Πότε είναι ασυνήθιστο το φυσιολογικό; Τα ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας ως φυσιολογικό μέρος της γήρανσης.

από το British Journal of Sports Medicine

των Adam G Gulvenor, Marcella Ferraz Pazzinato, Joshua J Heerey 

http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2020-103563

orcid.org/0000-0001-9491-0

http://orc

Οι κλινικοί του αθλητισμού και της άσκησης συχνά παραπέμπουν για διαγνωστικές απεικονίσεις, με σκοπό να βοηθηθούν στην κλινική διαχείριση του προβλήματος του ασθενή τους. Η χρήση της Μαγνητικής Τομογραφίας αυξήθηκε ραγδαία τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο το κλινικό όφελός της είναι αβέβαιο.

Η απεικόνιση είναι χρήσιμη για τη διαφορική διάγνωση πολλών καταστάσεων υγείας, συμπεριλαμβανομένων πιθανών red flags, ωστόσο, υπάρχουν αυξανόμενες ανησυχίες για πιθανή βλάβη που προκαλείται από κλινικούς, στην εσφαλμένη ερμηνεία των αποτελεσμάτων, με αποτέλεσμα πιθανές περιττές παρεμβάσεις, που αυξάνουν τον φόβο/δυσφορία του ασθενούς.

πηγή: Infographic. When is abnormal normal? Reframing MRI abnormalities as a normal part of ageing | British Journal of Sports Medicine (bmj.com)

Διαγνώσεις που φοβίζουν 😱☝️

από τον The Kettlebell Physio

 
Η σπονδυλολίσθηση είναι μια πολύ μεγάλη και σύνθετη λέξη! Ακόμη και οι επαγγελματίες υγείας δυσκολεύονται να την πουν και να την γράψουν. Καταλαβαίνουμε ότι μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό να γνωρίζετε πως έχετε έναν σπόνδυλο που έχει φύγει από τη θέση του, ειδικά αν έχετε δεί εικόνες και φωτογραφίες αυτής της κατάστασης στο Google. 😕
Μπορεί ακόμη να έχετε ακούσει ή να διαβάσει τις λέξεις 'ρήξη' ή 'μετατόπιση', που είναι και αυτές εξ ίσου τρομακτικές.
Ετσι θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις:

✏️ Η σπονδυλολίσθηση είναι μια πολύ συνηθισμένη κατάσταση. Περίπου 500 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως θα είχαν διαγνωσθεί με αυτό το πρόβλημα, αν είχαν βγάλει μια ακτινογραφία. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων δεν ξέρει ότι έχει κάτι ασυνήθιστο έως ότου βγάλει μια ακτινογραφία.👱

✏️ Η έρευνα μας λέει ότι δεν υπάρχει σχεδόν καμία σχέση μεταξύ της ύπαρξης σπονδυλολίσθησης και του πόνου στην περιοχή. Ακόμα όμως κι αν δεν έχετε πόνο, γνωρίζοντας ότι έχετε αυτή την κατάσταση στη σπονδυλική σας στήλη, αυτό θα μπορούσε να είναι αγχωτικό, εκτός αν έχετε σωστή ενημέρωση. 😏

✏️ Πολλοί επαγγελματίες αθλητές έχουν σπονδυλολίσθηση - πολλοί ολυμπιακοί κολυμβητές και ο πρωταθλητής του τέννις Andre Agassi για παράδειγμα. Αυτό δεν τον εμπόδισε να κερδίσει 8 Grand Slam! 👍

✏️ Είναι σημαντικό να θυμηθείτε ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις οι αλλαγές που παρατηρήθηκαν στις ακτινογραφίες δεν έγιναν σε μία νύχτα. Έχουν υπάρξει εκεί για πολύ καιρό και πολύ πολύ πριν το δούμε σε ότι μια πιθανόν τυχαία ακτινογραφία.👴

✏️ Οι ακτινογραφίες εμφανίζουν μόνο οστά. Υπάρχουν πραγματικά ισχυροί σύνδεσμοι και μύες γύρω από τα οστά στην σπονδυλική στήλη σας.😎

✏️ Όπως όλοι οι άλλοι σ' αυτόν τον πλανήτη, μπορούμε να κρατήσουμε την σπονδυλική μας στήλη υγιή. Να διατηρήσουμε το βάρος μας σε φυσιολογικά επίπεδα, να διατηρήσουμε την μυϊκή μας ισχύ και της ευελιξία της σποδυλικής μας στήλης.👌

Πιστεύουμε ότι οποιοσδήποτε με διάγνωση σπονδυλολίσθησης θα χαιρετίσει αυτές τις πληροφορίες. Και φυσικά τα παραπάνω δεν αποκλείουν τη σημασία της εξειδικευμένης εξέτασης για τον εντοπισμό σπάνιων καταστάσεων όπου υπάρχει πραγματικός νευρολογικός ή άλλου είδους τραυματισμός.  
Τελικά, πιστεύω ότι όλες οι διαγνώσεις θα πρέπει να εξηγούνται έτσι: απλά.




πηγή: https://www.facebook.com/prwithlipqin/photos/a.745823322124203/2001751776531345/?type=3&theater

Όλα όσα θέλατε να μάθετε για την οσφυαλγία

Τι να κάνετε - και τι να μην κάνετε - για να αντιμετωπίσετε την οσφυαλγία

Είναι τόσο παρεξηγημένη όσο και κακή η διαχείριση του οσφυϊκού πόνου (που τον ακούμε συχνά σαν οσφυαλγία), που είναι μια τεράστια πηγή προβλημάτων για πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Θα προσπαθήσουμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με τα νέα δεδομένα γι αυτή την κατάσταση και σας δώσουμε κάποιες συμβουλές σχετικά με τα βήματα που μπορούν να ακολουθήσουν οι πάσχοντες για να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Να έχετε υπόψη σας ότι ο οσφυϊκός πόνος μπορεί να είναι συχνός και επαναλαμβανόμενος, αλλά σπάνια σοβαρός.

Από τους Dr Mary O'Keeffe, University of Limerick & University of Sydney, and Dr Kieran O'Sullivan, University of Limerick & Aspetar Orthopaedic and Sports Spine Centre, Doha, Qatar.


Μην πανικοβληθείτε αν πονάτε πάλι

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι θα βιώσουν τον οσφυϊκό πόνο σε κάποια στιγμή της ζωής τους, καθώς αποτελεί μέρος της καθημερινότητας, όπως μετά από στιγμές που κουράζονται, αισθάνονται λυπημένοι ή κρυώνουν.

Παρ' ότι ορισμένα επεισόδια οσφυϊκού πόνου μπορεί να είναι σοβαρά και τρομακτικά, οι περισσότεροι άνθρωποι αναρρώνουν από το επεισόδιο αρκετά γρήγορα (μέσα σε 6 έως 8 εβδομάδες) και συχνά χωρίς την ανάγκη να δουν έναν επαγγελματία υγείας για θεραπεία. Όπως σε παρόμοια προβλήματα υγείας, όπως η ημικρανία, το άσθμα και η κατάθλιψη, ο οσφυϊκός πόνος μπορεί να έχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο όπου έρχεται και αποχωρεί.  
Με απλά λόγια, εάν ένα άτομο βίωσε ένα επεισόδιο οσφυϊκού πόνου στο παρελθόν, πιθανότατα να το αντιμετωπίσει και πάλι στο μέλλον.

Αυτή η επαναλαμβανόμενη φύση του πόνου στην οσφυαλγία δεν πρέπει να αποτελεί αιτία για απόγνωση και καθώς από καιρό σε καιρό θα υπάρχουν καποια συμπτώματα, αυτό δεν σημαίνει ότι ένα άτομο έχει κάποια σοβαρή αναπηρία. Δεδομένου ότι, όπως είπαμε, ο κάθε άνθρωπος θα έχει συμπτώματα οσφυαλγίας σε κάποιο σημείο της ζωής του, αυτό δεν θα πρέπει να θεωρείται κάτι σπάνιο, ή σοβαρό. Η αποτύπωση και η κατανόηση των αιτιών για τον πόνο και το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάποιος, είναι πιο χρήσιμη από την προσπάθεια να αποφευχθεί στο μέλλον ο οσφυϊκός πόνος.

Μην βιαστείτε για θεραπεία

Ο οσφυϊκός πόνος μπορεί συχνά να είναι σοβαρός και να κάνει τους ανθρώπους να ανησυχούν για την πρόκληση περαιτέρω βλάβης. Έτσι, εκείνοι που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση αναζητούν συχνά βοήθεια από επαγγελματίες της υγείας. Ωστόσο, είναι ολοένα και πιο σαφές, από επιστημονικές μελέτες, ότι οι περισσότερες από τις θεραπείες που προσφέρονται από όλους τους επαγγελματίες υγείας δεν είναι τόσο αποτελεσματικές όσο κάποτε πίστευαμε. Επιπλέον, η απόφαση να ακολουθηθεί κάποια θεραπεία μπορεί - όταν ο πόνος δεν απομακρυνθεί γρήγορα - να οδηγήσει τα άτομα με οσφυϊκό πόνο στο να αποτανθούν σε ένα ευρύ φάσμα δαπανηρών, αναποτελεσματικών και μερικές φορές επιβλαβών εξετάσεων και θεραπειών.

Για παράδειγμα, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μια ακτινογραφία ή μαγνητική τομογραφία θα εντοπίσει την αιτία του οσφυϊκού πόνου και θα τους οδηγήσει σε ένα αποτελεσματικότερο θεραπευτικό πλάνο. Ωστόσο, ισχυρά ερευνητικά στοιχεία δείχνουν ότι σπάνιες και σοβαρές ασθένειες εμφανίζονται μόνο σε περίπου το 1% των ατόμων με οσφυϊκό πόνο και γι αυτό οι δαπανηρές διαγνωστικές εξετάσεις είναι απαραίτητες μόνο εάν υπάρχει σοβαρή υποψία ότι το άτομο βρίσκεται σε αυτή τη μικρή ομάδα. Επιπλέον, ένας κλινικός γιατρός θα πρέπει να είναι σε θέση να εντοπίσει τα σημεία και συμπτώματα αυτά, που υποδηλώνουν κάποια σοβαρή ασθένεια. Από την άλλη πλευρά, η χρήση των απεικονιστικών εξετάσεων μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερα και όχι σε καλύτερα αποτελέσματα, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται πολύ συχνά.

Κατά παρόμοιο τρόπο, τα φάρμακα που ονομάζουμε "παυσίπονα" δεν είναι πολύ αποτελεσματικά για τη θεραπεία του οσφυϊκού πόνου και συχνά  προκαλούν σημαντικές παρενέργειες. Η παρακεταμόλη, τα αντιφλεγμονώδη και ακόμη και τα οπιούχα φάρμακα δεν έχουν καλύτερα αποτελέσματα, από ένα εικονικό χάπι (placebo) στις μελέτες για τον οσφυϊκό πόνο. Δεν επιταχύνουν την ανάρρωσή και έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες βλάβης, απ' ότι ωφέλειας. Αν κάποιος αισθάνεται ότι χρειάζεται άμεση φαρμακευτική υποστήριξη για να αντιμετωπίσει τον πόνο, θα πρέπει πρώτα να επιλέξει ένα "μη συνταγογραφούμενο" παυσίπονο, καθώς αυτά, συχνά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με τα ισχυρότερα "συνταγογραφούμενα". Το πιο σημαντικό είναι ότι τα φάρμακα για τον πόνο δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως αυτόνομη και μοναδική θεραπεία, ούτε βέβαια ως μακροπρόθεσμη λύση.

Η επεμβατική θεραπεία, όπως η χειρουργική επέμβαση, είναι μια σπάνια επιλογή για τον οσφυϊκό πόνο. Σχεδόν όλες οι διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν να αποφεύγεται για μεγάλο χρονικό διάστημα από την έναρξη των συμπτωμάτων και να δίνεται επαρκής χρόνος για φυσική ανάκτηση, χρησιμοποιώντας μη χειρουργικές προσεγγίσεις. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι ακολουθούν την χειρουργική επέμβαση πολύ γρήγορα. Αυτό συνεπάγεται, εκτός από μεγαλύτερο κόστος, μεγαλύτερο κίνδυνο και κυρίως, δεν φαίνεται να βελτιώνει το πρόβλημα.

Όσο είναι δυνατόν, τα άτομα με οσφυϊκό πόνο δεν θα πρέπει να βιαστούν να ξεκινησουν έναν κύκλο εντατικής θεραπείας, όταν δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτά τα συμπτώματα δεν προκαλούνται από κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε περίπτωση που ένα άτομο παραπέμπεται για ειδικές θεραπείες ή εξετάσεις, θα πρέπει να το συζητήσουν με τον γιατρό του, για να διαπιστώσουν εάν οι εξετάσεις αυτές είναι απαραίτητες ή επείγουσες, καθώς η απόφαση για την έναρξη της θεραπείας μπορεί να επανεξεταστεί, εάν τα συμπτώματα δεν αποκατασταθούν.


Μην αποθαρρύνεστε από ιατρικές ορολογίες και απόψεις

Η έρευνα έχει δείξει σαφώς ότι οι δίσκοι, τα οστά, οι αρθρώσεις στην πλάτη σας δεν "πάνε εκτός τόπου" ή "δεν ολίσθαίνουν". Ο όρος "ένας δίσκος που έχει ολισθήσει" δεν είναι μόνο ανακριβής, αλλά πιθανώς επιβλαβής, καθώς υποδηλώνει ότι η σπονδυλική στήλη είναι τόσο ευάλωτη, ώστε τα στοιχεία της να μπορούν να μετακινηθούν εύκολα. Οι δίσκοι είναι σταθερά συνδεδεμένοι μεταξύ των σπονδύλων και δεν μπορούν να "γλιστρήσουν" από τη θέση τους. Μερικοί επαγγελματίες υγείας λένε στους ανθρώπους ότι "βάζουν" τα οστά και τους δίσκους τους στη θέση τους, με ειδικούς χειρισμούς.

Ενώ το "κρακ" που αισθάνεστε μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε ωραία, ακόμη και να μειώσει τον πόνο σας, οποιοδήποτε όφελος είναι βραχυπρόθεσμο. Αυτό το "κρακ" οφείλεται σε αλλαγές στο νευρικό σύστημα και στη χαλάρωση των μυών και όχι στη ρύθμιση των θέσεων των δίσκων και των γύρω αρθρώσεων. Θυμηθείτε ότι η πλάτη σας είναι μια ισχυρή σταθερή δομή ικανή για μεγάλη κινητικότητα. Αν ένα άτομο βιώνει ένα σοβαρό επεισόδιο οσφυαλγίας, τίποτα δεν έχει φύγει από την θέση του, αν και ο πάσχων μπορεί να νιώθει κάτι τέτοιο!

Μην ανησυχείτε για αυτό που διαβάζετε ή βλέπετε στις γνωματεύσεις των MRI

Όταν οι άνθρωποι έχουν υποβληθεί σε διαγνωστικές σαρώσεις (αξονική ή μαγνητική τομογραφία) μετά από ένα επεισόδιο οσφυαλγίας, η γνωμάτευση θα περιγράφει πάντα "διάφορα πράγματα" και μεγάλο μέρος αυτών μπορεί να συνδέεται με  τον πόνο. 
Έρευνες έχουν δείξει ότι και τα άτομα που δεν έχουν συμπτώματα οσφυαλγίας, έχουν κήλες μεσοσπονδυλίων δίσκων, εκφυλισμό δίσκων, προβολές δίσκων, ακόμη και εκφυλισμό των γύρω αρθρώσεων. Αυτά τα πράγματα είναι φυσιολογικά αποτελέσματα της διαδικασίας τρης γήρανσης, όπως οι γκρίζες τρίχες στα μαλλιά ή οι ρυτίδες στο δέρμα μας.

Το πρόβλημα δεν είναι η λήψη της σάρωσης, αλλά μάλλον τι λένε οι άνθρωποι γι 'αυτήν και τι συμβαίνει στη συνέχεια. Δυστυχώς, οι άνθρωποι με οσφυαλγία συχνά πιστεύουν ότι αυτά τα μη σοβαρά πράγματα που "αποκαλύφθηκαν" με τις εξετάσεις χρειάζονται ακόμη περισσότερες εξετάσεις, σημαντική φαρμακευτική αγωγή ή και χειρουργική επέμβαση. 
Εκτός από το να είναι περιττή και ακριβή, αυτή η διαδικασία μπορεί να δημιουργήσει σημαντική αναστάτωση, που μπορεί να αποσπά την προσοχή των πασχόντων από χρήσιμες δραστηριότητες , όπως η άσκηση. Έτσι ψαχνοντας συνεχώς το ένα "πρόβλημα" μετά το άλλο, οι πάρα πολλές εξετάσεις μπορούν να οδηγήσουν σε αναποτελεσματική τελικά και υπερβολική θεραπεία για το πρόβλημα. 

Μην ξεγελιέστε από γρήγορες θεραπείες

Οι γρήγορες θεραπείες που συχνά προβάλονται και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, φαντάζουν ένα χρήσιμο βήμα για την αντιμετώπιση του οσφυϊκού πόνου. Υπάρχει πάντα ένα νέο χάπι, μια προηγμένη συσκευή, ένα νέο gadget, μια θαυματουργή κρέμα ή λοσιόν, που υποσχόσχονται ότι είναι η επόμενη δραστική θεραπεία. Τα "θαύματα" αυτά, υπόσχονται στο άτομο με οσφυϊκό πόνο ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για να βοηθήσει τον εαυτό του και ότι χρειάζεται κάποιον ή κάτι άλλο για να διορθώσει τον πόνο του γι αυτόν. 

Όταν ο πόνος έχει γίνει πιά έντονος, ο πάσχων προσπαθεί με αυτές τις προσεγγίσεις και είναι πιθανό να αισθάνεται αρχικά καλύτερα, καθώς ο πόνος είναι περιοδικός. Μην ξεγελιέστε όμως από αυτό. Ακριβώς όπως δεν υπάρχουν γρήγορες διορθώσεις για παθήσεις όπως η παχυσαρκία και η κατάθλιψη, η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχουν γρήγορες διορθώσεις ή μαγικές θεραπείες για τον οσφυϊκό πόνο. Πολλά από αυτά τα "θεραπευτικά θαύματα" δεν έχουν καν δοκιμαστεί σε πειράματα και όταν κάποια στιγμή θα δοκιμαστούν, δεν έχουν ικανοποιητικά αποτελέσματα. 
Το μεγαλύτερο πρόβλημα με αυτές τις "γρήγορες θεραπείες" είναι ότι αποσπούν τους πάσχοντες από την εμπλοκή τους με προσεγγίσεις που θα ήταν πιο χρήσιμες, όπως η προσκόλλησή τους σε ένα σχέδιο άσκησης.  

Ο οσφυϊκός πόνος είναι μια τεράστια κατάσταση. Εκατομμύρια δαπανώνται για την προσπάθεια κατανόησής του κι έτσι αν βρεθεί και δοκιμαστεί μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία, με καλές επιστημονικές δοκιμές, σίγουρα θα το μάθουμε! 
Μέχρι τότε, αν μια θεραπεία ακούγεται πολύ καλή για να είναι αληθινή, πιθανότατα είναι! 

Παραμείνετε ενεργοί και αποφύγετε την ανάπαυση στο κρεβάτι 

Η ανάπαυση στο κρεβάτι και η παρατεταμένη αποφυγή έργου ήταν παλαιότερα πολύ δημοφιλής αντιμετώπιση για τον οσφυϊκό πόνο. Ωστόσο, σήμερα γνωρίζουμε ότι τα άτομα με οσφυϊκό πόνο που παραμένουν ενεργά (ακόμα και όταν υποφέρουν) βελτιώνονται μακροπρόθεσμα. Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ένα άτομο μένει στο κρεβάτι, τόσο χειρότερος γίνεται ο πόνος, η αναπηρία και η ικανότητα για εργασία. 
Για τον πρόσφατο πόνο, η προσπάθεια να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στην απομόνωση και στην κινητικότητα είναι σημαντική. Είναι παρόμοιο με έναν ποδοσφαιριστή που έχει ένα διάστρεμα ποδοκνημικής: αποφεύγοντας τις επιβαρυντικές κινήσεις και μειώνοντας την προπόνηση για λίγες μέρες βοηθάει, αλλά διασφαλίζεται ότι ο αστράγαλος δεν αναπαύεται υπερβολικά, καθώς έτσι θα γινόταν πιο δύσκαμπτος και ασθενέστερος. Η συνήθης αθλητική δραστηριότητα θα επαναληφθεί σταδιακά σε λίγες ημέρες ή και εβδομάδες.

Μια παρόμοια προσέγγιση θα πρέπει να ακολουθείται και στον οσφυϊκο πόνο. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών, είναι συνηθισμένο ότι η κίνηση της σπονδυλικής στήλης ή και η στάση του σώματος να μεταβληθούν σημαντικά. Αυτό είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα του πόνου. Όπως και ο ποδοσφαιριστής, είναι χρήσιμο να κάνετε λιγότερες συγκεκριμένες κινήσεις για λίγο, αλλά το πιο σημαντικό είναι να παραμείνετε σε κίνηση (όσο είναι δυνατόν) και να ακολουθείτε τις δραστηριότητές σας με κάποιον τροποποιημένο τρόπο κίνησης.  
Καθώς ο πόνος υποχωρεί, η κίνηση θα βελτιώνεται. Ωστόσο, είναι σημαντικό, οι πάσχοντες να μην περιμένουν να φύγουν οι πόνοι πριν αποφασίσουν να κινηθούν.

Επιστροφή στις συνήθεις δραστηριότητες 

Είναι συνηθισμένο τα άτομα με οσφυϊκό πόνο, να είναι προσεκτικά στην επιστροφή τους στις συνήθεις δραστηριότητες που είχαν, όπως το γκολφ, η κηπουρική και η σεξουαλική δραστηριότητα. Ωστόσο, υπάρχουν πολύ ισχυρές ενδείξεις ότι η ενεργός συμμετοχή και η επιστροφή σε όλες τις συνήθεις δραστηριότητες και τα χόμπι είναι σημαντική για την ανάκαμψη.
Οι άνθρωποι γενικά ανησυχούν για τις δραστηριότητες και τα χόμπι που αφορούν την κρούση, την κάμψη, την ανύψωση και τη στροφή της σπονδυλικής στήλης. Οι άνθρωποι με πόνο συχνά αποφεύγουν αυτά τις κινήσεις, επειδή φοβούνται ότι θα κάνουν ζημιά στο σώμα τους. Εντούτοις, αυτές οι κινήσεις είναι ασφαλείς (ακόμα και στο αρχικό στάδιο) και θα πρέπει να αισθάνονται σίγουροι για να επιστρέψουν σε αυτές τις κινήσεις.

Είναι αλήθεια ότι η εκτέλεση χειρωνακτικών εργασιών σε μια αμήχανη στάση, με βαριά φορτία και αντικείμενα, που δεν βρίσκονται κοντά στο σώμα του ατόμου, αυξάνει τον κίνδυνο ενός νέου επεισοδίου οσφυϊκού πόνου. Είναι ενδιαφέρον ότι ο κίνδυνος αυξάνεται εάν το άτομο αποσταθεροποιηθεί ή κουραστεί, στις χειροκίνητες εργασίες. Αυτό όμως, εξακολουθεί να μην σημαίνει ότι αυτές οι δραστηριότητες είναι επικίνδυνες ή κάνουν ζημιά ή ότι αυτές οι δραστηριότητες θα πρέπει να αποφεύγονται.

Πάρτε το παράδειγμα ενός νέου δρομέα. Οι άνθρωποι που πρωτοσχολούνται με τους αγώνες δρόμου, έχουν αυξημένο κίνδυνο πόνου ή τραυματισμού εάν αρχίσουν αρχικά να προπονούνται περισσότερες από 3 φορές την εβδομάδα. Αυτός ο αυξημένος κίνδυνος δεν σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να εγκαταλείψουν την άσκησή τους ή ότι η δραστηριότητα αυτή είναι κακή γι αυτούς. Ίσως χρειαστεί να αλλάξουν κάποια πράγματα, για παράδειγμα την ένταση της προπόνησης και να δώσουν στο σώμα τους περισσότερο χρόνο για να εξοικειωθούν με αυτή τη νέα δραστηριότητα. 

Είναι χρήσιμο να σκεφτείτε τον πόνο και την ανύψωση βάρους με παρόμοιο τρόπο. Γενικά, οι άνθρωποι θα πρέπει να προσπαθούν να χρησιμοποιούν την σπονδυλική τους στήλη με λογικό τρόπο και να αυξάνουν την ανοχή σε ορισμένες δραστηριότητες, όπως η κάμψη και η ανύψωση με διαφορετικά φορτία και βάρη. 
Σίγουρα δεν πρέπει να τυλίξουν την πλάτη τους στο βαμβάκι και να αποφύγουν τις δραστηριότητες. Η σπονδυλική στήλη μας, όπως όλα τα μέρη του σώματος μας, είναι σχεδιασμένη για κίνηση και προσαρμόζεται σε διάφορες δραστηριότητες και φορτία με την άσκηση.

Η άσκηση βοηθά στη μείωση του πόνου και στην πρόληψη μελλοντικών επεισοδίων 

Η άσκηση είναι αποτελεσματική για τον οσφυϊκό πόνο και το καλύτερο που να κάνει ο πάσχων είναι να "κολλήσει" σ' αυτήν, με την πάροδο του χρόνου. Για παράδειγμα, το περπάτημα, το τρέξιμο, το ποδήλατο, το κολύμπι, η γιόγκα και το πιλάτες, έχουν όλα παρόμοια αποτελέσματα στον πόνο και είναι εξίσου ασφαλή, έτσι ώστε οι άνθρωποι να έχουν επιλογές για την άσκηση που προτιμούν. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι λαμβάνουν τρομακτικές πληροφορίες σχετικά με ορισμένες ασκήσεις. Μπορεί να τους λεχθεί ότι πρέπει να κάνουν μια συγκεκριμένη άσκηση για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους, αλλά αυτή η συγκεκριμένη άσκηση να είναι υπερβολικά περίπλοκη και δύσκολη. Δραστηριότητες που θεωρούνται κακές, όπως το τρέξιμο στο δρόμο και η κολύμβηση σε στυλ "πεταλούδα", δεν έχουν συνδεθεί με τον οσφυϊκό πόνο.  

Όλες οι δραστηριότητες μπορεί να είναι επώδυνες αρχικά, αλλά κάνουν την σπονδυλική σας στήλη πιο υγιή και ισχυρή. 
Η άσκηση είναι η μόνη σύγχρονη προσέγγιση που μπορεί να αποτρέψει την επανεμφάνιση του πόνου. Μειώνει σχεδόν κατά το ήμισυ τον κίνδυνο επανάληψης. Όσο περισσότερο μπορεί κάποιος να ασκηθεί, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα έχει. 

Μείνετε στη δουλειά ή επιστρέψτε στη δουλειά σας όσο πιο γρήγορα μπορείτε 

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η εργασία είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουν και αισθάνονται ότι πρέπει να μείνουν μακριά από την εργασία για να ξεκουραστούν. Ωστόσο, είναι γενικά μια κακή επιλογή να αφαιρεθεί ο χρόνος της εργασίας σε ένα επεισόδιο οσφυϊκού πόνου. Συνήθως καθυστερεί την αποκατάσταση.
Σκεφτείτε πάλι τον ποδοσφαιριστή με το διάστρεμμα. Ο ποδοσφαιριστής θα τροποποιήσει ή θα μειώσει την προπόνησή του για λίγες μέρες και θα αυξήσει σταδιακά την ένταση, αλλά δεν θα σταματήσει την δραστηριότητά του. 
Στην πλευρά της εργασίας, αυτό θα σήμαινει ότι ο πάσχων θα αλλάξει ή θα τροποποιήσει τη δουλειά του ή τον τρόπο που την κάνει και στη συνέχεια σταδιακά θα συνεχίσει τα καθήκοντά του για 1 ή 2 εβδομάδες, καθοδηγούμενος από τον φυσικοθεραπευτή ή τον γιατρό του.

Ορισμένες πτυχές της εργασίας ανησυχούν τα άτομα με οσφυϊκό πόνο. Για παράδειγμα, καθισμένοι στην θέση εργασίας ή σε ορισμένες στάσεις, συνήθως παραπονιούνται για αυξημένο πόνο. Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, το κάθισμα δεν προκαλεί πόνο και καμία στάση δεν έχει βρεθεί να προκαλεί ή να αυξάνει τον πόνο, οπότε δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία για αποχή από την εργασία! 

Εάν κάθεστε στην εργασία σας, 8 ώρες την ημέρα, εστιάστε στο να είστε ενεργός εκτός εργασίας. Το να ασκείστε για μια ώρα κάθε μέρα, μπορεί να αντιστρέψει τις πιθανές αρνητικές συνέπειες της καθιστικής εργασίας. Οι άνθρωποι μπορούν να αναφέρουν πόνο αν παραμείνουν σε παρατεταμένη θέση. Στη σπονδυλική μας στήλη αρέσει να μετακινείται, οπότε σπάστε την αδράνεια μετακινώντας την!  
Θα είναι καλό ακόμη και για την γενική σας υγεία.

Τέλος, αν θεωρείτε ότι το κάθισμα και η ανύψωση, στο ωράριο της εργασίας σας είναι αιτίες του πόνου σας, παρατηρήστε και άλλους μη φυσικούς παράγοντες στην εργασία, που είναι επίσης σημαντικοί. Η σχέση σας με το αφεντικό και τους συναδέλφους σας, η ικανοποίηση από την εργασία σας, η αίσθηση της υποστήριξης στην εργασία και η επιστροφή στην εργασία είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικοί παράγοντες.

Θυμηθείτε ότι είναι το άτομο που χρειάζεται θεραπεία, όχι μόνο η σπονδυλική του στήλη 

Η κοινή άποψη είναι ότι ο πόνος είναι πάντα ένα σημάδι τραυματισμού ή βλάβης. Ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις είναι (για παράδειγμα, σε ένα κάταγμα ή σε ένα τραύμα), γνωρίζουμε τώρα ότι ο πόνος μπορεί να ενεργοποιηθεί ή να αυξηθεί από μη φυσικούς παράγοντες που είναι συνηθισμένοι στη ζωή μας. Αυτές οι παράγοντες μπορεί να είναι ψυχολογικοί (σκέψεις για μη βελτίωση, κατάθλιψη, άγχος, φόβος μετακίνησης), σχετιζόμενοι με την υγεία (κούραση και εξάντληση, χαμηλή ενέργεια), με τον τρόπο ζωής (προβλήματα ύπνου, χαμηλά επίπεδα σωματικής δραστηριότητας, το κάπνισμα) ή κοινωνικοί (οικονομικά προβλήματα, κακές σχέσεις ή υποστήριξη στην εργασία ή στο σπίτι, χαμηλή ικανοποίηση από την εργασία, αγχωτικά γεγονότα, όπως ένας θάνατο ή μια ασθένεια).
Αυτοί οι παράγοντες συνδέονται επίσης με πολλές άλλες καταστάσεις υγείας.  
Η ιστορία του οσφυϊκού πόνου του κάθε ατόμου είναι διαφορετική και περιλαμβάνει διαφορετικά μείγματα προδιαθεσικών παραγόντων. Προσπαθώντας να λύσουμε αυτό το παζλ, θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε τον πάσχοντα άνθρωπο να καταλάβει καλύτερα το πρόβλημά του. Έτσι θα τον βοηθήσουμε να κατανοήσει το πρόβλημά του, όπως κατανοεί έναν επίμονο πονοκέφαλο ή ένα ευέθιστο έντερο. 

Ο οσφυϊκός πόνος δεν είναι ποτέ ψυχοσωματικός ή φανταστικός: είναι πάντα 100% πραγματικός, αλλά οι παράγοντες που τον προκαλούν διαφέρουν.

Η λήψη μέτρων για τη βελτίωση της συνολικής σας υγείας μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο. Το να κοιμάσαι καλά, να είσαι πιο δραστήριος, να είσαι υγιής, να σταματήσεις το κάπνισμα, να ξοδεύεις χρόνο με ανθρώπους που σε κάνουν ευτυχισμένο, να μειώνεις την εργασία και το άγχος της ζωής, είναι λογικοί και φθηνοί τρόποι για να θεραπεύσεις πόνο και να μειώσεις τον κίνδυνο επανάληψης.

πηγή: https://www.rte.ie/eile/brainstorm/2018/0130/937071-all-you-ever-wanted-to-know-about-back-pain/

Δέκα μύθοι για τον χρόνιο πόνο

από τον ιστότοπο: http://www.drjoetatta.com/
του  Joe Tatta, PT, DPT

Τι είναι πόνος;

Σκέψου το για μια στιγμή. Όλοι μας έχουμε αισθανθεί πόνο κάποια στιγμή στη ζωή μας, αλλά έχουμε κάτσει ποτέ να σκεφτούμε τι πραγματικά συμβαίνει;

Ο οξύς πόνος είναι εύκολο να περιγραφεί. Είναι το χτύπημα στο γόνατο, το στραμπούληγμα του αστραγάλου ή το σπάσιμο του χεριού. Με τον οξύ πόνο υπάρχει καταστροφή κάποιων ιστών.

Ο χρόνιος πόνος είναι κάτι πιο δύσκολο και συμβαίνει όταν οι ιστοί έχουν πλέον επουλωθεί. Μία ερευνητικά αποδεδειγμένη μέθοδος για τη μείωση του χρόνιου πόνου, είναι να δοθεί στον πάσχοντα μία κατατοπιστική επεξήγηση της διαφοράς μεταξύ του οξύ και του χρόνιου πόνου. Η βιολογία του πόνου είναι αρκετά παράξενη και προκαλεί σύγχυση εξαιτίας όχι μόνο των μύθων που κυριαρχούν, αλλά επίσης λόγω της λανθασμένους αντίληψης ότι το να διατηρείς το νευρικό σύστημα σε εγρήγορση δημιουργεί περισσότερο πόνο.

Πριν δούμε τους μύθους ,ας εξηγήσουμε τι είναι ο πόνος και τι δεν είναι.

Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό του πόνου: “σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Μελέτης Πόνου (International Association for the Study of Pain), πόνος ορίζεται ως μία δυσάρεστη αισθητική και συναισθηματική εμπειρία σχετιζόμενη με πραγματική ή δυνητική ιστική καταστροφή.”

Το αισθητικό μέρος είναι τι αισθάνεται το σώμα, η πραγματική φυσική αίσθηση του πόνου. Το συναισθηματικό είναι το πως οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι πεποιθήσεις συμβάλλουν στη συνολική εμπειρία του πόνου, έχοντας την ικανότητα είτε να αυξήσουν την αίσθηση του πόνου, είτε να την μειώσουν.

Όπως βλέπουμε ο πόνος είναι πολύ περισσότερο από κάτι απλά φυσικό. Ο πόνος είναι μία συνολική εγκεφαλική–σωματική–νοητική–συναισθηματική εμπειρία. Αυτό είναι που λείπει όταν διαγιγνώσκουμε και αντιμετωπίζουμε τον πόνο και που μας οδηγεί σε κάποιους από του πιο διαδεδομένους μύθους για τον πόνο, που μας εμποδίζουν από την ίαση. Συμπεριλαμβανομένων βέβαια και της υπερσυνταγογράφησης φαρμάκων, αλλά και διαδικασιών που γενικότερα δεν είναι αποτελεσματικές στον χρόνιο πόνο.

Ακολουθούν οι 10 κύριοι μύθοι σχετικά με τον χρόνιο πόνο.

Μύθος 1: Αν ο γιατρός δεν μπορεί να εντοπίσει ιατρική πηγή του προβλήματός σου, αυτό που έχεις λογικά πρέπει να είναι ‘’στο μυαλό σου’’.

Ο χρόνιος πόνος δεν είναι ‘’στο μυαλό σου’’. Αυτός είναι ένας από τους πιο κοινούς μύθους. Ο πόνος είναι πραγματικότητα. Ο πόνος σου είναι πραγματικός ανεξάρτητα από το ποιος είσαι ή πως τον περιγράφεις. Ο πόνος είναι ένα σύμπλεγμα εμπειριών του εγκεφάλου και του σώματος ταυτοχρόνως, και είτε το πιστεύετε είτε όχι, δεν έχουν όλοι οι γιατροί λάβει την επαρκή εκπαίδευση για να τον αξιολογούν ή να παρέχουν θεραπεία. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με το Institute of Medicine Committee on Advancing Pain Research, Care, and Education. Washington (DC), ο μέσος όρος των γιατρών λαμβάνει λιγότερο από 9 ώρες εκπαίδευσης πάνω στην επιστήμη του πόνου, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους. Αυτό μεταφράζεται στο 0,2% της διάρκειας σπουδών, αν και ο συνεχής πόνος κατατάσσεται ως η πρώτη αιτία επίσκεψης στο γιατρό. Το μεγαλύτερο μέρος της ιατρικής εκπαίδευσης ξοδεύεται στην εκμάθηση σχετικά με το είδος των φαρμάκων που συνταγογραφούν, τα χειρουργεία που θα πρέπει να εκτελέσουν ή τις ενέσεις που πρέπει να χορηγήσουν. ΔΕΝ σπουδάζουν τρόπους αντιμετώπισης της θεραπείας του πόνου φυσικά. Ενώ όλοι οι πόνοι δεν έχουν μία  συγκεκριμένη αιτία, υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες για τις περισσότερες καταστάσεις πόνου.

Μύθος 2: Αν οι άνθρωποι αναζητούν θεραπεία ή παραπονιούνται για τον πόνο τους, αυτό σημαίνει ότι είναι αδύναμοι.

Η αναζήτηση θεραπείας δεν έχει να κάνει με την ύπαρξη αδυναμίας ή τη μειωμένη ανοχή στον πόνο. Στην πραγματικότητα, αυτοί που αναζητούν γρηγορότερα θεραπεία, έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα αποκατάστασης κατά 100%. Και ο πόνος δεν είναι κάτι που πρέπει να προσπερνάμε ή να το αποδεχόμαστε. Ο πόνος είναι μια προειδοποίηση κινδύνου: είναι ο τρόπος του εγκεφάλου να σου τραβήξει την προσοχή. Ο πόνος είναι η επώδυνη σου αφύπνιση. Η πρόκληση με τον χρόνιο πόνο είναι ότι ο συναγερμός ηχεί όταν δεν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος. Πολλοί άνθρωποι με χρόνιο πόνο αισθάνονται παγιδευμένοι και αβοήθητοι, και δεν θέλουν να γίνονται βάρος σε κανέναν άλλον με το πρόβλημά τους. Είναι σημαντικό για αυτούς να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει λόγος να υποφέρουν γιατί υπάρχουν πλέον αποτελεσματικές θεραπείες.

Μύθος 3: Αγνοώντας τον πόνο, αυτός θα εξαφανιστεί.

Στις περισσότερες περιπτώσεις  αγνοώντας τον πόνο που βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν θα τον εξαφανίσετε και αυτός ίσως χειροτερέψει. Είναι προτιμότερο να ζητήσετε βοήθεια από έναν έμπειρο ειδικό, όταν ο πόνος σας επιμένει ή γίνεται πλέον πρόβλημα. Και αν δεν βρείτε την ανακούφιση που ελπίζατε από έναν γιατρό, μην φοβηθείτε να ζητήσετε βοήθεια από κάποιον άλλο ειδικό. Ο πόνος είναι μια αφύπνιση που ζητάει προσοχή. Γι’ αυτό μην τον αγνοείς.

Μύθος 4: Αν κάποιος δείχνει καλά, δεν μπορεί να πονάει.

Σε αντίθεση με τον οξύ πόνο, ο οποίος παρουσιάζει εξωτερικά χαρακτηριστικά, όπως ερυθρότητα ή οίδημα, η πρόκληση με τον χρόνιο πόνο είναι ότι είναι απόλυτα ΑΟΡΑΤΟΣ. Πολλοί άνθρωποι με χρόνιο πόνο προσεγγίζουν την καθημερινότητα τους και κάνουν πράγματα όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούν, αλλά ποτέ δεν μοιράζονται με άλλους ανθρώπους το πόσο άβολα νιώθουν πραγματικά. Απλά επειδή κάποιοι άνθρωποι δείχνουν άνετοι, δεν σημαίνει ότι δεν πονάνε. Αυτή η παρανόηση δημιουργεί συναισθηματική δυσφορία σε ανθρώπους με χρόνιο πόνο και συχνά καθιστά δύσκολο σε αυτούς να βρουν ένα δίκτυο υποστήριξης, το οποίο χρειάζονται για να βελτιωθούν.

Μύθος 5: Επίμονος πόνος σημαίνει ότι ένας τραυματισμός δεν έχει θεραπευτεί κατάλληλα.

Τραυματισμός και πόνος δεν είναι συνώνυμο! Πολλοί ασθενείς με χρόνιο πόνο δεν έχουν ιστορικό φυσικού τραυματισμού. Αυτό είναι συχνό σε ασθενείς με ιστορικό συναισθηματικής κακοποίησης ή μετατραυματικού στρες. Και ακόμα, αν όντως υπάρχει προηγούμενο ιστορικό τραυματισμού μιας άρθρωσης ή ενός μέρους του σώματος, πολλοί έχουν ξεπεράσει το φυσιολογικό χρονικό όριο επούλωσης. Όλοι οι ιστοί έχουν ίαση μέσα σε 3 μήνες. Αν ο πόνος συνεχίζεται πάνω από χρονική περίοδο 3 μηνών, τότε μλάμε για χρόνιο πόνο. Καθώς ο πόνος παραμένει, υπάρχει όλο και μικρότερη συσχέτιση με τους ιστούς. Με τον χρόνιο πόνο σχετίζονται απόλυτα ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα, που γίνονται όσο περνάει ο χρόνος υπερευαίσθητα. Ο εγκέφαλος είναι μόνιμα κολλημένος σε μία φάση συναγερμού, με τον πόνο να γίνεται ένα πανίσχυρο κίνητρο.

 

Μύθος 6: Πόνος σημαίνει πρέπει να ξεκουραστώ και να μην κινούμαι.

Η ξεκούραση ίσως να χρειάζεται μετά από έναν οξύ τραυματισμό, αλλά με τον χρόνιο πόνο γνωρίζουμε ότι η ήπια άσκηση και η κίνηση παρέχουν σημαντικότερα θετικά οφέλη. Μερικά από τα οφέλη αυτά περιλαμβάνουν όχι μόνο τη διατήρηση της δύναμης και της κινητικότητας, αλλά και το οι κινήσεις απελευθερώνουν ισχυρά οπιοειδή, όπως ενδορφίνες, ο οποίες βοηθούν σημαντικά στη μείωση του πόνου. Ναι, ο εγκέφαλος διαθέτει ένα ενσωματωμένο ιατρικό ‘’ντουλάπι’’. Οι ήπιες ασκήσεις επίσης, στέλνουν ένα μήνυμα στον εγκέφαλο, εκείνη τη στιγμή, ότι είναι καλά και ότι εσύ είσαι ασφαλής και αυτό βοηθάει να ηρεμήσει το υπερβολικά ευαισθητοποιημένο νευρικό σύστημα. Όσο περισσότερο κινείσαι, τόσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αισθάνεσαι. Όσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αισθάνεσαι, τόσο μικρότερη είναι η κινησιοφοβία που έχεις και έτσι μπορείς να επιστρέψεις σε έναν ενεργητικό και χωρίς πόνο τρόπο ζωής.

Μύθος 7: Τα απεικονιστικά στοιχεία θα μου δώσουν την αιτία του πόνου μου.

Η αλήθεια είναι ότι τα οστά και οι αρθρώσεις δεν είναι και πολύ ελκυστικά όταν φαίνονται σε ακτινογραφίες, ειδικά όσο μεγαλώνουμε. Τα απεικονιστικά ευρήματα όμως, δεν έχουν σημαντική συσχέτιση με τον πόνο. Μερικοί άνθρωποι με άσχημες ακτινογραφίες δεν έχουν πόνο, ενώ άλλοι με φυσιολογικές ακτινογραφίες ίσως υποφέρουν απίστευτα. Πολλά από τα προβλήματα που εντοπίζονται στις απεικονιστικές μεθόδους, όπως πχ κήλη μεσοσοσπονδυλίου δίσκου, οστεοαρθρίτιδα ή εκφύλιση δεν  έχουν συσχέτιση την αναφορά πόνου του ασθενή. Θυμήσου ότι ο πόνος είναι ταυτόχρονα μια αισθητική, αλλά και συναισθηματική εμπειρία. 

Μύθος 8: Ο πόνος παρουσιάζεται μόνο όταν υπάρχει φυσικός τραυματισμός.

Ας πάμε πίσω στον ορισμό του πόνου. “Ο πόνος είναι μια ταυτόχρονη ανεπιθύμητη αισθητική και συναισθηματική εμπειρία, η οποία είναι αποτέλεσμα πραγματικής ή δυνητικής ιστικής καταστροφής”. Η λέξη κλειδί σ΄ αυτή την φράση είναι η ‘’δυνητική’’ καταστροφή. Αν ο εγκέφαλος αισθάνεται ότι απειλείται αυτό, μπορεί να ηχεί ως συναγερμός και να παράγει πόνο, σαν ένα τρόπο να σου τραβήξει την προσοχή ή να σε ωθήσει να λάβεις δράση, είτε αποχωρώντας, είτε πράττοντας. Αυτό είναι λογικό από την πλευρά της επιβίωσης, καθώς ο εγκέφαλος είναι πολύ καλός στο να μας διατηρεί εκτός κινδύνου και ασφαλεις.

Μύθος 9: Τα φάρμακα ή το χειρουργείο είναι η μόνη λύση στον χρόνιο πόνο.

Για πολύ λίγες καταστάσεις ίσως, υπάρχει κάποια στιγμή όπου το χειρουργείο είναι απαραίτητο ή ίσως τα φάρμακα , που θα πρέπει να χορηγούνται στην μικρότερη δόση και για το μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα, τόσο ώστε να ανακτήσεις την κινητικότητά σου. Αλλά εμείς γνωρίζουμε ότι ο χρόνιος πόνος είναι περισσότερο σχετιζόμενος με ένα ευαίσθητο νευρικό σύστημα, με τη συμμετοχή πολλαπλών τμημάτων του εγκεφάλου και της σπονδυλικής στήλης. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν χειρουργεία ή φάρμακα που να είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του. Υπάρχουν όμως φυσικοί τρόποι για να κατευνάσεις μία υπερβολική ευαισθητοποίηση του νευρικού συστήματος και να αντιμετωπίσεις τον πόνο.

Μύθος 10: Ο συνεχής ή χρόνιος πόνος δεν μπορούν να θεραπευτούν.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος από τους 10 μύθους που πρέπει να καταρριφθεί. Με λίγες μόνο εξαιρέσεις, δεν υπάρχει ανάγκη για κανένα να ζει με αφόρητο συνεχή πόνο. Η επιλογή να ενσωματώσουμε φυσικούς τρόπους στην αντιμετώπιση του πόνου είναι οτι το καλύτερο.

Η γλώσσα έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Οι λέξεις μπορούν είτε να διεγείρουν το νευρικό σύστημα και να επιδράσουν στο νευρικό σύστημα ή χειροτερεύοντας τον πόνο, ή να κατευνάσουν το νευρικό σύστημα, ανακουφίζοντάς από τον πόνο. Απλά, λέγοντας σε κάποιον ότι είναι προορισμένος να ζει μία ζωή με χρόνιο πόνο, μπορεί πραγματικά να χειροτερέψει τον πόνο, τόσο σε ένταση όσο και σε διάρκεια. Οι λέξεις προκαλούν ένα nocebo αποτέλεσμα.

Όταν ανακαλύψεις την επιστημονική αλήθεια πίσω από αυτούς τους μύθους, συνειδητοποιείς ότι ο πόνος δεν είναι ανίκητος ή έστω μπορούμε να επιτύχουμε να μην  είναι συνεχής.

Και αν εσύ που ζεις αυτή την κατάσταση αισθάνεσαι απογοητευμένος, είναι κατανοητό να συμβαίνει αυτό, αφού το σύστημα υγείας αντιμετωπίζει τον πόνο με τελείως λανθασμένο τρόπο. Η αλήθεια σχετικά με τον πόνο είναι ότι αποτελεί πάντα μία έκπληξη γι’ αυτούς που υποφέρουν… επειδή είναι κάτι που με την κατάλληλη αντιμετώπιση μπορεί να αλλάξει.



πηγή:
http://www.drjoetatta.com/top-ten-myths-chronic-pain/?platform=hootsuite

N.I.C.E.: κατευθυντήριες οδηγίες για τον οσφυϊκό πόνο.

Ευκαιρίες και εμπόδια για αλλαγή πρακτικής 

 

των Kieran O’Sullivan, Mary O’Keeffe, Peter O’Sullivan
(Department of Sports Spine Centre, Aspetar Qatar Orthopaedic and Sports Medicine Hospital, Doha, Qatar - Department of Clinical Therapies, University of Limerick, Limerick, Ireland - Department of Physiotherapy, Curtin University, Perth, Western Australia, Australia)

(BJSM Online First, published on June 29, 2017 as 10.1136/bjsports-2017-097810 )

Το National Institute for Health and Care (N.I.C.E.) ενημέρωσε πρόσφατα τις κατευθυντήριες οδηγίες για τον οσφυϊκό πόνο (LBP) (1), σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες που αναπτύχθηκαν, με σκοπό να βοηθήσουν στον καθορισμό και την ερμηνεία των συστάσεων. Αυτές οι κατευθυντήριες οδηγίες είναι πιο συνεπείς με τις συστηματικές αξιολογήσεις της Cochrane, από την προηγούμενη έκδοσή τους.
Έτσι περιέχουν αρκετές βασικές οδηγίες, οι οποίες εάν εφαρμοστούν ευρέως, θα μπορούσαν να επηρεάσουν σημαντικά την φροντίδα ατόμων με LBP.
Τα νεα δεδομένα, βασισμένα σε τεκμηριωμένα αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για την πιο προσεκτική παραπομπή σε ορισμένες διαγνωστικές εξετάσεις και θεραπείες, όπως η απεικόνιση, η εξειδικευμένη φαρμακευτική αγωγή και η χειρουργική αντιμετώπιση, ενισχύονται, με σαφή έμφαση στην διευκόλυνση των στρατηγικών αυτοδιαχείρισης του προβλήματος.
Επίσης, συνίσταται η εξέταση σχετικών ψυχοκοινωνικών παραγόντων, αντί να περιμένουμε να αποτύχει η συνήθης φροντίδα και μετά να ασχοληθούμε με την εξέτασή τους.

Υπάρχει μια έγκαιρη μετατόπιση στη στοχοθετημένη φροντίδα, με βάση το πολυδιάστατο προφίλ κινδύνου ενός ατόμου και όχι απλώς τη διάρκεια των συμπτωμάτων.

Τομείς συζήτησης:

1. Ποια επιλογή θεραπείας και για ποιον;
Πολλές θεραπείες προτείνονται ως αποτελεσματικές, συμπεριλαμβανομένης της θεραπευτικής άσκησης ως βασικής συνιστώσας, με την δια των χειρών θεραπεία (manual therapy) και την ψυχολογική θεραπεία ως δυνητικά πρόσθετα στην θεραπευτική άσκηση, αλλά όχι μεμονωμένα. Προτείνεται επίσης μια προσεκτική στην προσέγγιση φαρμακευτική αγωγή.
Οι κατευθυντήριες οδηγίες υποδεικνύουν ότι οι ανάγκες των ασθενών, η προτίμηση και η ικανότητα, πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και η λογική αυτή επιτρέπει την κλινική ευελιξία, εκτιμώντας ότι δεν χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τη χρήση αναποτελεσματικών θεραπειών.
Παραμένει όμως, λιγότερο σαφές πώς θα πρέπει να προσαρμοστούν αυτές οι επιλογές σε κάθε ασθενή ξεχωριστά.
2. Θα βοηθήσει η εξέταση της βασικής γραμμής;
Η αντιστοίχιση των ασθενών σύμφωνα με την πρόβλεψη, μπορεί να βελτιστοποιήσει τα αποτελέσματα και να μειώσει την τάση για "υπερβολική" θεραπεία (2). Ωστόσο, τέτοια εργαλεία διαλογής των ασθενών, προβλέπουν καλύτερα την αναπηρία παρά τον πόνο (3) και μπορεί να είναι λιγότερο χρήσιμα στις δύο πρώτες εβδομάδες της αντιμετώπισης ενός οξέως επεισοδίου πόνου ή σε περιπτώσεις επίμονου πόνου (4), με βαθμολογίες ασθενών που κυμαίνονται σημαντικά (5).
Σημαντικά συμπεράσματα θα μπορούσαν να αντληθούν παρακολουθώντας αντίστοιχα προβλήματα αθλητών (6).
3. Ποιο είναι το κενό βασικής γνώσης;
Και οι πέντε βασικές ερευνητικές συστάσεις αφορούν την περαιτέρω αξιολόγηση της φαρμακευτικής αγωγής ή των ιατρικών διαδικασιών αντιμετώπισης (συμπεριλαμβανομένων των εγχύσεων, της απονεύρωσης και της χειρουργικής σύντηξης). Η αποσαφήνιση του κατά πόσο αυτές οι θεραπείες είναι αποτελεσματικές,είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ενδεχομένως λόγω του υψηλού κόστους, αλλά και ορισμένων σημαντικών κινδύνων.
Ωστόσο, μια πιο ριζική αλλαγή στην αντιμετώπιση, είναι να εξεταστεί η διαχείριση του επίμονου LBP σαν χρόνια πάθηση, χρησιμοποιώντας μακροπρόθεσμες στρατηγικές συμπεριφοράς. Αυτή η αντιμετώπιση θα είναι σύμφωνη με παθήσεις όπως ο διαβήτης ή το άσθμα, καθώς οι ασθενείς σπάνια "θεραπεύονται", αλλά αντ 'αυτού υποστηρίζονται για να ζουν υγιείς στην καθημερινότητά τους, με εξατομικευμένα σχέδια αυτοδιαχείρισης, περιοδική παρακολούθηση και υποστήριξη ανάλογα με τις κατά καιρούς ανάγκες τους.

Σκέψεις για μελλοντική εφαρμογή:

1. Μπορούν οι κλινικοί γιατροί να το κάνουν αυτό;
Δεδομένου ότι η τήρηση των κατευθυντήριων οδηγιών είναι συχνά ανεπαρκής, οι μεμονωμένοι κλινικοί γιατροί, μέσω της κατάρτισης και της πρακτικής τους, μπορεί να μην είναι επαρκώς πεπεισμένοι, αλλά και εξειδικευμένοι για την εφαρμογή τους. Θα πρέπει να προσαρμοστούν τα εκπαιδευτικά συστήματα και τα επαγγελματικά όργανα στην ενημέρωση και στην πιστοποίηση αναλόγων προγραμμάτων, ώστε να αντανακλούν τα εξελισσόμενα στοιχεία. Σημαντικό είναι, οι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη προγραμμάτων να κατευθυνθούν στην διαχείρηση της ψυχολογίας που σχετίζεται με την υγεία (π.χ. μείωση του φόβου για τον οσφυϊκό πόνο) και την θεραπεία της ψυχοπαθολογίας του πάσχοντος. 
2. Θα διευκολύνουν τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης;
Θα βελτιώσουν τους κλινικούς γιατρούς και θα περιορίσουν τις αδικαιολόγητες απεικονιστικές εξετάσεις και τις επεμβατικές θεραπείες, ενώ θα αποθαρρύνουν την εξάρτηση από παθητικές θεραπείες που επικεντρώνονται στη βελτίωση των συμπτωμάτων;
Θα υποχρεώσουν στον πολυδιάστατο έλεγχο, θα διευκολύνουν τα αποτελεσματικά δίκτυα παραπομπής και τα μονοπάτια περίθαλψης ή θα παράσχουν στους κλινικούς ιατρούς τον χρόνο που απαιτείται για την παροχή αποτελεσματικών προσεγγίσεων αυτοδιαχείρισης;
Θα ελέγχονται τα κλινικά αρχεία ώστε να διασφαλίζεται η τήρηση των οδηγιών;
Οι κατευθυντήριες οδηγίες θα αντισταθμίσουν την υγειονομική περίθαλψη "κερδοσκοπικού χαρακτήρα";
3. Είναι οι ασθενείς έτοιμοι για αυτό;
Ενώ οι προσδοκίες των ασθενών για απεικονιστικές εξετάσεις, ταχεία βελτίωση των συμπτωμάτων και επεμβατικές θεραπείες είναι κατανοητές, παρουσιάζονται προκλήσεις για την εφαρμογή προγραμμάτων αυτοδιαχείρισης.
Η αποτελεσματική δημόσια εμπλοκή, συμπεριλαμβανομένων των εκστρατειών μέσω των μαζικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και της εκπαίδευσης, μπορεί να χρειαστεί για την προετοιμασία του κοινού στην αποδοχή τεκμηριωμένων κατευθυντηρίων οδηγιών. όπως αυτές.

Εν κατακλείδι, παρόλο που αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές αποτελούν σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, υπάρχουν σημαντικές προκλήσεις.



Αναφορές:

1. NICE. Low back pain and Sciatica in Over 16s: assessment and Management. National Institute for Health and Care Excellence: Clinical Guidelines. 2016. London: National Institute for Health and Care Excellence (UK), 2016.
2. Hill JC, Whitehurst DG, Lewis M, et al. Comparison of stratified primary care management for low back pain with current best practice (STarT back): a randomised controlled trial. Lancet 2011;378:1560–71.
3. Karran EL, McAuley JH, Traeger AC, et al. Can screening instruments accurately determine poor outcome risk in adults with recent onset low back pain? A systematic review and meta-analysis. BMC
Med 2017;15:13.
4. Kendell M, Beales D, Smith A, et al. The predictive ability of the start back screening tool was limited in a cohort with chronic low back pain. Man Ther 2016;25:e37–8.
5. Bergbom S, Boersma K, Linton SJ. When matching fails: understanding the process of matching Pain-Disability treatment to risk Profile. J Occup Rehabil 2015;25:518–26.
6. Bahr R. Why screening tests to predict injury do not work—and probably never will…: a critical review. Br J Sports Med 2016;50:776–80.