaisedubois) είναι ο πρόεδρος και ιδρυτής της The Running Clinic, ενός οργανισμού που παρέχει συνεχή εκπαίδευση σε διεθνές επίπεδο. Στην κλινική και στην έρευνα, ο Blaise ενδιαφέρεται για την πρόληψη και τη θεραπεία των τραυματισμών, με ιδιαίτερη έμφαση στην εμβιομηχανική. Είναι επίσης φανατικός δρομέας και συνιδιοκτήτης των κλινικών φυσικοθεραπείας P.C.N. (Quebec City, Καναδάς).

Jean-Francois Esculier (@JFEsculier) συνδυάζει την κλινική έρευνα (Τμήμα Φυσικοθεραπείας, Πανεπιστήμιο Βρετανικής Κολομβίας), με την φροντίδα ασθενών (Κλινική Αθλητιατρικής Ιατρικής του Allan McGavin, Βανκούβερ) και την προώθηση της γνώσης (The Running Clinic, Canada). Του αρέσει να εκπαιδεύει και να ενδυναμώνει τους ασθενείς του, ώστε να μπορούν να γίνουν ο κύριος παράγοντας της αποκατάστασής τους.

Αναφορές:

[1]        van den Bekerom MPJ, Struijs PAA, Blankevoort L, et al. What is the evidence for rest, ice, compression, and elevation therapy in the treatment of ankle sprains in adults. J Athl Train2012;47: 435-43.

[2]        Bleakley CM, Glasgow PD, Phillips N, et al. Guidelines on the management of acute soft tissue injury using protection rest ice compression and elevation. London: ACPSM, 2011.

[3]        Bleakley CM, Glasgow P, MacAuley DC. Price needs updating, should we call the police? Br J Sports Med2012;46: 220-1.

[4]        Vuurberg G, Hoorntje A, Wink LM, et al. Diagnosis, treatment and prevention of ankle sprains: Update of an evidence-based clinical guideline. Br J Sports Med2018;52: 956.

[5]        Doherty C, Bleakley C, Delahunt E, et al. Treatment and prevention of acute and recurrent ankle sprain: An overview of systematic reviews with meta-analysis. Br J Sports Med2017;51: 113-25.

[6]        Duchesne E, Dufresne SS, Dumont NA. Impact of inflammation and anti-inflammatory modalities on skeletal muscle healing: From fundamental research to the clinic. Phys Ther Sport2017;97: 807-17.

[7]        Yerhot P, Stensrud T, Wienkers B, et al. The efficacy of cryotherapy for improving functional outcomes following lateral ankle sprains. Ann Sports Med Res2015;2: 1015.

[8]        Singh DP, Barani Lonbani Z, Woodruff MA, et al. Effects of topical icing on inflammation, angiogenesis, revascularization, and myofiber regeneration in skeletal muscle following contusion injury. Front Physiol2017;8: 93.

[9]        Hansrani V, Khanbhai M, Bhandari S, et al. The role of compression in the management of soft tissue ankle injuries: A systematic review. Eur J Orthop Surg Traumatol2015;25: 987-95.

[10]      Bleakley CM, O’Connor SR, Tully MA, et al. Effect of accelerated rehabilitation on function after ankle sprain: Randomised controlled trial. BMJ2010;340: c1964.

[11]      Kim TH, Lee MS, Kim KH, et al. Acupuncture for treating acute ankle sprains in adults. Cochrane Database Syst Rev2014;6: CD009065.

[12]      Lewis J, O’Sullivan P. Is it time to reframe how we care for people with non-traumatic musculoskeletal pain? Br J Sports Med2018;epub ahead of print, 25 June 2018.

[13]      Graves JM, Fulton-Kehoe D, Jarvik JG, et al. Health care utilization and costs associated with adherence to clinical practice guidelines for early magnetic resonance imaging among workers with acute occupational low back pain. Health Serv Res2014;49: 645-65.

[14]      Webster BS, Choi Y, Bauer AZ, et al. The cascade of medical services and associated longitudinal costs due to nonadherent magnetic resonance imaging for low back pain. Spine2014;39: 1433-40.

[15]      Khan KM, Scott A. Mechanotherapy: How physical therapists’ prescription of exercise promotes tissue repair. Br J Sports Med2009;43: 247-52.

[16]      Lin I, Wiles L, Waller R, et al. What does best practice care for musculoskeletal pain look like? Eleven consistent recommendations from high-quality clinical practice guidelines: Systematic review. Br J Sports Med2019;Epub ahead of print; 2019 Mar 2.

[17]      Roy JS, Bouyer LJ, Langevin P, et al. Beyond the joint: The role of central nervous system reorganizations in chronic musculoskeletal disorders. J Orthop Sports Phys Ther2017;47: 817-21.

[18]      Briet JP, Houwert RM, Hageman MGJS, et al. Factors associated with pain intensity and physical limitations after lateral ankle sprains. Injury2016;47: 2565-9.

[19]      Bialosky JE, Bishop MD, Cleland JA. Individual expectation: An overlooked, but pertinent, factor in the treatment of individuals experiencing musculoskeletal pain. Phys Ther2010;90: 1345-55.

[20]      Sculco AD, Paup DC, Fernhall B, et al. Effects of aerobic exercise on low back pain patients in treatment. Spine J2001;1: 95-101.

πηγή: https://blogs.bmj.com/bjsm/2019/04/26/soft-tissue-injuries-simply-need-peace-love/

Μην φοβηθείτε την οσφυαλγία! Θα καθυστερήσετε την αποκατάστασή σας.

Η θεραπευτική άσκηση και η κίνηση μπορεί να είναι το καλύτερο φάρμακο για την οσφυαλγία.

Ίσως σκέφτεστε την χειρουργική επέμβαση ή κάποια άλλη παρέμβαση για τη θεραπεία του πόνου στην πλάτη σας. Αλλά, το λιγότερο μπορεί να είναι πραγματικά το περισσότερο για αυτό το κοινό πρόβλημα, και σε πολλές περιπτώσεις το καλύτερο φάρμακο είναι η καλή-παλιομοδίτικη "κίνηση και άσκηση".

Image: © TomekD76/Getty Images

Το αίνιγμα του οσφυϊκού πόνου

Ο οσφυϊκός πόνος είναι ένα από τα πιο κοινά ιατρικά προβλήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας. Είναι επίσης λίγο περίεργος, σε σχέση με αυτόν των άλλων παθήσεων.

Σε ένα διάστρεμα της ποδοκνημικής, έχετε συνήθως πόνο που σιγά-σιγά υποχωρεί καθώς ο τραυματισμός αποκαθίσταται. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον πόνο στην πλάτη. Εδώ, η ανακούφιση δεν φαίνεται να συνδέεται με την βελτίωση της κατάστασης, επειδή συνήθως ο πόνος δεν σχετίζεται με τραυματισμό. Στην πραγματικότητα, ο πόνος στην πλάτη συχνά μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, ακόμη και όταν υπάρχει ένα υποκείμενο πρόβλημα, όπως μια κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου ή μια αρθρίτιδα, λέει ο Dr James Rainville, επίκουρος καθηγητής Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης στη Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ.

Προσθέτοντας κάτι σημαντικό στα μυστήρια του οσφυϊκού πόνου, είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι τείνουν να αναφέρουν περισσότερους τέτοιους πόνους στην ηλικία των 40-50 ετών, από ότι κάνουν καθώς γερνούν. Αλλά ο εκφυλισμός γενικά αυξάνεται με την πάροδο της ηλικίας, τόσο, που λογικά οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν περισσότερο πόνο - όχι λιγότερο - καθώς μεγαλώνουν.

Επιπλέον, το 80% των ενηλίκων αναφέρει τουλάχιστον ένα επεισόδιο οσφυαλγίας. Το άλλο 20% δεν είχε ποτέ πόνο στην πλάτη. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι σπονδυλικές στήλες τους είναι φυσιολογικές. Οι απεικονιστικές εξετάσεις σε αυτούς που δεν έχουν αναφέρει πόνο, δείχνουν σημαντικό εκφυλισμό στην κατώτερη τους σπονδυλική στήλη, όπως όλοι οι άλλοι, λέει ο Dr Rainville. 

Το ερώτημα είναι, γιατί αυτές οι αλλαγές που παρατηρούνται στην απεικόνιση δεν τους προκαλούν πόνο;

Η ιδιαιτερότητα αυτή του οσφυϊκού πόνου είναι πιθανόν να οφείλεται στο γεγονός ότι μια σημαντική νευρολογική διαδικασία επούλωσης είναι η επιστροφή στην εργασία, λέει ο Dr Rainville. Θεωρητικά, όταν εμφανιστεί ένα πρόβλημα που προκαλεί πόνο, το νευρικό σας σύστημα προσαρμόζεται πραγματικά στον πόνο, και αυτό κάνει την ταλαιπωρία αυτή να διαρκεί περισσότερο, συμπληρώνει ο Dr Rainville. Η άσκηση και η κίνηση μπορούν να βοηθήσουν το νευρικό σας σύστημα να κάνει αυτή την προσαρμογή πιο γρήγορα.

Η κατανόηση του οσφυϊκού πόνου

Ο εκφυλισμός της σπονδυλική μας στήλη είναι φυσικό μέρος της γήρανσης. "Ένας δίσκος που μεταμορφώνεται και αλλάζει σχήμα, με διάφορους τρόπους, δεν διαφέρει από μια ρυτίδα δίπλα στο μάτι σας" σύμφωνα με τον Dr Rainville.

Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι, σπάνια έχουμε συμπτώματα οξείας οσφυαλγίας, όταν κάποιος σηκώνει κάτι ιδιαίτερα βαρύ ή εκτελεί μια εντατική δραστηριότητα. 

"Σε περιπτώσεις δισκοπάθειας ή ισχιαλγίας, μόνο το 5% των ανθρώπων έκαναν κάτι που θεωρήθηκε βαριά σωματική άσκηση, όπως πχ η άρση ενός κλιματιστικού", λέει ο Dr Rainville. Αυτά τα πράγματα είναι σπάνια. Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν απλές εργασίες, όπως το να σκύψουν πάνω από τον νιπτήρα όταν βουρτσίζουν τα δόντια τους. "Συνήθως ακούω πράγματα όπως: έσκυψα απλά για να πιάσω ένα μολύβι, ή φτερνίστηκα", συμπληρώνει.

Ο πόνος στην πλάτη συνήθως προκύπτει από την αναπόφευκτη αποτυχία του ιστού, που προκαλείται από την επιδείνωση του, λόγω της ηλικίας. "Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η προσοχή θα επιβραδύνει τη διαδικασία εκφυλισμού δίσκου, για παράδειγμα", λέει ο Dr Rainville. Μετά από αυτά, καταλαβαίνετε ότι η προσοχή δεν θα σταματήσει οποιαδήποτε άλλα σημάδια της γήρανσης, όπως οι ρυτίδες ή τα γκρίζα μαλλιά.

Η γενετική του πόνου στην πλάτη

Οι εμπειρίες σας με τον οσφυϊκό πόνο μπορεί να έχουν πολλά να κάνουν με την ατομική σας γενετική σύνθεση. "Τα συμπτώματα που σχετίζονται με τον πόνο στην πλάτη είναι πολύ μεταβλητά", λέει ο Dr Rainville. "Ο πόνος μπορεί να διαρκέσει από μία ημέρα έως τρεις μήνες".

Και ακριβώς όπως μερικοί άνθρωποι είναι επιρρεπείς στον αυξημένο πόνο - που μπορεί να συμβεί και σε άτομα με καταστάσεις όπως η ινομυαλγία - μερικοί άνθρωποι βρίσκονται στο αντίθετο άκρο του φάσματος και λιγότερο επιρρεπείς στον πόνο.

Έρευνες έδειξαν ότι η τάση να εμφανίζεται μικρής ή μεγαλύτερης έντασης οσφυϊκός πόνος, έχει σχέση με την οικογένειά του. Για παράδειγμα, τα ίδια δίδυμα έχουν συχνά παρεμφερή ιστορικά οσφυϊκού πόνου, λέει ο Dr Rainville. Αυτό συμβαίνει ακόμη και αν έχουν τελείως διαφορετικές ζωές και εμπειρίες - για παράδειγμα, αν ένα δίδυμο έχει μια δουλειά γραφείου και το άλλο εκτελεί βαριά εργασία στην κατασκευή. "Αυτά τα πράγματα είναι πιθανώς εξαιρετικά από την πλευρά της γενετικής", λέει ο Dr Rainville.

💥  Στρατηγικές για τον οσφυϊκό πόνο 💥

Το Εθνικό Ινστιτούτο Νευρολογικών Διαταραχών συνιστά διάφορες στρατηγικές που βοηθούν στην ανακούφιση αυτού του πόνου, όταν εκδηλώνεται:

👍 Μην αντιμετωπίσετε τον πόνο μένοντας στο κρεββάτι. Παρόλο που μπορεί να είναι δελεαστικό να παραμείνετε στο κρεβάτι, κάτι τέτοιο μπορεί να επιδεινώσει τον πόνο με την πάροδο του χρόνου και να μειώσει την μυϊκή ευελιξία και τον μυϊκό τόνο, για να μην αναφέρουμε την αύξηση του κινδύνου κατάθλιψης. Μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο να αναπτύξετε θρόμβους στο κυκλοφορικό σύστημα των κάτω άκρων σας.

👍 Αντιμετωπίστε τον πόνο. Χρησιμοποιώντας ζεστά ή κρύα επιθέματα, όπως και φάρμακα για την καταπολέμηση του πόνου δεν θα θεραπεύσετε το πρόβλημα, αλλά θα βοηθήσετε να γίνει ο πόνος πιο ανεκτός. Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας για να βεβαιωθείτε ότι τα φάρμακα που επιλέγετε είναι κατάλληλα και ασφαλή για εσάς.

👍 Ενισχύστε το σώμα σας. Ενώ μπορεί να μην είναι σκόπιμο να πάτε στο γυμναστήριο όταν υποφέρετε από σοβαρό πόνο στην πλάτη, ο γιατρός ή ο φυσικοθεραπευτής σας μπορούν να σας δώσουν κάποιες, απλές αρχικά, ασκήσεις που μπορούν να σας βοηθήσουν να διατηρήσετε και να οικοδομήσετε μυϊκή δύναμη, με σκοπό το να μειώσετε τον πόνο.

👍 Αναζητήστε έναν φυσικοθεραπευτή. Αυτοί οι επαγγελματίες μπορούν να σας βοηθήσουν να εργαστείτε με ασφάλεια στον παρελθόντα πόνο και να σας διδάξουν ασκήσεις για να βελτιώσετε την κινητικότητα και την ευελιξία σας.

Αλλαγή στάσεων σχετικά με τον οσφυϊκό πόνο 

Ενώ ο οσφυϊκός πόνος μπορεί να είναι αναπόφευκτος κατά τη διάρκεια της ζωής μας, η αλλαγή της στάσης στην αντιμετώπιση του προβλήματος θα μπορούσε να βελτιώσει την κατάσταση. Στο παρελθόν, οι άνθρωποι συνήθιζαν να τον αντιμετωπίζουν χωρίς να ζητούν συνήθως ιατρική βοήθεια. "Είναι πραγματικότητα, ότι μόνο τα τελευταία 30 χρόνια ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν υγειονομική περίθαλψη για τον οσφυϊκό πόνο", λέει ο Dr Rainville. Αλλά αυτό δεν έχει μειώσει ούτε τον πόνο, ούτε την αναπηρία που προκαλεί. Στην πραγματικότητα, η αναπηρία από τον οσφυϊκό πόνο έχει αυξηθεί με την πάροδο του χρόνου.

Το 1990, μια μελέτη κατέταξε τον οσφυϊκό πόνο ως την 6η πιο επιβαρυντική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2010, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Νευρολογικών Διαταραχών και Εγκεφαλικού Επεισοδίου (N.I.N.D.S.), πήγε στην 3η θέση, πίσω από καρδιακές παθήσεις και την χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

Κάποτε ο πόνος αυτός εθεωρείτο ενοχλητικός για να δουλέψει κάποιος, σήμερα όμως, σταματάει πολλούς ανθρώπους από την καθημερινότητά τους. "Οι άνθρωποι έχουν κολλήσει επειδή τους έχουν δοθεί οι συμβουλές για να είναι προσεκτικοί και να σταματήσουν να κινούνται", λέει ο Dr Rainville. 

Πολλοί γιατροί ενθαρρύνουν την επιστροφή στο παρελθόν όταν πρόκειται για τη διαχείριση του οσφυϊκού πόνου, με λιγότερη έμφαση στην παρέμβαση και περισσότερο στην ενθάρρυνση της κίνησης.

Αντιμετώπιση του πόνου στην πλάτη

"Η κίνηση φαίνεται να είναι το ερέθισμα για την ομαλοποίηση των αποκρίσεων του πόνου στο νευρικό σύστημα. Μελέτες σε ζώα με τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη δείχνουν ταχύτερη αποκατάσταση του πόνου μεταξύ εκείνων που αναγκάστηκαν να ασκήσουν σωματική άσκηση από ότι αυτών που έμειναν σε ακινησία", λέει ο Dr Rainville.

"Αυτό είναι ίσως το αποτέλεσμα ενός μηχανισμού επιβίωσης", συμπληρώνει. "Εάν ένα άγριο ζώο δεν κινηθεί, ή θα το κατασπαράξουν ή θα λιμοκτονήσει. Η κίνηση φαίνεται επίσης να βοηθά τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι που μετακινούνται πίσω στο γυμναστήριο, πίσω στον καθαρισμό του σπιτιού, κάνουν το καλύτερο δυνατό για το πρόβλημά τους", συμπληρώνει ο Dr Rainville.

Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να είναι απαραίτητη για κάποια προβλήματα στην πλάτη, όπως οι καταστάσεις που προκαλούν προοδευτική βλάβη των νεύρων ή που συνεπάγονται διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να διορθωθούν, σύμφωνα με το N.I.N.D.S.. "Αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι απόλυτα δικαιολογημένη", σύμφωνα με τον Dr Rainville.

Έτσι, εάν αντιμετωπίζετε πόνο στην πλάτη που προκαλείται από την φυσιολογική φθορά, το μήνυμα είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν χρειάζεται να σταματήσετε τη ζωή σας και να περιμένετε να θεραπευτεί ο πόνος. Μετακινήστε το σώμα σας για να τον αντιμετωπίσετε.

Οι φυσικοθεραπευτές μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο, βοηθώντας σας σταδιακά και με ασφάλεια να αυξήσετε το επίπεδο δραστηριότητάς σας, να αντιμετωπίσετε την απάντηση του νευρικού σας συστήματος, ώστε να μπορείτε να επιστρέψετε στις καθημερινές σας συνήθεις δραστηριότητες.

πηγή: https://www.health.harvard.edu/pain/babying-your-back-may-delay-healing?utm_content=bufferd735f&utm_medium=social&utm_source=twitter&utm_campaign=buffer