Τι πραγματικά προκαλεί η χρήση smartphone στη σπονδυλική στήλη σας

από το περιοδικό Women'sHealth
της Casey Gueren

Όταν διαβάζετε ή στέλνετε μηνύματα σκυμμένοι πάνω από το τηλέφωνό σας, ξέρετε τι βάρος σηκώνει ο αυχένας σας; Ο αριθμός είναι τρομακτικός και ίσως να μας κάνει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα. Γιατί, κοιτάζοντας προς τα κάτω στο τηλέφωνό σας, αναγκάζετε τους μυς της αχενικής μοίρας της σπονδυλικής σας στήλης να σηκώνουν μέχρι και 60 κιλά βάρους, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Surgical Technology International. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξοδεύουν κατά μέσο όρο δύο έως τέσσερις ώρες την ημέρα χρησιμοποιώντας το smartphone τους, σύμφωνα με τη μελέτη και η κακή στάση κατά την χρήση του, μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στον αυχένα και στην ράχη σας. 

Το κεφάλι ενός ενήλικα ζυγίζει περίπου 5-6 κιλά, οπότε όταν στέκεστε όρθιος σε τέλεια στάση του σώματος, αυτό είναι το βάρος με το οποίο φορτίζεται η σπονδυλική σας στήλη. Σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα, γέρνοντας το κεφάλι σας προς τα εμπρός, αυξάνεται το φορτίο που δέχεται η σπονδυλική σας στήλη και έτσι απαιτείται και μεγαλύτερη προσπάθεια από τους μυς του αυχένα για να διατηρήσουν αυτή την στάση. Σε κλίση της κεφαλής μόλις κατά 15 μοίρες προς τα εμπρός, το φορτίο στη σπονδυλική στήλη είναι περίπου 12,5 κιλά, στις 30 μοίρες αυτό είναι 18,5 κιλά, στις 45 μοίρες αυτό είναι 22,5 κιλά και στις 60 μοίρες το φορτίο φτάνει στα 27,5 κιλά.

Αυτή η φόρτιση, μπορεί να προκαλέσει πόνο στον αυχένα και στη ράχη σας, αλλά και να προκαλέσει σοβαρό στρες στους μυς, τους τένοντες και τους συνδέσμους της περιοχής, σύμφωνα με τον συγγραφέα της μελέτης Kenneth K. Hansraj, M.D., χειρουργό ειδικευμένο στην σπονδυλική στήλη στο New York Spine Surgery & Rehabilitation Medicine. 

Αλλά όσο τρομακτική και να είναι αυτή η εικόνα, που σας παρουσιάσαμε, ξέρουμε ότι δεν θα σας αποτρέψει από την χρήση των κινητών τηλεφώνων, των tablet ή των e-reader. Πρέπει όμως, απλά να φροντίστε να τα χρησιμοποιείτε με την κατάλληλη στάση του σώματος. 
Ποιό είναι αυτό; Πρακτικά, θα πρέπει τα αυτιά σας είναι ευθυγραμμισμένα με τους ώμους και τις οι ωμοπλάτες σας να βρίσκονται πίσω και σε ουδέτερη θέση. 
Και αυτό σημαίνει ότι βάζοντας το τηλέφωνό σας, λίγο πολύ ακριβώς μπροστά από το πρόσωπό σας, τουλάχιστον απομακρύνετε τον κίνδυνο της πρόκλησης δυσκαμψίας και άλλων επώδυνων καταστάσεων στην περιοχή της αυχενικής και της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.


πηγή:  http://www.womenshealthmag.com/health/texting-posture

Η αποτελεσματικότητα του ξηρού βελονισμού στα μυοπεριτονιακά σημεία ενεργοποίησης που σχετίζονται με πόνους στον αυχένα και τους ώμους

από το Archives of Physical Medicine and Rehabilitation (2015 May;96(5):944-955. doi: 10.1016/j.apmr.2014.12.015. Epub 2015 Jan 7)
των Liu L, Huang QM, Liu QG, Ye G, Bo CZ, Chen MJ, Li P.
Department of Sport Medicine and the Center of Rehabilitation, School of Sport Science, Shanghai University of Sport, Shanghai, China.


Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογήσει τις τρέχουσες ενδείξεις για την αποτελεσματικότητα του ξηρού βελονισμού (dry needling) των μυοπεριτονιακών σημείων ενεργοποίησης (MTrPs), που σχετίζονται με πόνους στον αυχένα και στον ώμο. Οι μελετητές αξιολόγησαν σχετικά άρθρα από διάφορες πηγές (Physiotherapy Evidence Database, ScienceDirect, The Cochrane Library, ClinicalKey, Wanfang Data Chinese database, China Knowledge Resource Integrated Database, Chinese Chongqing VIP Information και SpringerLink), δημοσιευμένα μέχρι τον Ιανουάριο 2014.
Οι τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που επιλέχθηκαν, είχαν διεξαχθεί με σκοπό να προσδιοριστεί κατά πόσο ο ξηρός βελονισμός χρησιμοποιήθηκε ως η κύρια θεραπεία και αν η ένταση του πόνου συμπεριλήφθηκε στα αποτελέσματα. Στους συμμετέχοντες είχαν διαγνωστεί MTrPs που σχετίζονται με πόνο στον αυχένα και τον ώμο.
Τελικά, αξιολογήθηκαν 20 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, στις οποίες συμμετείχαν 839 ασθενείς, με τα επιλεγμένα συμπτώματα. 
Οι μετα-αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση των προγραμμάτων RevMan v.5.2 και Stata v.12.0. 
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι σε σύγκριση με αυτά της ομάδας ελέγχου, ο ξηρός βελονισμός των MTrPs ήταν αποτελεσματικός σε σύντομο χρονικό διάστημα (άμεσα στις 3 πρώτες ημέρες) (SMD=-1,91, 95% CI, -3,10 έως -0.73, P=0,002) και μεσοπρόθεσμα (SMD = -1,07, 95% CI, -1.87 έως -0.27, P = 0,009).
Ωστόσο, ο υγρός βελονισμός (με έγχυση λιδοκαΐνης) είχε σημαντικότερα αποτελέσματα από τον ξηρό βελονισμό στην ανακούφιση του πόνου των MTrP, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα (SMD = 1,69, 95% CI, 0,40 έως 2,98, P = 0,01). 
Άλλες θεραπείες (συμπεριλαμβανομένης και της κλασικής φυσικοθεραπείας) ήταν πιο αποτελεσματικές από τον ξηρό βελονισμό στη θεραπεία των MTrP και του πόνου μεσοπρόθεσμα (στο χρονικό διάστημα απο 9 έως 28 ημέρες) (SMD = 0,62,  95% CI, 0,02 έως 1,21, P = .04).

Σύμφωνα με την αξιολόγηση, ο ξηρός βελονισμός στα μυοπεριτονιακά σημεία ενεργοποίησης μπορεί να προταθεί για ανακουφιστεί ο πόνος στον αυχένα και τους ώμους, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, αλλά ο υγρός βελονισμός και η κλασική φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση έχουν βρεθεί να είναι πιο αποτελεσματικά από τον ξηρό βελονισμό στην ανακούφιση του ασθενή μεσοπρόθεσμα.


πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25576642

Παθολογικά ευρήματα στη Μαγνητική Τομογραφία (MRI) ΑΜΣΣ σε ασυμπτωματικά άτομα.

των Nakashima H, Yukawa Y, Suda K, Yamagata M, Ueta T, Kato F.
από το  Spine (Phila Pa 1976). 2015 Jan 12. PMID:25584950


Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να προσδιορίσει την ύπαρξη και τη συχνότητα παθολογικών ευρημάτων, σε μαγνητικές τομογραφίες (MRI) της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ΑΜΣΣ), σε ασυμπτωματικά άτομα.

Τα νευρολογικά συμπτώματα, αλλά και τα παθολογικά ευρήματα σε μαγνητικές τομογραφίες είναι τα κλειδιά για τη διάγνωση προβλημάτων της σπονδυλικής στήλης. Για να προσδιοριστεί η σημασία των ευρημάτων των  μαγνητικών τομογραφίων, πρέπει να λάβουμε υπόψη την συχνότητα και το φάσμα των δομικών ανωμαλιών, οι οποίες μπορεί να υπάρχουν. Ωστόσο, καμία μεγάλης κλίμακας μελέτη δεν έχει τεκμηριώσει την ύπαρξη ή όχι παθολογικών ευρημάτων της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης σε μαγνητικές τομογραφίες σε ασυμπτωματικά άτομα.

Σε μαγνητικές τομογραφίες αναλύθηκαν η διάμετρος του νωτιαίου μυελού, η μεταβολή στην διάμετρο των δίσκων, η αλλαγή του σχήματός τους και η σχέση των αξόνων στην διατομή του νωτιαίου μυελού σε 1.211 υγιείς εθελοντές. 

Η ηλικία των υγιών εθελοντών που συμμετείχαν σε αυτή τη μελέτη κυμάνθηκε από τα 20 έως τα 70 έτη, με περίπου 100 άτομα ανά δεκαετία, και ανά φύλο. 
Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η ύπαρξη και το μέγεθος της κήλης του μεσοσπονδυλίου δίσκου, η συμπίεση του νωτιαίου μυελού (SCC) και η αυξημένη ένταση σήματος (ISI) στον νωτιαίο σωλήνα.  
Οι περισσότεροι συμμετέχοντες παρουσίαζαν κήλες του μεσοσπονδύλιου δίσκου (87,6%), οι οποίες ήταν σημαντικά αυξημένες με την ηλικία, όσον αφορά τη συχνότητα, τη σοβαρότητα και τον αριθμό των επιπέδων. Ακόμη περισσότερο, άτομα ηλικίας 20-30 ετών είχαν κήλες δίσκων, με αντιστοιχία 73,3% και 78,0% σε άνδρες και γυναίκες.  
Αντιθέτως, λίγα ασυμπτωματικά άτομα διαγνώστηκαν με συμπίεση του νωτιαίου μυελού (5,3%) ή αυξημένη ένταση σήματος στον νωτιαίο σωλήνα (2,3%). Αυτοί οι αριθμοί αυξάνονται με την ηλικία, ιδιαίτερα μετά την ηλικία των 50.  Η συμπίεση του νωτιαίου μυελού, αφορούσε κυρίως 1 επίπεδο (58%) ή 2 επίπεδα (38%), και κατά κύριο λόγο βρισκότανε στους Α5-6 (41%) και Θ6-7 (27%).

Συμπεράσματικα, η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου παρατηρείται συχνά σε μαγνητικές τομογραφίες ασυμπτωματικών ατόμων, ακόμη και εκείνων που βρίσκονται στην ηλικία των 20-30 ετών. 
Ο αριθμός των ασθενών με μικρές κήλες μεσοσπονδυλίου δίσκου αυξήθηκε από την ηλικία των 20 έως των 50 ετών. 
Σε αντίθεση, η συχνότητα της ύπαρξης συμπίεσης του νωτιαίου μυελού και της αυξημένης έντασης σήματος στον νωτιαίο σωλήνα, αυξήθηκε μετά την ηλικία των 50 ετών και αυτό συνοδεύτηκε από αυξημένη πιθανότητα ύπαρξης κήλης του μεσοσπονδυλίου δίσκου.


πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25584950
         http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=4&ved=0CDQQFjAD&url=http%3A%2F%2Fwww.csrs.org%2Fwp-content%2Fplugins%2Fgoogle-document-embedder%2Fload.php%3Fd%3Dhttp%253A%252F%252Fwww.csrs.org%252Fwp-content%252Fuploads%252F2015%252F01%252F2014_Paper_2.pdf&ei=MKUEVZ_lE4b4UL3yg-gH&usg=AFQjCNELSh5912oV0LPuLoauX2nREvQb6w&sig2=l15ZdsT9pCXU3_R5d430Pg&bvm=bv.88198703,d.d24&cad=rja

Σύγκριση φυσικοθεραπευτικής και χειρουργικής αντιμετώπισης στην αυχενική ριζοπάθεια

από το περιοδικό Spine (2013 Feb 15;38(4):300-7. doi: 10.1097/BRS.0b013e31826d2cbb)
των Peolsson A, Söderlund A, Engquist M, Lind B, Löfgren H, Vavruch L, Holtz A, Winström-Christersson A, Isaksson I, Öberg B


Στην συγκεκριμένη μελέτη έγινε προσπάθεια να διερευνηθούν οι διαφορές στην φυσιολογική λειτουργικότητα σε ασθενείς με αυχενική ριζοπάθεια, μετά από δομημένο φυσιοθεραπευτικό πρόγραμμα (αποτελούμενο από ειδικές ασκήσεις του αυχένα, με μια προσέγγιση γνωστική-συμπεριφορική), σε σύγκριση με την χειρουργική αυχενική αποσυμπίεση (πρόσθιας προσπέλασης), που ακολουθείται από το ίδιο δομημένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας.

Δεν υπάρχουν προγενέστερες μελέτες που να έχουν αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα ενός δομημένου προγράμματος φυσικοθεραπείας ή της μετεγχειρητικής φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης μετά από χειρουργική αυχενική αποσυμπίεση, σε ασθενείς με επαληθευμένη (με μαγνητική τομογραφία) συμπίεση αυχενικών ριζών.

Στην τρέχουσα μελέτη συμπεριλήφθησαν 63 ασθενείς με αυχενική ριζοπάθεια, οι οποίοι τυχαία χωρίστηκαν σε δυο ομάδες.
Η πρώτη ακολούθησε την χειρουργική αντιμετώπιση σε συνδυασμό με φυσικοθεραπεία και η δεύτερη μόνο φυσικοθεραπευτική αγωγή. Στους 49 από αυτούς τους ασθενείς, ένας ανεξάρτητος εξεταστής αξιολόγησε τα λειτουργικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων του εύρους της ενεργητικής κίνησης του αυχένα, την ισχύ των μυών του αυχένα και την λειτουργικότητα στο άνω άκρο που σχετίζεται με την βλάβη.
Η αξιολόγηση έγινε πριν την έναρξη της θεραπείας και σε χρονικά διαστήματα 3, 6, 12 και 24 μηνών μετά.

Στα αποτελέσματα δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δυο ομάδων, σε οποιαδήποτε από τις μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν (Ρ = 0,17 έως 0,91). Και οι δύο ομάδες έδειξαν βελτίωση με την πάροδο του χρόνου στη δύναμη των μυών του αυχένα (P ≤ 0,01), στην συνολική κινητικότητα και την επιδεξιότητα άνω άκρου (P ≤ 0,03) και στην δύναμη της δεξιάς χειρολαβής (P = 0,01).

Συμπερασματικά, σε σύγκριση με ένα δομημένο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και μόνο, η χειρουργικη αυχενική αποσυμπίεση, ακολουθούμενη από φυσικοθεραπεία, δεν οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα, στο εύρος της κίνησης του αυχένα, στην δύναμη των αυχενικών μυών ή στην λειτουργικότητα των άνω άκρων, σε ασθενείς με ριζοπάθεια.
Προτείνεται ότι ένα δομημένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας πρέπει να προηγείται της απόφασης για χειρουργική παρέμβαση, σε αυτούς τους ασθενείς, με σκοπό να μειωθεί η ανάγκη να υποβληθούν στην χειρουργική επέμβαση.



πηγή: http://www.researchgate.net/profile/Anneli_Peolsson/publication/235620495_Physical_Function_Outcome_in_Cervical_Radiculopathy_Patients_After_Physiotherapy_Alone_Compared_With_Anterior_Surgery_Followed_by_Physiotherapy_A_Prospective_Randomized_Study_With_a_2-Year_Follow-up/links/0fcfd5124156ccdb07000000.pdf

Η διαθερμία μικροκυμάτων στην αντιμετώπιση του μη ειδικού χρόνιου πόνου στον αυχένα

Microwave diathermy for treating nonspecific chronic neck pain: a randomized controlled trial.

Spine Journal 2014 Aug 1;14(8):1712-21. doi: 10.1016/j.spinee.2013.10.025. Epub 2013 Nov 1.

Andrade Ortega JA, Cerón Fernández E, García Llorent R, Ribeiro González M, Delgado Martínez AD.

Αν και η χρήση της εν τω βάθει θερμοθεραπείας είναι ευρέως διαδεδομένη, δεν υπάρχει επαρκής βιβλιογραφία, σχετικά με την αποτελεσματικότητα της στην αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου στον αυχένα. Ο στόχος αυτής της μελέτης ήταν να προσδιοριστεί η αποτελεσματικότητα της διαθερμίας μικροκυμάτων στην αντιμετώπιση του μη ειδικού χρόνιου πόνου στον αυχένα. Το δείγμα των ασθενών αποτελείτο από 149 ασθενείς, με μη ειδικά χρόνιο πόνο στον αυχένα, σε νοσοκομείο του Δημόσιου Συστήματος Υγείας της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία. 

Η μελέτη σχεδιάστηκε ως εξής: χρησιμοποιήθηκαν ασθενείς με σημαντική ένταση πόνου (αξιόλογηση με οπτική αναλογική κλίμακα) και  αναπηρία (Neck Disability Index) που σχετίζεται με την ποιότητα ζωής, οι οποίοι ακολούθησαν φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα 3 εβδομάδων. Η αξιολόγηση της θεραπείας από τους ασθενείς, έγινε αμέσως ματά το τέλος της αγωγής, αλλα και 6 μήνες μετά, ενώ οι ασθενείς ακολούθησαν και πρόγραμμα ασκήσεων κατ' οίκον. 
Οι ασθενείς τοποθετήθηκαν τυχαία σε μία από τρεις ομάδες της μελέτης. Στην πρώτη ομάδα εφαρμόστηκε συνεχής διαθερμία μικροκυμάτων, στη δεύτερη ομάδα εφαρμόστηκε παλμική διαθερμία μικροκυμάτων και στην τρίτη ομάδα (ομάδα ελέγχου) εφαρμόστηκε συσσκευή διαθερμίας μικροκυμάτων που δεν εξέπεμπε. 
Και οι τρεις ομάδες ακολούθησαν το ίδιο γενικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας: ασκήσεις αύξησης του εύρους κίνησης, ισομετρικές ασκήσεις και TENS. 
Και στις τρεις ομάδες μειώθηκε ο πόνος και η αναπηρία και παρατηρήθηκε βελτίωση σε ορισμένες παραμέτρους του χρησιμοποιούμενου ερωτηματολογίου. Ωστόσο, δεν υπήρχαν διαφορές σε καμία από τις παραμέτρους που μετρήθηκαν μεταξύ των τριών θεραπευτικών ομάδων.

Συμπερασματικά, η διαθερμία μικροκυμάτων δεν παρέχει πρόσθετο όφελος σε μια θεραπευτική αγωγή του χρόνιου πόνου του αυχένα, που περιλαμβάνει ήδη και άλλες θεραπευτικές προσεγγίσεις.


πηγή:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24184641

Η τεχνική "ξηρής βελόνας" μπορεί να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει την κίνηση σε αυχεναλίες

“Short-Term Changes in Neck Pain, Widespread Pressure Pain Sensitivity, and Cervical Range of Motion After the Application of Trigger Point Dry Needling in Patients With Acute Mechanical Neck Pain: A Randomized Clinical Trial”, των Mejuto-Vázquez et al (J Orthop Sports Phys Ther 2014;44(4):252–260. Epub 25 February 2014. doi:10.2519/jospt.2014.5108).

Όταν έχουμε πόνο στην περιοχή του αυχένα, οι μυς της περιοχής είναι συχνά επώδυνοι στο άγγιγμα. Οι επώδυνοι αυτοί, αλλά και σκληροί, "κόμποι" μέσα σε ένα μυ ή στον συνδετικό ιστό, που μπορoούν να προκαλέσουν και πόνο σε μια μεγαλύτερη περιοχή, ονομάζονται σημεία ενεργοποίησης (trigger points). Αυτές οι επώδυνες περιοχές μπορούν να περιορίσουν τις καθημερινές δραστηριότητες και τις κινήσεις σας. Ξηρός βελονισμός (dry needling) ονομάζεται η ενεργοποίηση αυτών των σημείων εν τω βάθει, μια θεραπεία που περιλαμβάνει την τρώση αυτών των σημείων με μια πολύ λεπτή βελόνα μέσω του δέρματος, με σκοπό την διέγερσή τους. Με την τεχνική αυτή μπορύμε να χαλαρώσουμε αυτές τις "σφιχτές" περιοχές του μυ, που συνδέονται με τα σημεία ενεργοποίησης. Έτσι, η τεχνική του ξηρού βελονισμού, μπορεί να είναι χρήσιμη στην ελάττωση του πόνου και την αύξηση της κίνησης, για ασθενείς με πόνο στον αυχένα. 
 

Χαλάρωση των σημείων ενεργοποίησης: Ο πόνος στον αυχένα μπορεί να οδηγήσει στην δημιουργία σημείων ενεργοποίησης στους μυς ή τον συνδετικό ιστό. Τα σημεία αυτά είναι ευερέθιστα και σκληρά, που μπορούν να προκαλέσουν πόνο σε μια μεγάλη περιοχή (Α). Μια πιθανή θεραπευτική επιλογή είναι ο ξηρός βελονισμός, η οποία συνίσταται στην πιέση με μία πολύ λεπτή βελόνα, διαμέσου του δέρματος, με σκοπό την διέγερση των σημείων ενεργοποίησης των μυών ή του συνδετικού ιστού (Β). Αυτή η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι το σημείο ενεργοποίησης με ξηρό βελονισμό, μείωνει τον πόνου και βελτιώνει την κίνηση (C).

Υποκαπνία σε ασθενείς με χρόνιο πόνο στον αυχένα (σύνδεση με τον πόνο, τη μυϊκή λειτουργία, και το στρες)

από το περιοδικό American Journal of Physical Medicine & Rehabilitation  (Σεπτ. 2013)

των Zacharias Dimitriadis, Eleni Kapreli, Nikolaos Strimpakos, Jacqueline Oldham 

(Department of Physiotherapy, Technological Educational Institute of Lamia, Lamia, Greece (ZD, EK, NS) και Manchester Academic Health Sciences Centre, University of Manchester, Manchester, England (ZD, NS, JO)) 

Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει εάν οι ασθενείς με χρόνιο πόνο στον αυχένα έχουν αλλαγές στη αρτηριακή διαδερμική μερική πίεση του διοξειδίου του άνθρακα (PtcCO2) και αν αυτό συνδέεται με άλλες φυσικές και ψυχολογικές παραμέτρους.

Σε αυτή τη συγχρονική μελέτη, 45 ασθενείς με χρόνιο ιδιοπαθή πόνο στον αυχένα και 45 υγιείς, αντιστοίχων παραμέτρων (φύλου, ηλικίας, ύψους και βάρους), ελέγχθησαν εθελοντικά. 
Στους συμμετέχοντες ελέγχθησαν η δύναμη των μυών του αυχένα, η αντοχή των εν τω βάθει καμπτήρων του αυχένα, η τροχιά όλων των κινήσεων του αυχένα, η προς τα εμπρός κλίση της κεφαλής στην όρθια στάση, διάφοροι ψυχολογικοί παράγοντες (άγχος, κατάθλιψη, κινησιοφοβία κλπ), η τυχόν αναπηρία και ο πόνος. Η PtcCO2 αξιολογήθηκε με τη χρήση διαδερμικής παρακολούθησης αερίων αίματος.

Οι ασθενείς με χρόνιο πόνο στον αυχένα παρουσίασαν σημαντικά μειωμένη PtcCO2 (Ρ <0,01). Στους ασθενείς αυτούς, η PtcCO2 συσχετίστηκε σημαντικά με τη δύναμη των μυών του λαιμού, την αντοχή των εν τω βάθει καμπτήρων του αυχένα, την ύπαρξη ψυχολογικών προβλημάτων και την ένταση του πόνου (P <0.05). 
Η ένταση του πόνου, η αντοχή των εν τω βάθει καμπτήρων του αυχένα, και η κινησιοφοβία παρέμειναν ως σημαντικοτεροί προγνωστικοί παράγοντες στο μοντέλο παλινδρόμησης της PtcCO2.

Συμπερασματικά, οι ασθενείς με χρόνιο πόνο στον αυχένα παρουσίασαν σημαντικά μειωμένη PtcCO2, η οποία μπορεί να φτάσει στα όρια της υποκαπνίας. Αυτή η διαταραχή φαίνεται να σχετίζεται με τις φυσικές και ψυχολογικές εκδηλώσεις του πόνου στον αυχένα. Τα ευρήματα αυτά μπορεί να έχουν μεγάλη επίδραση σε διάφορες κλινικές πτυχές, κυρίως, στην εκτίμηση του ασθενούς, στην αποκατάσταση, και στη συνταγογράφηση φαρμάκων.

πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23958733?dopt=Abstract

Η άσκηση μπορεί να μειώσει τον πόνο στον αυχένα

από τον ιστότοπο: physicaltherapy.about.com
του Bret Sears

(7 Αυγούστου 2013)

Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Physical Therapy Journal του Αμερικανικού Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών (Α.Ρ.Τ.Α.), αναλύει την έρευνα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της θεραπευτικής άσκησης για τον πόνο στον αυχένα και βελτίωση της κινητικότητας της ΑΜΣΣ σε άτομα που πάσχουν από χρόνιο, μη ειδικό πόνο στον αυχένα. 
Οι ερευνητές εξέτασαν τα δεδομένα που προέρχονται από προηγούμενες μελέτες. Εξέτασαν την ποιότητα της κάθε μελέτης και το συνολικό αποτέλεσμα που είχε η θεραπευτική άσκηση για τον πόνο και την κινητικότητα της ΑΜΣΣ.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι η θεραπευτική άσκηση μπορεί να παρέχει μικρής (<1 μήνα) και ενδιάμεσης (1-6 μήνες) διάρκειας ανακούφιση, για καταστάσεις χρόνιου μη ειδικού πόνου στον αυχένα. Για τα προβλήματα στην κινητικότητα της ΑΜΣΣ που σχετίζονται με τον πόνο στον αυχένα, η θεραπευτική άσκηση δεν έδειξε σημαντικά βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα. Τέλος, υπήρχε έλλειψη μακροπρόθεσμων μελετών (για 6 έως 12 μήνες) για να συμπεριληφθούν στην έρευνα.

Ο πόνος στον αυχένα είναι ένα κοινό πρόβλημα που αντιμετωπίζεται από πολλούς φυσικοθεραπευτές και η θεραπευτική άσκηση συχνά συνταγογραφείται.  
Η σημερινή ανάλυση δείχνει ότι η θεραπευτική άσκηση μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στον πόνο που προέρχεται από προβλήματα της ΑΜΣΣ.  
Αν έχετε πόνο στον αυχένα, μια επίσκεψη σε φυσικοθεραπευτή σας είναι ένα λογικό πρώτο βήμα για την εκμάθηση της εκτέλεσης των σωστών ασκήσεων, για να σας βοηθήσετε έτσι στην μείωση ή και την εξάληψη του πόνου.

πηγή: http://physicaltherapy.about.com/b/2013/08/07/exercise-can-help-decrease-neck-pain.htm
         http://ptjournal.apta.org/content/93/8/1026.abstract

Κατευθυντήριες γραμμές και διαχείριση οσφυϊκού ή αυχενικού πόνου

από τον ιστότοπο: PTinMotion (Α.Ρ.Τ.Α.)

(30 Ιουλίου 2013)

Παρά τις δημοσιευμένες κατευθυντήριες γραμμές για τη διαχείριση του οσφυϊκού ή του αυχενικού πόνου, που απαιτούν την παραπομπή για Φυσικοθεραπεία ή την χορήγηση φαρμάκων, όπως η ιβουπροφαίνη ή ακεταμινοφαίνη, για την διαχείριση του προβλήματος στο οξύ στάδιο, άλλες μορφές αντιμετώπισης, όπως η απεικόνιση, η χορήγηση οπιούχων αναλγητικών και οι παραπομπές σε γιατρούς αλλων ειδικοτήτων έχουν αυξηθεί, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό JAMA Internal Medicine.

Περισσότερες από το 10% των επισκέψεων σε γιατρούς πρωτοβάθμιας περίθαλψης αφορούν πόνους στην οφυϊκή και την αυχενική μοίρα της ΣΣ και οι συνιστώμενες θεραπείες, από τις ισχύουσες κατευθυντήριες γραμμές, κινούνται στο πλαίσιο της μικρότερης δαπάνης για την αποκατάσταση του προβλήματος. Αυτές όμως που χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο τελευταία, έχουν σημαντικά μεγαλύτερο κόστος στην αγορά της υγειονομικής περίθαλψης, χωρίς να έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
"Με το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης στα ύψη, οι βελτιώσεις στη διαχείριση του μυοσκελετικού πόνου της Σ.Σ., αποτελούν πεδίο για πιθανή εξοικονόμηση κόστους για το σύστημα υγείας, βελτιώνοντας ταυτόχρονα και την ποιότητα της περίθαλψης", καταλήγει η μελέτη.
Η μελέτη εξέτασε 23.918 επισκέψεις σε γιατρούς της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας για τα προβλήματα της σπονδυλικής στήλης. Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών αυξήθηκε στα 49-53 έτη κατά τη διάρκεια της μελέτης, από τον Ιανουάριο 1999 έως τον Δεκέμβριο του 2010, και το 58% των ασθενών ήταν γυναίκες.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το ποσοστό των ασθενών που παραπέμφθηκαν για Φυσικοθεραπεία (σ' αυτό το χρονικό διάστημα) παρέμεινε αμετάβλητο στο 20% περίπου, αλλά οι παραπομπές σε άλλες ιατρικές ειδικότητες αυξήθηκαν από 6,8% σε 14%. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (NSAD) και η χορήγηση ακεταμινοφαίνης ανά επίσκεψη μειώθηκαν από 36,9% σε 24,5%, ενώ η χρήση οπιούχων αναλγητικών αυξήθηκε από 19,3% σε 29,1% .
Ο αριθμός των ακτινογραφιών παρέμεινε περίπου στο 17%, αλλά ο αριθμός των αξονικών τομογραφιών ή των μαγνητικών τομογραφιών αυξήθηκε από 7,2% σε 11,3% κατά τη διάρκεια της περιόδου της μελέτης.

πηγή: http://www.apta.org/PTinMotion/NewsNow/2013/7/30/BackPain/

μελέτη: http://archinte.jamanetwork.com/article.aspx?articleid=1722522

Κλινική πορεία ενός νέου επεισοδίου μη ειδικού πόνου στον αυχένα, σε άτομα που υποβάλλονται σε φυσικοθεραπευτική αγωγή στο πλαίσιο της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, Αυστραλία.

των Leaver AM, Maher CG, McAuley JH, Jull G, Latimer J, Refshauge KM.

(andrew.leaver @ sydney.edu.au)

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε μετά από 3μηνη παρακολούθηση των περιστατικών, στα πλαίσια μιας τυχαιοποιημένης δοκιμής.

Οι συμμετέχοντες ήταν 181 ενήλικες που συμβουλεύτηκαν έναν φυσικοθεραπευτή για ένα νέο επεισόδιο της μη ειδικού πόνου στον αυχένα.
Οι μετρήσεις για τον χρόνο ανάκαμψης από το επεισόδιο του πόνου στον αυχένα, τον χρόνο της επανακτήσης της φυσιολογικής δραστηριότητας, και αδυναμία για εργασία λόγω του πόνου στον αυχένα, διήρκεσαν τρεις μήνες.
Εντός 3 μηνών, το 53% των συμμετεχόντων ανέφεραν πλήρη ανάκαμψη από το επεισόδιο του πόνου στον αυχένα. Σε μια κλίμακα από 0 έως 10, ο πόνος βελτιώθηκε από 6,1 (SD 2,0) κατά την έναρξη έως 2,5 (SD 2,1) στις 2 εβδομάδες και 1,5 (SD 1,8) στους 3 μήνες.

Σε μια κλίμακα από το 0 έως 50 αναπηρίας βελτιώθηκε από 15,5 (SD 7.4) κατά την έναρξη έως 5,4 (SD 6,4) στους 3 μήνες.

Η ανάκαμψη συσχετίστηκε με την καλύτερη γενική υγεία του πάσχοντος, με την αρχική διάρκεια των συμπτωμάτων, με το αν είναι κάποιος καπνιστής, και τέλος με την απουσία ταυτόχρονου πόνου στην πλάτη ή πονοκέφαλο. 
Συμπέρασμα:
Οι άνθρωποι που απευθύνονται σε φυσικοθεραπευτές για ένα νέο επεισόδιο μη ειδικού πόνου στον αυχένα και έχουν συνήθως υψηλές βαθμολογίες πόνου, βελτιώνουν την κατάστασή τους γρήγορα, μετά την έναρξη της θεραπείας.

Παρά το γεγονός ότι σχεδόν οι μισοί από αυτούς που αναζητούν θεραπεία, δεν αναρρώνουν πλήρως μέσα σε τρεις μήνες, τα υπολείμματα του πόνου και της αναπηρίας είναι σχετικά χαμηλά. 

Πηγή:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23419913