Οι επιδράσεις της άσκησης και της νευρομυϊκής ηλεκτρικής διέγερσης σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος

από το περιοδικό Journal of Clinical Interventions in Aging (2014 Jul 17;9:1153-61. doi: 10.2147/CIA.S64104).

των Laufer Y, Shtraker H, Elboim Gabyzon M
(Physical Therapy Department, Faculty of Social Welfare and Health Sciences, University of Haifa, Israel.)

 
Οι ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου μυός είναι επωφελείς για τα άτομα με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος. Μελέτες αναφέρουν επίσης, βραχυπρόθεσμα καλά αποτελέσματα της νευρομυϊκής ηλεκτρικής διέγερσης (NMES) του τετρακεφάλου στους ίδιους ασθενείς και υποστηρίζουν αυτή την εφαρμογή ως συμπλήρωμα της θεραπείας.

Οι στόχοι αυτής της μελέτης παρακολούθησης είναι να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα ενός προγράμματος άσκησης με και χωρίς NMES του τετρακεφάλου, για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος. Αξιολογήθηκε ο πόνος, η λειτουργική απόδοση και η μυϊκή δύναμη, αμέσως μετά τη θεραπεία και 12 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης.

Συμμετείχαν 63 ασθενείς με οστεορθρίτιδα του γόνατος, που τοποθετήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες και ακολούθησαν 12 συνεδρίες, κατανεμημένες σε 2 συνεδρίες ανά εβδομάδα. 
Η πρώτη ομάδα ακολούθησε ένα πρόγραμμα άσκησης κυρίως του τετρακεφάλου μυός και η δεύτερη ένα πρόγραμμα άσκησης σε συνδυασμό με NMES του τετρακεφάλου. 
Μια σημαντικά μεγαλύτερη μείωση του πόνου γόνατο παρατηρήθηκε αμέσως μετά τη θεραπεία στην ομάδα NMES, η οποία διατηρήθηκε ακόμη και 12 εβδομάδες μετά την παρέμβαση, όπως διατηρήθηκε και σε μικρότερο βαθμό και στην άλλη ομάδα. 
Παρά το γεγονός ότι σε αυτό το στάδιο της οστεοαρθρίτιδας, η NMES δεν είχε κανένα άλλο επιπρόσθετο αποτέλεσμα και οι δύο ομάδες έδειξαν μια άμεση αύξηση στην μυϊκή δύναμη και τις λειτουργικές ικανότητες, ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Επίσης, παρά το ότι οι βελτιώσεις στην ταχύτητα βάδισης και στην αυτο-αναφερόμενη λειτουργική ικανότητα διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος της παρέμβασης, σημαντικές βελτιώσεις στην μυϊκή δύναμη, στην ταχύτητα κίνησης και στο ανέβασμα σκάλας δεν διατηρήθηκαν. 

Η μελέτη διαπίστωσε ότι η σμμετοχή σε ένα συνδυασμένο προγράμματος άσκησης με NMES τετρακεφάλου, παρέχει αυξημένη διαφοροποίηση του πόνου αμέσως μετά τη θεραπεία σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος. Συντήρηση των θετικών αποτελεσμάτων μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 12 εβδομάδων, μόνο για τον πόνο, την αυτο-αναφερόμενη λειτουργική ικανότητα και την ταχύτητα κίνησης, χωρίς καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων.


πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25083133

Φυσικοθεραπεία για γυναίκες με ακράτεια ούρων από προσπάθεια

Fariba Ghaderi, PhD, PT  και  Ali E. Oskouei, PhD, PT

από το Journal of Physical Therapy Science, Sep 2014; 26(9): 1493–1499.

Αυτό το άρθρο ανασκόπησης γράφτηκε για να εισάγει τους Φυσικοθεραπευτές και όχι μόνο, στην Φυσικοθεραπεία σε περιστατικά ακράτειας ούρων από προσπάθεια, τη θεραπευτική παρέμβαση και ενδεχομένως τον προληπτικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει σε αυτά τα περιστατικά η Φυσικοθεραπεία. 

Συγκεκριμένα, ο στόχος αυτού του άρθρου είναι να παρέχει μια κατανόηση της λειτουργίας των μυών του πυελικού εδαφους και τις επιπτώσεις που έχει στην λειτουργία τους η Φυσικοθεραπεία, μέσα από την αναθεώρηση άρθρων που έχουν δημοσιεύθει σε αυτό τον τομέα. 
Αναζητήθηκαν και εντοπίστηκαν άρθρα σε μια σειρά από βάσεις δεδομένων σχετικές με την Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της ακράτειας ούρων από προσπάθεια, συμπεριλαμβανομένων των Cochrane Library, Medline, και CINAHL.  
Σύμφωνα με τα άρθρα, εντοπίστηκαν στην έρευνα βάσεις δεδομένων, με μεγαλύτερες βελτιώσεις στην ακράτειας ούρων από προσπάθεια να λαμβάνει χώρα όταν ακολουθείται ένα πρόγραμμα επιβλεπόμενης και καθοδηγούμενης άσκησης, για χρονική περίοδο όχι μικρότερη από τρεις μήνες. Η αποτελεσματικότητα του Φυσικοθεραπευτικού προγράμματος αυξάνεται εάν το πρόγραμμα άσκησης βασίζεται σε ορισμένες αρχές, όπως η προοδευτικά αυξανόμενη ένταση και διάρκεια, η προσομοίωση με το λειτουργικό έργο και η κατάλληλη θέση από την οποία εκτελούνται οι ασκήσεις των μυών του πυελικού εδάφους. 
Συσκευές biofeed back και ηλεκτρικής διέγερσης μπορούν επίσης να είναι κλινικά χρήσιμες, αλλά και αποδεκτές από αρκετές γυναίκες με ακράτεια ούρων.

Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα θα πρέπει να είναι  προσαρμοσμένο στην συγκεκριμένη ασθενή και να περιλαμβάνει τις τυποποιημένες παρεμβάσεις Φυσικοθεραπείας για ουρολογικά προβλήματα.


πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4175265/

Εμφυτεύσιμος διεγέρτης στο νωτιαίο μυελό επιτρέπει εθελούσια κίνηση σε άτομα με παράλυση των κάτω άκρων

από το περιοδικό JAMA (The Journal of American Medical Association)

Jill Jin, MD, MPH - JAMA. 2014;312(2):120. doi:10.1001/jama.2014.7508

  

Ένας "off-the-shelf" εμφυτεύσιμος διεγέρτης του νωτιαίου μυελού, σαν αυτούς που χρησιμοποιούνται σήμερα για τη θεραπεία του χρόνιου νευροπαθητικού πόνου, μπορεί να δημιουργήσει μια νέα στρατηγική για την εξέλιξη και την ανάκτηση της νευρολογικής λειτουργίας, σε ασθενείς με χρόνια πλήρη παράλυση, από κάκωση του νωτιαίου μυελού.

Μία πρόσφατα δημοσιευμένη μελέτη που αφορά 4 ασθενείς με πλήρη κινητική παράλυση των κάτω άκρων, έδειξε ότι η επισκληρίδια διέγερση του νωτιαίου μυελού, σε συνδυασμό με εντατική κινητική εκπαίδευση, για μία περίοδο έως 2 έτη, είχε ως αποτέλεσμα την ικανότητα να εκτελέσθούν εθελούσιες κινήσεις των κάτω άκρων, συμπεριλαμβανομένης της κάμψης και της έκτασης των δακτύλων του ποδιού, της ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής, της κάμψης του γόνατος και της κάμψη του ισχίου (Angeli CA et al. Brain. 2014;137[5]: 1394-1409).  

Οι κινήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν κλινικά από ηλεκρομυογραφικές δοκιμασίες και τη χρήση δυναμομέτρων. 

Οι συσκευές διεγέρτη εμφυτεύθηκαν από 2 έως 4 χρόνια μετά τον τραυματισμό του νωτιαίου μυελού.

πηγή:  http://jama.jamanetwork.com/article.aspx?articleid=1886176&utm_campaign=social_071514&utm_medium=twitter&utm_source=@jama_current

Ηλεκτρική διέγερση ΠΔΚ σε σύγκριση με τη χρήση ΚΠ νάρθηκα μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο

από το περιοδικό Stroke (Ιούνιος 2013)

των Kluding PM, Dunning K, O'Dell MW, Wu SS, Ginosian J, Feld J, McBride K.

Department of Physical Therapy and Rehabilitation Sciences, University of Kansas Medical Center, 3901 Rainbow Blvd, Mail Stop 3051, Kansas City, KS 66160


Η εφαρμογή ηλεκτροθεραπείας, για την ενίσχυση των ραχιαίων καμπτήρων της ΠΔΚ και η χρήση κνημοποδικου (ΚΠ) νάρθηκα, σε συνδυασμό με την αρχική φυσικοθεραπευτική αγωγή, βελτιώνει σημαντικά την ταχύτητα της βάδισης σε επιζήσαντες εγκεφαλικού επεισοδίου, λένε οι συγγραφείς της μελέτης που δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά τον προηγούμενο Μάιο στο περιοδικό Stroke.

Οι συγγραφείς, από το Τμήμα Φυσικοθεραπείας και Αποκατάστασης, του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου του Κάνσας, διεξήγαγαν μια μελέτη που αξιολόγησε τη χρήση ειδικής ηλεκτροθεραπείας και ΚΠ νάρθηκα σε επιζήσαντες εγκεφαλικού επεισοδίου, η ταχύτητα των οποίων στο βάδισμα ήταν ≤ 0,8 m/s.  

Οι συμμετέχοντες στη μελέτη αποτελούνταν από 118 άνδρες και 79 γυναίκες, ηλικίας 61-72 που εμφάνισαν εγκεφαλικό επεισόδιο 4-5 χρόνια πριν.  
Η μια ομάδα των συμμετεχόντων υποβλήθηκαν σε ηλεκτροθεραπεία για ενίσχυση των ραχιαίων καμπτήρων της ΠΔΚ και στην άλλη χρησιμοποιήθηκε ΚΠ νάρθηκας για 30 εβδομάδες. Και οι 2 ομάδες ακολούθησαν ταυτόχρονα και 8 συνεδρίες φυσικοθεραπείας, κατά τη διάρκεια των πρώτων 6 εβδομάδων της μελέτης.
 
Οι συγγραφείς διαπίστωσαν σημαντικές βελτιώσεις στην ταχύτητα βάδισης χρησιμοποιώντας είτε ηλεκτρική διέγερση είτε ΚΠ νάρθηκα, με μια μέση μεταβολή από 0,14 m/s για την εφαρμογή της ηλεκτρ. διέγερσης και 0,15 m/s για χρήση του ΚΠ νάρθηκα. 
Κατά τη σύγκριση των ομάδων που χρησιμοποίησαν ηλεκτρ. διέγερση και ΚΠ νάρθηκα, δεν βρέθηκε μεγάλη διακύμανση στην ταχύτητα βάδισης, αλλά οι συμμετέχοντες στην ομάδα της ηλεκτρ. διέγερσης εξέφρασαν σημαντικά μεγαλύτερη ικανοποίηση από την ομάδα ελέγχου. 

Βρέθηκαν επίσης σημαντικές βελτιώσεις στην τυπική στάση και λειτουργία του σώματος, καθώς και στις καθημερινές δραστηριότητες. 
Έτσι οι συγγραφείς κατέληξαν στο συμπέρασμα οτι "η κλινική δοκιμή των δύο αυτών φυσικοθεραπευτικών μέσων, σε συνδυασμό με την αρχική φυσικοθεραπευτική αγωγή, μπορεί να προσφέρει κλινικά σημαντικό όφελος, ακόμη και χρόνια μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο. "

πηγή:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23640829