Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ισχιαλγία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ισχιαλγία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015
Κυριακή 7 Ιουνίου 2015
Αποτελεσματικότητα της χορήγησης στεροειδών σε οξεία ριζοπάθεια της Ο.Μ.Σ.Σ.
από το The Journal of the American Medical Assiciation, 2015 May 19;313(19):1915-23. doi: 10.1001/jama.2015.4468.
των Goldberg H, Firtch W, Tyburski M, Pressman A, Ackerson L, Hamilton L, Smith W, Carver R, Maratukulam A, Won LA, Carragee E, Avins AL.
Kaiser Permanente Northern California Spine Care Program, San Jose2Division of Research, Kaiser Permanente Northern California, Oakland.
Η χορήγηση στεροειδών που χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία της οξείας ισχιαλγίας που οφείλεται σε κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, δεν έχει αξιολογηθεί κατάλληλα από κλινικές δοκιμές.
Στόχος της συγκεκριμένης δοκιμής είναι να προσδιοριστεί αν η από στόματος χορήγηση πρεδνιζόνης είναι πιο αποτελεσματική από το εικονικό φάρμακο, στη βελτίωση της λειτουργικότητας και του πόνου, σε ασθενείς με οξεία ισχιαλγία.
Οι συμμετέχοντες στην τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο κλινική
δοκιμή, που διεξήχθη από το 2008 έως το 2013, ήταν ασθενείς ενός μεγάλου ολοκληρωμένου συστήματος παροχής υγειονομικής περίθαλψης στη Βόρεια Καλιφόρνια.
Ήταν ενήλικες (n = 269) με ριζιτικό πόνο για 3 μήνες ή λιγότερο, με δείκτη Oswestry Disability Index (ODI) 30 ή υψηλότερο (εύρος 0-100, με τις υψηλότερες βαθμολογίες να δείχνουν μεγαλύτερη δυσλειτουργία) και με τουλάχιστον μια κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου επιβεβαιωμένη με μαγνητική τομογραφία.
Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε μία αναλογία 2:1, για να λάβουν για 15 ημέρες από του στόματος πρεδνιζόνη (για 5 ημέρες από αντίστοιχα 60 mg, 40 mg και 20 mg - συνολική αθροιστική δόση = 600 mg - N=181) ή αντίστοιχα εικονικό φάρμακο (n = 88).
Το πρωτεύον σημείο αξιολόγησης ήταν η κατά ODI αλλαγή σε 3 εβδομάδες. Δευτερεύοντα σημεία αξιολόγησης ήταν η κατά ODI αλλαγή στο 1 έτος, η αλλαγή στον πόνο των κάτω άκρων (μετρούμενη σε μια κλίμακα 0-10, με τις υψηλότερες βαθμολογίες να δείχνουν περισσότερο πόνο), η πιθανή χειρουργική αντιμετώπιση του προβλήματος και άλλες κλίμακες αξιολόγησης όπως οι Short Form 36 Health Survey (SF-36), Physical Component Summary (PCS) και Mental Component Summary (MCS), με βαθμολόγηση στην κλίμακα 0-100, με τις υψηλότερες βαθμολογίες να δείχνουν βελτίωση.
Στα αποτελέσματα παρατηρήθηκε ότι από έναρξη την έναρξη της αγωγής και στις 3 εβδομάδες η κατά ODI βαθμολόγηση ήταν 51,2 και 32,2 για την ομάδα πρεδνιζόνης και αντίστοιχα 51,1 και 37,5 για την ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Η ομάδα της πρεδνιζόνης παρουσίασε μια προσαρμοσμένη μέση βελτίωση κατά 6,4 βαθμούς, από την ομάδα του εικονικού φαρμάκου και μια μέση 7,4 βαθμών μεγαλύτερη βελτίωση στις 52 εβδομάδες.
Σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου, η ομάδα της πρεδνιζόνης παρουσίασε μια προσαρμοσμένη μέση 0,3 βαθμών μεγαλύτερη μείωση του πόνου σε 3 εβδομάδες και μια μέση τιμή 0,6 βαθμών μεγαλύτερη μείωση στις 52 εβδομάδες.
Η ομάδα της πρεδνιζόνης παρουσίασε επίσης, μια προσαρμοσμένη μέση 3,3 βαθμών μεγαλύτερη βελτίωση στο SF-36 στις 3 εβδομάδες, χωρίς να υπάρχει διαφορά στις 52 εβδομάδες.
Δεν υπήρχαν διαφορές στα ποσοστά των ασθενών που ακολο'υθησαν χειρουργική επέμβαση στο 52 εβδομάδων πρόγραμμα παρακολούθησης.
Έχοντας μία ή περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες στις 3 εβδομάδες παρακολούθησης, αυτές ήταν συχνότερες στην ομάδα της πρεδνιζόνης, από ότι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (49,2% έναντι 23,9%, P <0,001).
Συμπερασματικά, μεταξύ των ασθενών με οξεία ριζοπάθεια που οφείλεται σε κήλη δίσκου της ΟΜΣΣ, η χορήγηση από στόματος στεροειδών, σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο, είχε ως αποτέλεσμα ελαφρά βελτιωμένη λειτουργικότητα και καμία βελτίωση στον πόνο.
πηγή: http://plus.mcmaster.ca/EvidenceUpdates/NewArticles.aspx?Page=1&ArticleID=64079#Data
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25988461?dopt=Abstract
των Goldberg H, Firtch W, Tyburski M, Pressman A, Ackerson L, Hamilton L, Smith W, Carver R, Maratukulam A, Won LA, Carragee E, Avins AL.
Kaiser Permanente Northern California Spine Care Program, San Jose2Division of Research, Kaiser Permanente Northern California, Oakland.
Η χορήγηση στεροειδών που χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία της οξείας ισχιαλγίας που οφείλεται σε κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, δεν έχει αξιολογηθεί κατάλληλα από κλινικές δοκιμές.
Στόχος της συγκεκριμένης δοκιμής είναι να προσδιοριστεί αν η από στόματος χορήγηση πρεδνιζόνης είναι πιο αποτελεσματική από το εικονικό φάρμακο, στη βελτίωση της λειτουργικότητας και του πόνου, σε ασθενείς με οξεία ισχιαλγία.
Ήταν ενήλικες (n = 269) με ριζιτικό πόνο για 3 μήνες ή λιγότερο, με δείκτη Oswestry Disability Index (ODI) 30 ή υψηλότερο (εύρος 0-100, με τις υψηλότερες βαθμολογίες να δείχνουν μεγαλύτερη δυσλειτουργία) και με τουλάχιστον μια κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου επιβεβαιωμένη με μαγνητική τομογραφία.
Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε μία αναλογία 2:1, για να λάβουν για 15 ημέρες από του στόματος πρεδνιζόνη (για 5 ημέρες από αντίστοιχα 60 mg, 40 mg και 20 mg - συνολική αθροιστική δόση = 600 mg - N=181) ή αντίστοιχα εικονικό φάρμακο (n = 88).
Το πρωτεύον σημείο αξιολόγησης ήταν η κατά ODI αλλαγή σε 3 εβδομάδες. Δευτερεύοντα σημεία αξιολόγησης ήταν η κατά ODI αλλαγή στο 1 έτος, η αλλαγή στον πόνο των κάτω άκρων (μετρούμενη σε μια κλίμακα 0-10, με τις υψηλότερες βαθμολογίες να δείχνουν περισσότερο πόνο), η πιθανή χειρουργική αντιμετώπιση του προβλήματος και άλλες κλίμακες αξιολόγησης όπως οι Short Form 36 Health Survey (SF-36), Physical Component Summary (PCS) και Mental Component Summary (MCS), με βαθμολόγηση στην κλίμακα 0-100, με τις υψηλότερες βαθμολογίες να δείχνουν βελτίωση.
Στα αποτελέσματα παρατηρήθηκε ότι από έναρξη την έναρξη της αγωγής και στις 3 εβδομάδες η κατά ODI βαθμολόγηση ήταν 51,2 και 32,2 για την ομάδα πρεδνιζόνης και αντίστοιχα 51,1 και 37,5 για την ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Η ομάδα της πρεδνιζόνης παρουσίασε μια προσαρμοσμένη μέση βελτίωση κατά 6,4 βαθμούς, από την ομάδα του εικονικού φαρμάκου και μια μέση 7,4 βαθμών μεγαλύτερη βελτίωση στις 52 εβδομάδες.
Σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου, η ομάδα της πρεδνιζόνης παρουσίασε μια προσαρμοσμένη μέση 0,3 βαθμών μεγαλύτερη μείωση του πόνου σε 3 εβδομάδες και μια μέση τιμή 0,6 βαθμών μεγαλύτερη μείωση στις 52 εβδομάδες.
Η ομάδα της πρεδνιζόνης παρουσίασε επίσης, μια προσαρμοσμένη μέση 3,3 βαθμών μεγαλύτερη βελτίωση στο SF-36 στις 3 εβδομάδες, χωρίς να υπάρχει διαφορά στις 52 εβδομάδες.
Δεν υπήρχαν διαφορές στα ποσοστά των ασθενών που ακολο'υθησαν χειρουργική επέμβαση στο 52 εβδομάδων πρόγραμμα παρακολούθησης.
Έχοντας μία ή περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες στις 3 εβδομάδες παρακολούθησης, αυτές ήταν συχνότερες στην ομάδα της πρεδνιζόνης, από ότι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (49,2% έναντι 23,9%, P <0,001).
Συμπερασματικά, μεταξύ των ασθενών με οξεία ριζοπάθεια που οφείλεται σε κήλη δίσκου της ΟΜΣΣ, η χορήγηση από στόματος στεροειδών, σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο, είχε ως αποτέλεσμα ελαφρά βελτιωμένη λειτουργικότητα και καμία βελτίωση στον πόνο.
πηγή: http://plus.mcmaster.ca/EvidenceUpdates/NewArticles.aspx?Page=1&ArticleID=64079#Data
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25988461?dopt=Abstract
Η επίδραση της φυσικοθεραπείας στην κινησιοφοβία κατά την αντιμετώπιση της ισχιαλγίας
από το περιοδικό Physical Therapy (30 Απριλίου 2015).
των Verwoerd AJ, Luijsterburg PA, Koes BW, El Barzouhi A, Verhagen AP.
Department of General Practice, Erasmus MC University Medical Center, PO Box 2040, 3000 CA Rotterdam, the Netherlands.
Η κινησιοφοβία είναι ο παράλογος φόβος επανατραυματισμού, λόγω της κίνησης. Ένα υψηλότερο επίπεδο κινησιοφοβίας φαίνεται να σχετίζεται με την κακή ανάκτηση σε ασθενείς με ισχιαλγία.
Η μελέτη αυτή προσπάθησε να ερευνήσει αν η φυσικοθεραεπέια βελτιώνει την κινησιοφοβία, που παρουσιάζεται σε ασθενείς με ισχιαλγία, που αντιμετωπίστηκαν στην Π.Φ.Υ..
Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στην πρώτη ομάδα οι ασθενείς ακολούθησαν αγωγή από γενικό γιατρο και στην δεύτερη σ' αυτή προστέθηκε και φυσικοθεραπευτική αγωγή.
Η κινησιοφοβία κατά την έναρξη μετρήθηκε με την κλίμακα Tampa Scale for Kinesiophobia (TSK) και ένα αντίστοιχο ερωτηματολόγιο (SQK). Ο πόνος και η λειτουργικότητα αξιολογήθηκαν στην παρακολούθηση των 3 και 12 μηνών που ακολούθησαν. Η ανάλυση παλινδρόμησης χρησιμοποιήθηκε για να αξιολογηθεί η αλληλεπίδραση μεταξύ του επιπέδου της κινησιοφοβίας, κατά την έναρξη και την διάρκεια της θεραπείας.
Η κινησιοφοβία κατά την έναρξη συναξιολογήθηκε και για τις δυο ομάδες, όπως και η εξέλιξη της έντασης του πόνου στο πάσχον πόδι, κάτι που ακολούθησε και στους 12 μήνες παρακολούθησης (αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης για TSK και SQK: p = 0,07 και p <0.01, αντίστοιχα).
Κατά τη σύγκριση των δύο ομάδων θεραπείας, μετά το τέλος της αγωγής, οι ασθενείς της πρώτης ομάδας δηλώνουν υψηλό φόβο στην κίνηση, ενώ αυτοί που ακολούθησαν και φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα βρέθηκαν να έχουν μικρότερο φόβο στην κίνηση, αλλά και μειωμένο πόνο στο πάσχον σκέλος, με διαφορά έντασης από την έναρξη κατά -3,6 (± 2,7), σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας ελέγχου.
Συμπερασματικά, σε ασθενείς με ισχιαλγία, τα προκαταρκτικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι ασθενείς με υψηλότερο επίπεδο κινησιοφοβίας, μπορεί να ωφεληθούν ιδιαίτερα από τη φυσικοθεραπεία, σε σχέση με τη μείωση της έντασης του πόνου στο πάσχον σκέλος, στην διάρκεια της 12μηνης παρακολούθησης.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25929529
των Verwoerd AJ, Luijsterburg PA, Koes BW, El Barzouhi A, Verhagen AP.
Department of General Practice, Erasmus MC University Medical Center, PO Box 2040, 3000 CA Rotterdam, the Netherlands.
Η κινησιοφοβία είναι ο παράλογος φόβος επανατραυματισμού, λόγω της κίνησης. Ένα υψηλότερο επίπεδο κινησιοφοβίας φαίνεται να σχετίζεται με την κακή ανάκτηση σε ασθενείς με ισχιαλγία.
Η μελέτη αυτή προσπάθησε να ερευνήσει αν η φυσικοθεραεπέια βελτιώνει την κινησιοφοβία, που παρουσιάζεται σε ασθενείς με ισχιαλγία, που αντιμετωπίστηκαν στην Π.Φ.Υ..
Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στην πρώτη ομάδα οι ασθενείς ακολούθησαν αγωγή από γενικό γιατρο και στην δεύτερη σ' αυτή προστέθηκε και φυσικοθεραπευτική αγωγή.
Η κινησιοφοβία κατά την έναρξη μετρήθηκε με την κλίμακα Tampa Scale for Kinesiophobia (TSK) και ένα αντίστοιχο ερωτηματολόγιο (SQK). Ο πόνος και η λειτουργικότητα αξιολογήθηκαν στην παρακολούθηση των 3 και 12 μηνών που ακολούθησαν. Η ανάλυση παλινδρόμησης χρησιμοποιήθηκε για να αξιολογηθεί η αλληλεπίδραση μεταξύ του επιπέδου της κινησιοφοβίας, κατά την έναρξη και την διάρκεια της θεραπείας.
Η κινησιοφοβία κατά την έναρξη συναξιολογήθηκε και για τις δυο ομάδες, όπως και η εξέλιξη της έντασης του πόνου στο πάσχον πόδι, κάτι που ακολούθησε και στους 12 μήνες παρακολούθησης (αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης για TSK και SQK: p = 0,07 και p <0.01, αντίστοιχα).
Κατά τη σύγκριση των δύο ομάδων θεραπείας, μετά το τέλος της αγωγής, οι ασθενείς της πρώτης ομάδας δηλώνουν υψηλό φόβο στην κίνηση, ενώ αυτοί που ακολούθησαν και φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα βρέθηκαν να έχουν μικρότερο φόβο στην κίνηση, αλλά και μειωμένο πόνο στο πάσχον σκέλος, με διαφορά έντασης από την έναρξη κατά -3,6 (± 2,7), σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας ελέγχου.
Συμπερασματικά, σε ασθενείς με ισχιαλγία, τα προκαταρκτικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι ασθενείς με υψηλότερο επίπεδο κινησιοφοβίας, μπορεί να ωφεληθούν ιδιαίτερα από τη φυσικοθεραπεία, σε σχέση με τη μείωση της έντασης του πόνου στο πάσχον σκέλος, στην διάρκεια της 12μηνης παρακολούθησης.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25929529
Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014
Φυσικοθεραπεία στην επώδυνη κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου (The Sarah Key Method)
1. Η επούλωση των μεσοσπονδυλίων δίσκων (βασικές αρχές)
των Manos Stefanakis , Sarah Key , Michael A Adams
από το περιοδικό Physical Therapy Reviews (Volume 17 Issue 4 - August 2012, pp. 234-240)
Πληθυσμιακές μελέτες δείχνουν στενούς δεσμούς μεταξύ της εκφύλισης μεσοσπονδύλιου δίσκου και του πόνου στην πλάτη και είναι στενά συνδεδεμένη η ρήξη του του δακτυλίου του μεσοσπονδυλίου δίσκου με τον πόνο. Ωστόσο, δεν έχει γίνει επαρκής ερευνητική προσπάθεια για να συνδέθει ο πόνος στην πλάτη με τραυματισμό του δίσκου σε μεμονωμένους ασθενείς ή για τη θεραπεία της βλάβης του μεσοσσπονδυλίου δίσκου, με παρόμοιο τρόπο όπως σε ένα σύνδεσμο ή τένοντα μετά από κάποιο διάστρεμμα.Ο στόχος είναι να αναδιερμηνευτεί η επιστημονική βιβλιογραφία προκειμένου να παρέχει μια λογική για την φυσικοθεραπευτική παρέμβαση που αποσκοπεί στην προώθηση της "επούλωσης του δίσκου".
Τα ευρήματα της μελέτης είναι:
Η κατάσταση των μεσοσπονδυλίων δίσκων έχει επιδεινωθεί πολύ καιρό πριν την παρουσία των συμπτωμάτων, από τον πυρήνα προς τα έξω και η επειδείνωση αυτή εξαρτάται, σε σημαντικό βαθμό από γενετικούς παράγοντες, από την μεταφορά των μεταβολιτών και από την μηχανική φόρτιση που έχουν δεχθεί.
Αν επιπροσθέτως, χειρουργικά, αφαιρεθεί ο "επώδυνος" δίσκος, συνήθως εμφανίζεται μια ενεργή φλεγμονώδη διεργασία από εξω προς τα μέσα.
Υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι ο συνδετικός ιστός που δημιουργείται στον εξωτερικό δακτύλιο, μπορεί εκ νέου να προκαλεί επώδυνες και φλεγμονώδεις καταστάσεις, όπως σε ένα τραυματισμό, λόγω της εκτόπισης του πηκτοειδή πυρήνα.
Μελέτες σε ζώα επιβεβαιώνουν ότι η αποτελεσματική θεραπεία δίσκου εμφανίζεται μόνο στην εξωτερική στεφάνη και ακραία πλάκα, όπου η πυκνότητα των κυττάρων είναι μεγαλύτερη.
Ο προσδιορισμός του δισκογενή πόνου δεν είναι εύκολος, αλλά οι τεχνικές είναι διαθέσιμες.
Η επούλωση της περιφέρειας του δίσκου έχει τη δυνατότητα να ανακουφίσει από τον πόνο με τη μείωση της φλεγμονής και την αποκατάσταση της λειτουργίας.
Συμπερασματικά η Φυσικοθεραπεία πρέπει να στοχεύει στην προώθηση της επούλωσης στην περιφέρεια του δίσκου, με την τόνωση των κυττάρων, ενισχύοντας την μεταφορά μεταβολιτών και απομακρύνοντας την πιθανότητα σχηματισμού συνδετικού ιστού, βοηθώντας έτσι στην πρόληψη ενός νέου τραυματισμού.
Μια τέτοια προσέγγιση, η οποία μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις Φυσικοθεραπευτικές συνεδρίες, μπορεί να επιφέρει σημαντική ανακούφιση από τον πόνο, σε μεγάλο αριθμό πασχόντων, μέσω της αυτο-θεραπείας.
πηγή: http://www.maneyonline.com/doi/abs/10.1179/1743288X12Y.0000000015
Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013
Φάρμακα για την ανακούφιση του πόνου σε ασθενείς με ισχιαλγία (συστηματική ανασκόπηση)
Drugs for relief of pain in patients with sciatica: systematic review and meta-analysis
Zambelli et al., BMJ 344 (2012) e497
 |
| Sciatica irradiation. (Image by: Eurospine.) |
Οι Γενικοί Ιατροί συχνά συνταγογραφούν αναλγητικά φάρμακα για ασθενείς με εμμένοντα συμπτώματα ισχιαλγίας. Ενώ οι κατευθυντήριες γραμμές, παγκοσμίως, παρέχουν σαφείς συστάσεις για τη συνταγογράφηση των φαρμάκων για μη ειδική οσφυαλγία, σε αυτές δεν υπάγονται οι περιπτώσεις ισχιαλγίας. Για τη διαχείριση της ισχιαλγίας, συνταγογραφούνται συχνά φάρμακα που περιλαμβάνονται στις κατηγορίες των μη-στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (NSAID), των μυοχαλαρωτικών, των οπιοειδών αναλγητικών, των βενζοδιαζεπινών, των κορτικοστεροειδών, των αντικαταθλιπτικών και των σπασμολυτικών.
Αυτή η ανασκόπηση διερεύνησε την αποτελεσματικότητα των αναλγητικών, αλλά και των διαφόρων άλλων επικουρικών φαρμάκων, που συνήθως χορηγούνται στην πρωτοβάθμια φροντίδα για τη διαχείριση των ασθενών με ισχιαλγία. Εξετάστηκαν αρχικά 197 άρθρα, από τα οποία 23 αξιολογήθηκαν και αναλυθηκαν πλήρως. Οι περιλαμναβόμενες σ' αυτά δοκιμές διερεύνησαν 6 διαφορετικές κατηγορίες φαρμάκων: τα NSAID, τα αντικαταθλιπτικά, τα κορτικοστεροειδή, τα οπιοειδή αναλγητικά, τα μυοχαλαρωτικά και τα σπασμολυτικά.Τα αποτελέσματα αυτής της επανεξέτασης δείχνουν ότι υπάρχει χαμηλή ποιότητα αποδεικτικών στοιχείων για την αποτελεσματικότητα των NSAIDs, των κορτικοστεροειδών και των σπασμολυτικών. Επιπλέον, από τα διαθέσιμα στοιχεία δεν προκύπτουν σαφώς ευνοϊκές επιδράσεις των NSAID, των κορτικοστεροειδών, των αντικαταθλιπτικών, των μυοχαλαρωτικών και των οπιοειδών αναλγητικών στο άμεσο μέλλον.
Τέλος, παρέχεται περιορισμένη υποστήριξη για τη χρήση των NSAID, των κορτικοστεροειδών και των αντιεπιληπτικών, ακόμη και σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Επί του παρόντος, τα στοιχεία αυτά παρουσιάζουν μια έλλειψη οριστικών και υψηλής ποιότητας στοιχείων για την υποστήριξη της συνταγογράφησης αυτών των φαρμάκων για ασθενείς με ισχιαλγία στην πρωτοβάθμια φροντίδα.
πηγή: http://www.bmj.com/highwire/filestream/567113/field_highwire_article_pdf/0.pdf
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)