Σύγκριση φυσικοθεραπευτικής και χειρουργικής αντιμετώπισης στην αυχενική ριζοπάθεια

από το περιοδικό Spine (2013 Feb 15;38(4):300-7. doi: 10.1097/BRS.0b013e31826d2cbb)
των Peolsson A, Söderlund A, Engquist M, Lind B, Löfgren H, Vavruch L, Holtz A, Winström-Christersson A, Isaksson I, Öberg B


Στην συγκεκριμένη μελέτη έγινε προσπάθεια να διερευνηθούν οι διαφορές στην φυσιολογική λειτουργικότητα σε ασθενείς με αυχενική ριζοπάθεια, μετά από δομημένο φυσιοθεραπευτικό πρόγραμμα (αποτελούμενο από ειδικές ασκήσεις του αυχένα, με μια προσέγγιση γνωστική-συμπεριφορική), σε σύγκριση με την χειρουργική αυχενική αποσυμπίεση (πρόσθιας προσπέλασης), που ακολουθείται από το ίδιο δομημένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας.

Δεν υπάρχουν προγενέστερες μελέτες που να έχουν αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα ενός δομημένου προγράμματος φυσικοθεραπείας ή της μετεγχειρητικής φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης μετά από χειρουργική αυχενική αποσυμπίεση, σε ασθενείς με επαληθευμένη (με μαγνητική τομογραφία) συμπίεση αυχενικών ριζών.

Στην τρέχουσα μελέτη συμπεριλήφθησαν 63 ασθενείς με αυχενική ριζοπάθεια, οι οποίοι τυχαία χωρίστηκαν σε δυο ομάδες.
Η πρώτη ακολούθησε την χειρουργική αντιμετώπιση σε συνδυασμό με φυσικοθεραπεία και η δεύτερη μόνο φυσικοθεραπευτική αγωγή. Στους 49 από αυτούς τους ασθενείς, ένας ανεξάρτητος εξεταστής αξιολόγησε τα λειτουργικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων του εύρους της ενεργητικής κίνησης του αυχένα, την ισχύ των μυών του αυχένα και την λειτουργικότητα στο άνω άκρο που σχετίζεται με την βλάβη.
Η αξιολόγηση έγινε πριν την έναρξη της θεραπείας και σε χρονικά διαστήματα 3, 6, 12 και 24 μηνών μετά.

Στα αποτελέσματα δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δυο ομάδων, σε οποιαδήποτε από τις μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν (Ρ = 0,17 έως 0,91). Και οι δύο ομάδες έδειξαν βελτίωση με την πάροδο του χρόνου στη δύναμη των μυών του αυχένα (P ≤ 0,01), στην συνολική κινητικότητα και την επιδεξιότητα άνω άκρου (P ≤ 0,03) και στην δύναμη της δεξιάς χειρολαβής (P = 0,01).

Συμπερασματικά, σε σύγκριση με ένα δομημένο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και μόνο, η χειρουργικη αυχενική αποσυμπίεση, ακολουθούμενη από φυσικοθεραπεία, δεν οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα, στο εύρος της κίνησης του αυχένα, στην δύναμη των αυχενικών μυών ή στην λειτουργικότητα των άνω άκρων, σε ασθενείς με ριζοπάθεια.
Προτείνεται ότι ένα δομημένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας πρέπει να προηγείται της απόφασης για χειρουργική παρέμβαση, σε αυτούς τους ασθενείς, με σκοπό να μειωθεί η ανάγκη να υποβληθούν στην χειρουργική επέμβαση.



πηγή: http://www.researchgate.net/profile/Anneli_Peolsson/publication/235620495_Physical_Function_Outcome_in_Cervical_Radiculopathy_Patients_After_Physiotherapy_Alone_Compared_With_Anterior_Surgery_Followed_by_Physiotherapy_A_Prospective_Randomized_Study_With_a_2-Year_Follow-up/links/0fcfd5124156ccdb07000000.pdf

Σύγκριση χειρουργικής και μη χειρουργικής αποκατάστασης στην αυχενική ριζίτιδα

των: Engquist M, Löfgren H, Oberg B, Holtz A, Peolsson A, Söderlund A, Vavruch L, Lind B.

Department of Orthopaedics, Ryhov Hospital, Sweden and Department of Orthopaedics, Institute of Clinical Sciences at Sahlgrenska Academy, University of Gothenburg, Sweden

Η παρακάτω μελέτη έγινε για να αξιολογηθεί η έκβαση της χειρουργικής πρόσθιας αυχενικής αποσυμπίεσης, σε συνδυασμό με ένα δομημένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, σε σύγκριση με το ίδιο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας (χωρίς να έχει προηγηθεί χειρουργείο) για ασθενείς με αυχενική ριζίτιδα.
Γενικότερα, η γνώση σχετικά με τα αποτελέσματα των παρεμβάσεων για τους ασθενείς με αυχενική ριζίτιδα δεν είναι επαρκής, λόγω της έλλειψης αντίστοιχων μελετών αξιολόγησης. 
Για την μελέτη αυτή εξετάστηκαν 63 ασθενείς, από τους οποίους οι 31 υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση και μετεγχειρητική φυσικοθεραπεία και οι 32 υποβλήθηκαν μόνο σε φυσικοθεραπευτική αγωγή. 
Το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας και στις 2 περιπτώσεις περιλάμβανε ειδική κινησιοθεραπεία και στρατηγικές αντιμετώπισης του πόνου. 
Η έκβαση της παρέμβασης και στις δυο περιπτώσεις αξιολογήθηκε με τους ίδιους δείκτες (Neck Disability Index, NDI), για τις ενοχλήσεις στον αυχένα και στα άνω άκρα και με συνολική αξιολόγηση του ασθενούς. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν συνολικά για 24 μήνες. 
Τα αποτελέσματα από τις επαναλαμβανόμενες μετρήσεις δεν έδειξαν καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων για το NDI (p = 0.23). 
Για την ένταση του πόνου στην ΑΜΣΣ, οι επαναλαμβανόμενες μετρήσεις έδειξαν διαφορά μεταξύ των ομάδων κατά τη διάρκεια της περιόδου της μελέτης, υπέρ της χειρουργικής ομάδας ( ρ = 0.039). Για την ένταση του πόνου στον βραχίονα, δεν υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, σύμφωνα με τις επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (ρ = 0,580).
Το 87% των ασθενών στην χειρουργική ομάδα αξιολόγησε την εξέλιξη των συμπτώματά τους ως βελτιούμενη ("καλύτερα / πολύ καλύτερα") κατά την εξέταση στο 12-μηνο, σε σύγκριση με το 62% στην μη χειρουργική ομάδα (ρ <0,05).  
Στους 24 μήνες τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 81% και 69% (p = 0.28).
Από τα παραπάνω βλέπετε ότι η διαφορά ήταν σημαντικότερη στην εξέταση των 12 μηνών υπέρ της χειρουργικής ομάδας.
Σημαντική βελτίωση στην αποκατάσταση του πόνου στην ΑΜΣΣ και στον βραχίονα σε σύγκριση με την αρχική τιμή, παρατηρήθηκε και στις δύο ομάδες (p <0,001). 
Συμπερασματικά, σε αυτή την τυχαιοποιημένη μελέτη ασθενών με αυχενική ριζοπάθεια, δείχθηκε ότι η χειρουργική επέμβαση με φυσικοθεραπεία οδήγησε σε μια πιο γρήγορη βελτίωση κατά το πρώτο μετεγχειρητικό χρόνο (12 μηνο), με σημαντικά μεγαλύτερη βελτίωση στον πόνο του αυχένα και συνολική εκτίμηση του ασθενούς σε σύγκριση με φυσικοθεραπεία και μόνο, αλλά η οι διαφορές μεταξύ των ομάδων μειώθηκαν μετά από δύο χρόνια. 
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι, ένα δομημένο φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα θα πρέπει να ακολουθηθεί πριν από την επιλογή της χειρουργικής επέμβασης, σαν εναλλακτική λύση.

πηγή:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23778373