Η άσκηση μπορεί να βελτιώσει την ισορροπία, την κινητικότητα και την ποιότητα ζωής σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον

της Honor Whiteman
απο τόν ιστότοπο http://www.medicalnewstoday.com

Για τους κατ' εκτίμηση μισό εκατομμύριο ασθενείς που ζουν στις ΗΠΑ με νόσο του Πάρκινσον, ένα καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων μπορεί να αποδειχθεί σημαντική πρόκληση.  
Αλλά μια νέα μελέτη αποδεικνύει ότι η άσκηση μπορεί να βελτιώσει την ισορροπία, την κινητικότητα και τη συνολική ποιότητα ζωής τους. Σε ασθενείς δε, με λιγότερο σοβαρά κινητικά προβλήματα, η άσκηση μπορεί να μειώσει ακόμη και τον κίνδυνο των πτώσεων.
Οι ερευνητές, συμπεριλαμβανομένης της Colleen G. Canning, PhD, του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ της Αυστραλίας, δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στο περιοδικό Neurology.

 
Η νόσος του Parkinson είναι μια προϊούσα νευρολογική διαταραχή με περίπου 50.000 νέες διαγνώσεις κάθε χρόνο στις ΗΠΑ. Παρουσιάζεται πιο συχνά μεταξύ ατόμων ηλικίας άνω των 60 ετών και η ασθένεια πλήττει κατά περίπου 50% περισσότερους άνδρες από γυναίκες.
Η νόσος του Πάρκινσον προκαλείται από βλάβη των νευρώνων σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση και μπορεί να προκαλέσει ακούσιες κινήσεις ή τρόμο, διαταραχή της ισορροπίας και του συντονισμού των κινήσεων, καθώς και προβλήματα στη στάση και στη βάδιση.

Έτσι οι πτώσεις είναι συνηθισμένες και περίπου το 60% των ασθενών έχουν την εμπειρία μίας πτώσης κάθε χρόνο και περίπου τα δύο τρίτα από αυτους εχουν συχνότερες πτώσεις.
"Οι τραυματισμοί από τις πτώσεις, ο πόνος, ο περιορισμός της δραστηριότητας και ο φόβος της νέας πτώσης, μπορούν να επηρεάσουν πραγματικά την υγεία των ανθρώπων και την ποιότητα της ζωής τους", σημειώνει η Colleen Canning. "Η άσκηση μείωσε τις πτώσεις κατά 70% σε ασθενείς με λιγότερο σοβαρή μορφή της νόσου του Πάρκινσον."
 
Στη μελέτη τους, για το αν η άσκηση θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο των πτώσεων, να βελτιώσει την ισορροπία, την κυκλοφορία και τη συνολική ποιότητα ζωής σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον, συμμετείχαν 231 πάσχοντες.
Η Colleen Canning και οι συνεργάτες της, χώρισαν με τυχαία σειρα τους ασθενείς σε 2 ομάδες. Στη μια ομάδα ακολουθήθηκε πρόγραμμα άσκησης 40-60 λεπτών τρεις φορές την εβδομάδα για 6 μήνες, ενώ η άλλη συνέχισε να αντιμετωπίζει τη συνήθη φροντίδα.

Το πρόγραμμα άσκησης αποτελείτο από ασκήσεις ισορροπίας και ασκήσεις ενδυνάμωσης των κάτω άκρων, που προτάθηκαν και αξιολογήθηκαν από έναν φυσικοθεραπευτή. Η πλειοψηφία των ασκήσεων έγιναν στο σπίτι, κάτω από την ελάχιστη δυνατή επίβλεψη και περίπου το 13% των συνεδριών παρακολουθείτο από φυσικοθεραπευτή.

Διαπιστώθηκε ότι οι συμμετέχοντες, που βρισκόντουσαν σε λιγότερο σοβαρή μορφή της νόσου του Πάρκινσον που έλαβαν μέρος στο πρόγραμμα άσκησης, είδαν μια μείωση κατά 70% σε πτώσεις, σε σύγκριση με εκείνους που συνέχισαν με τη συνήθη φροντίδα τους.
Το σημαντικότερο είναι ότι οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα της σωματικής άσκησης, ανέφεραν βελτίωση της κινητικότητας και της ισορροπίας, μείωση του φόβου των πτώσεων και καλύτερη συνολικά ποιότητα ζωής.

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα τους, η Colleen Canning δήλωσε:
"Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι τα κατ' ελάχιστον εποπτευόμενα προγράμματα άσκησης με στόχο τη μείωση των πτώσεων, σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον, θα πρέπει να ξεκινούν νωρίς στην πορεία της ασθένειας."

Αυτή δεν είναι η πρώτη μελέτη που σημειώνει τα οφέλη της άσκησης μεταξύ των ατόμων με νόσο του Πάρκινσον.  
Το 2012, το Medical News Today ανέφθηκε σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Archives of Neurology, υποστηρίζοντας οι ασκήσεις αντίστασης, οι διατάσεις και η χρήση διαδρόμου βάδισης μπορεί να βελτιώσουν τη συνολική φυσική κατάσταση και την κινητικότητα σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον.
Πιο πρόσφατα, μια μελέτη από ερευνητές του Ινστιτούτου Καρολίνσκα στη Σουηδία, πρότεινε ότι 6 ώρες μέσης σωματικής δραστηριότητας την ημέρα, μπορεί να μειώσουν ακόμη και τον κίνδυνο εμφάνισης Πάρκινσον κατά 43%.

«Τα ευρήματα αυτά είναι σημαντικά τόσο για το γενικό πληθυσμό, όσο και τη φροντίδα της υγείας των ασθενών με νόσο του Πάρκινσον," σημειώνουν οι ερευνητές.

 
πηγή: http://www.medicalnewstoday.com/articles/287516.php?tw

Οι ερευνητές Τζάλλας & Τσίπουρας από τo Τ.Ε.Ι. Ιωαννίνων έλαβαν το βραβείο καινοτομίας του Μ.Ι.Τ.

Η περιγραφή της βραβευμένης ιδέας από τους ερευνητές: 

Το εργαστήριο NewMedia Medicine του Πανεπιστημίου MIT, στην Βοστώνη των Ηνωμένων Πολιτειών διοργάνωσε για Τρίτη συνεχή χρονιά τον διαγωνισμό καινοτομίας με θέμα την υγεία και την ευεξία - Health and Wellness Innovation 2013 . Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε από τις 22 Ιανουαρίου έως 1 Φεβρουαρίου στις εγκαταστάσεις του New Media Lab στην Βοστώνη, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία, με 80 συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο που μοιράστηκαν σε 6 ομάδες. 

Ο διαγωνισμός Health and Wellness Innovation είναι ένας «μαραθώνιος» δύο εβδομάδων που επιδιώκει να φέρει κοντά ερευνητές, επαγγελματίες από τον χώρο της υγείας και επιχειρηματίες με στόχο την καινοτομία στον χώρο της υγείας και της ευεξίας. Άμεση προτεραιότητα του διαγωνισμού είναι ο οραματισμός και η ανάπτυξη (σε επίπεδο πρωτοτύπου και proof-of-concept) καινοτόμων ιδεών που δίνουν στον ασθενή τον έλεγχο της υγείας του. Σύμφωνα με τους διοργανωτές: «Η υγεία είναι σε κρίση, καθώς και χρόνο δαπανούνται όλο και μεγαλύτερα ποσά για παροχή όλο και λιγότερων υπηρεσιών. Η λύση είναι η ενεργοποίηση των ασθενών, έτσι ώστε να λάβουν ενεργό ρόλο στην διαχείριση του προβλήματος της υγείας τους, καθώς, με την υπάρχουσα δομή του συστήματος υγείας, ο ρόλος τους υποτιμάτε και έτσι περιθωριοποιούνται.»

Εμπόδια στην άσκηση σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον

από το περιοδικό: Physical Therapy (Μάιος 2013)

των:Terry Ellis,Jennifer K. Boudreau,Τamara R. DeAngelis,Lisa E. Brown,James T. Cavanaugh,Gammon M. Earhart,Matthew P. Ford,K. Bo Foreman and Leland E. Dibble


Η άσκηση είναι ιστορικά γνωστό ότι μειώνει την αναπηρία και βελτιώνει την ποιότητα της ζωής σε άτομα που πάσχουν από τη νόσο του Πάρκινσον. 
Αν και υπάρχει θετικός προβληματισμός για τα ωφέλη της άσκησης, δεν έχουν καθοριστεί τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν τα άτομα που πάσχουν από προϊούσες νευρολογικές παθήσεις, όπως η νόσος του Πάρκινσον.Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να προσδιοριστούν πιθανά εμπόδια που αντιμετωπίζει ο ασθενής, στην εκτέλεση ενός θεραπευτικού προγράμματος κινησιοθεραπείας.Στην μελέτη εξετάστηκαν άνθρωποι που έπασχαν από νόσο του Παρκινσον, δεν νοσηλευόντουσαν και ήταν στο στάδιο 2.4 κατά την κλίμακα Hoehn και Yahr. 
Συμμετείχαν 260 ασθενείς, με μέση ηλικία τα 67,7 χρόνια. 
Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε μια ομάδα άσκησης (n = 164) και μια μη ασκούμενη ομάδα (n = 96). 
Οι συμμετέχοντες της πρώτης ομάδας, καθόρισαν μόνοι τους τα όρια της άσκησης στην οποία μπορούσαν να συμμετέχουν, όρια που αναλύθηκαν από τους ερευνητές με βάση το επίπεδο του καθενός, την συμπεριφορά του στην άσκηση, τις καθημερινές του συνήθειες, καθώς και το στάδιο της νόσου στο οποίο βρισκόντουσαν. 

Στα αποτελέσματα, τρία εμπόδια αναδείχθηκαν από το πολυπαραγοντικό μοντέλο αξιολόγησης.  
Η έλλειψη χρόνου για άσκηση, η χαμηλή προσδοκία του αποτελέσματος,  και ο φόβος της πτώσης.
Η μη ασκούμενη ομάδα ανέδειξε σαν πρώτο εμπόδιο την χαμηλή προσδοκία του αποτελέσματος (δηλαδή, οι συμμετέχοντες δεν ανέμεναν να αντλήσουν όφελος από την άσκηση), καθώς και τον φόβο μιας πιθανής πτώσης.

Συμπερασματικά, η χαμηλή προσδοκία του αποτελέσματος από την άσκηση, η έλλειψη χρόνου για άσκηση, και ο φόβος της πτώσης, φαίνεται να είναι τα  σημαντικότερα αναφερόμενα εμπόδια από τους πάσχοντες, για τη συμμετοχή τους στην άσκηση, σε άτομα που πάσχουν από την νόσο του Πάρκινσον, είναι περιπατητικοί, και δεν νοσηλεύονται. 
Αυτά μπορεί να είναι σημαντικά προβλήματα για φυσικοθεραπευτές που σχεδιάζουν προγράμματα, τα οποία στοχεύουν σε άτομα που πάσχουν από την νόσο του Πάρκινσον και δεν ασκούνται τακτικά.  
Η αποτελεσματικότητα των στρατηγικών παρέμβασης στην επίλυση των παραπάνω εμποδίων, προκειμένου να διευκολυνθεί η εφαρμογή του κατάλληλου προγράμματος κινησιοθεραπείας, απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση.

πηγή: http://ptjournal.apta.org/content/93/5/628.abstract