Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ώμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ώμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018

Η πιο συνηθισμένη επέμβαση στον ώμο δεν είναι περισσότερο αποτελεσματική από μια εικονική επέμβαση



Μία από τις πιο συνηθισμένες χειρουργικές επεμβάσεις στον δυτικό κόσμο είναι πιθανώς περιττή, σύμφωνα με μια νέα μελέτη


Το Φιλανδικό Πρωτόκολλο Αξιολόγησης της Αρθροσκόπησης Επέμβασης στον Ώμο (Finnish Subacromial Impingement Arthroscopy Controlled Trial - FIMPACT) συνέκρινε και αξιολόγησε τα αποτελέσματα της χειρουργικής αποκατάστασης του συνδρόμου πρόσκρουσης ώμου, με μια εικονική χειρουργική επέμβαση. Μετά απο 2 χρόνια που διήρκεσε η μελέτη, οι συμμετέχοντες, τόσο εκείνοι της ομάδας που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, όσο και αυτοί της ομάδας της εικονικής επέμβασης, είχαν εξίσου μικρό πόνο στον ώμο και ήταν εξίσου ικανοποιημένοι με τη συνολική κατάσταση του ώμου τους.


Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αυτός ο τύπος χειρουργικής αντιμετώπισης δεν είναι μια αποτελεσματική μορφή αποκατάστασης γι αυτό το πολύ συνηθισμένο πρόβλημα του ώμου. 
"Με αποτελέσματα τόσο ξεκάθαρα, αναμένουμε ότι αυτό θα οδηγήσει σε σημαντικές αλλαγές στις σύγχρονες θεραπευτικές πρακτικές", δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης χειρουργός Dr Mika Paavola και ο καθηγητής Dr Teppo Järvinen, από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ελσίνκι και το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. 

Τα προβλήματα της ωμικής ζώνης είναι πολύ συνηθισμένα και επιβαρύνουν σημαντικά τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης. Η πιο συνηθισμένη διάγνωση για τον πόνο στον ώμο είναι το σύνδρομο πρόσκρουσης και η πιο συνηθισμένη η χειρουργική αποκατάσταση, με αποσυμπίεση μέσω αρθροσκοπικής επέμβασης. Η αρθροσκόπηση σύμφωνα με το Merriam Webster Dictionary είναι: ελάχιστα επεμβατική χειρουργική διαδικασία που περιλαμβάνει οπτική εξέταση του εσωτερικού μιας άρθρωσης με αρθροσκόπιο, με σκοπό  να διαγνώστουν ή να θεραπεύτουν διάφορες καταστάσεις ή τραυματισμοί της άρθρωσης και ειδικότερα να επιδιορθωθούν ή να αφαιρεθούν ιστοί ή οστά που έχουν υποστεί βλάβη)."Με σχεδόν 21.000 χειρουργικές επεμβάσεις αποσυμπίεσης που πραγματοποιούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο κάθε χρόνο και δέκα φορές περισσότερες στις ΗΠΑ, ο αντίκτυπος αυτής της μελέτης είναι τεράστιος", εξήγησε ο επικεφαλής καθηγητής Simo Taimela, διευθυντής έρευνας του Φινλανδικού Κέντρου για Ορθοπαιδική - FICEBO) στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι.Αυτή η έρευνα επιβεβαιώνει προηγούμενες τυχαιοποιημένες μελέτες, που δείχνουν ότι η χειρουργική επέμβαση αποσυμπίεσης του ώμου δεν ελαττώνει τα συμπτώματα των ασθενών περισσότερο από ότι η Φυσικοθεραπεία. 
Παραδόξως ωστόσο, ο αριθμός των χειρουργείων αποσυμπίεσης έχει αυξηθεί σημαντικά, παρόλο που δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για την επίδραση της χειρουργικής επέμβασης στα υπάρχοντα συμπτώματα.

Η μελέτη FIMPACT περιελάμβανε 189 ασθενείς που πάσχουν από επίμονο πόνο στον ώμο για τουλάχιστον τρεις μήνες, παρά τη λήψη συντηρητικής θεραπείας, φυσικοθεραπείας και εγχύσεων στεροειδών. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν μία από τις τρεις διαφορετικές επιλογές θεραπείας, χειρουργική αρθροσκοπική επέμβαση αποσυμπίεσης, εικονική χειρουργική επέμβαση (δηλ. διαγνωστική αρθροσκόπηση, η οποία περιελάμβανε αρθροσκοπική εξέταση της άρθρωσης του ώμου αλλά όχι θεραπευτικές επεμβάσεις) ή ελεγχόμενη άσκηση (κινησιοθεραπεία).

Κανείς απο αυτούς που συμμετείχαν στη μελέτη - συμπεριλαμβανομένων των ασθενών, των ατόμων που εμπλέκονται στη φροντίδα τους μετά τη χειρουργική επέμβαση και των ερευνητών που ανέλυαν τα αποτελέσματα - δεν γνώριζε ποιος ασθενής ήταν στην ομάδα αποσυμπίεσης και ποιός σε αυτή της εικονικής επέμβασης.



Δύο χρόνια μετά την έναρξη της μελέτης, οι ασθενείς ερωτήθηκαν για τον πόνο στον ώμο και άλλα συμπτώματα που είχαν βιώσει, καθώς και την ικανοποίησή τους από τη θεραπεία και τα αποτελέσματά της. Οι ασθενείς των ομάδων της αποσυμπίεσης ή της εικονικής επέμβασης ρωτήθηκαν επίσης σε ποια ομάδα από τις 2 πίστευαν ότι συμμετείχαν.Συνολικά, ο πόνος στον ώμο βελτιώθηκε σημαντικά και στις τρεις ομάδες από την αρχή της δοκιμής. Ωστόσο, η χειρουργική αποσυμπίεση δεν προσέφερε μεγαλύτερο όφελος στον πόνο στον ώμο από τη εικονική χειρουργική επέμβαση. Οι ασθενείς στην ομάδα διαγνωστικής αρθροσκόπησης είχαν τις ίδιες πιθανότητες με εκείνους της ομάδας αποσυμπίεσης να υποθέσουν ότι συμμετείχαν στην διαδικασία της εικονικής επέμβασης.Η ομάδα που ακολούθησε πρόγραμμα κινησιοθεραπείας βελτιώθηκε επίσης με την πάροδο του χρόνου. Η βελτίωσή τους ήταν τέτοια ώστε οι ασθενείς που ακολουθήσει χειρουργική αποσυμπίεση ήταν μόνο ελαφρώς πιο βελτιωμένοι από αυτούς. Αν και αυτό το τελευταίο εύρημα θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως το μόνο αποδεικτικό στοιχείο για τη στήριξη της χειρουργικής αποσυμπίεσης, οι συγγραφείς δεν βρήκαν ότι η διαφορά βελτίωσης είναι κλινικά σημαντική.


"Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, θα πρέπει να αμφισβητήσουμε την τρέχουσα γραμμή θεραπείας σύμφωνα με την οποία οι ασθενείς με σύνδρομο πρόσκρουσης πρέπει να αντιμετωπίζονται με χειρουργική επέμβαση αποσυμπίεσης, καθώς φαίνεται σαφές ότι αντί για χειρουργική επέμβαση, η θεραπεία τέτοιων ασθενών θα πρέπει να εξαρτάται και από μη επεμβατικές παρεμβάσεις", δηλώνει ο Dr Järvinen. 

"Με την κατάργηση των διαδικασιών που αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές, θα αποφεύγουμε να κάνουμε εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστες χειρουργικές επεμβάσεις κάθε χρόνο στον κόσμο", επισημαίνει ο Dr Järvinen. "Ευτυχώς, φαίνεται ότι υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, καθώς το NHS στην Αγγλία μόλις δημοσίευσε μια δήλωση ότι θα αρχίσει να περιορίζει τη χρηματοδότηση για περιττές διαδικασίες και ο κατάλογος αυτών περιλαμβάνει και την υπακρωμιακή αποσυμπίεση."

"Πρέπει να ξοδεύουμε τα χρήματα των φορολογουμένων με υπευθυνότητα: αν ξοδεύουμε χρήματα για διαδικασίες που δεν είναι αποτελεσματικές, αυτά τα χρήματα στερούνται από άλλες  θεραπευτικές παρεμβάσεις, που είναι κλινικά αποτελεσματικές και προσφέρουν οφέλη στους ασθενείς.", καταλήγει ο Dr Taimela.

Στο ερευνητικό πλάνο FIMPACT συνεργάστηκαν επιστήμονες από τα νοσοκομεία του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι και του Πανεπιστημίου του Tampere στη Φινλανδία. 

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό British Medical Journal στις 19 Ιουλίου 2018. 


Η μελέτη FIMPACT είναι ένα από τα κύρια ερευνητικά προγράμματα του Φινλανδικού Κέντρου για την Ορθοπαιδική (FICEBO), το οποίο στεγάζεται στο Τμήμα Ορθοπαιδικής και Τραυματολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ελσίνκι και στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Κορυφαίες ερευνητικές ομάδες ασχολούνται σχετικά με τις επιπτώσεις και την αποκατάσταση των μυοσκελετικών παθήσεων και χρησιμοποιούν ιδιαίτερα στις μελέτες τους την σύγκριση με εικονικές χειρουργικές επεμβάσεις ή εικονικό φάρμακο. 

Το 2013 η FICEBO δημοσίευσε μια ελεγχόμενη με εικονική επέμβαση μελέτη, που έδειξε ότι η συνηθισμένη αρθροσκοπική μερική μηνισκεκτομή στο γόνατο, δεν ήταν πιο αποτελεσματική από την εικονική χειρουργική επέμβαση, για την ανακούφιση του πόνου σε μεσήλικες ή ηλικιωμένους.



πηγή: https://www.eurekalert.org/pub_releases/2018-07/uoh-mcs071918.php






Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015

Υπάρχει σύνδεση μεταξύ των αποθέσεων ασβεστίου και του πόνου στον ώμο;

από το: Prevalence of calcific deposits within the rotator cuff tendons in adults with and without subacromial pain syndrome: clinical and radiologic analysis of 1219 patients
(Journal of Shoulder and Elbow Surgery, DOI: http://dx.doi.org/10.1016/j.jse.2015.02.024 )
των: Jan K.G. Louwerens, MD, Inger N. Sierevelt, MSc, Ruud P. van Hove, MD, Michel P.J. van den Bekerom, MD, Arthur van Noort, MD, PhD


Η αναδρομική αυτή μελέτη εξετάζει τη σχέση μεταξύ της ακτινολογικά διαγνωσμένης ασβεστοποίησης στην περιοχή του στροφικού πετάλου και του συνδρόμου υπακρωμιακής πρόσκρουσης.

Στους συμμετέχοντες στην μελέτη, αναφέρθηκαν αποθέσεις ασβεστίου στο 7,8% των ασυμπτωματικών ατόμων, σε σχέση με το 42,5% των ατόμων με συμπτώματα του σύνδρομο υπακρωμιακης πρόσκρουσης. Η ηλικία μεταξύ των 30 και 60 ετών, το γυναικείο φύλο και η ύπαρξη πόνου, ήταν οι κυριώτεροι προγνωστικοί παράγοντες για την παρουσία των αποθέσεων ασβεστίου στην περιοχή του στροφικού πετάλου

Το σύνδρομο υπακρωμιακού πρόσκρουσης είναι ένας γενικός όρος που συμπεριλαμβάνει πολλές παθήσεις της ωμικής ζώνης. Μία από αυτές, η ασβεστοποιός τενοντίτιδα, χαρακτηρίζεται από τις αποθέσεις υδροξυαπατίτη (φωσφορικό άλας του ασβεστίου) στην περιοχή του στροφικού πετάλου και είναι συνήθως ορατή σε μια ακτινογραφία. Ο υδροξυαπατίτης αποτελείται εκτός από ασβέστιο και από φώσφορο και ιόντα υδροξυλίου. Επιπλέον, περιέχει οργανικά μόρια, κυρίως κολλαγόνο.
Δεν είναι σαφές από την υπάρχουσα έρευνα κατά πόσο οι αποθέσεις αυτές συνδέονται στενά με τον πόνο στον ώμο. 

Στην συγκεκριμένη μελέτη, εξετάστηκαν ακτινογραφίες 1.219 ενηλίκων, με και χωρίς πόνο στον ώμο, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 16 μηνών. Εναποθέσεις ασβεστίου βρέθηκαν στο 7,8% των ασυμπτωματικών ατόμων, σε σχέση με το 42,5% των συμπτωματικών. 
Ο τένοντας του υπερακανθίου ήταν η πιο συχνά ασβεστοποιημένος τένοντας (82,7%), ακολουθούμενος από αυτόν του υποπλατίου (8,7%) και του υπακάνθιου (8,4%). 

Η μελέτη δείχνει επίσης, ότι οι γυναίκες ηλικίας μεταξύ 30 και 60 ετών με σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης, έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποφέρουν από συμπτώματα αποτιτανωμένων τενόντων.  

Τέλος, είναι σημαντικό ότι, οι αποτιτανώσεις φαίνονται να είναι παρούσες στις ακτινογραφίες του 7,8% του πληθυσμού, που δε υποφέρει από μη τραυματικής αιτιολογίας πόνο στον ώμο.


πηγή: http://www.anatomy-physiotherapy.com/22-systems/musculoskeletal/upper-extremity/shoulder/1287-is-there-a-link-between-calcific-deposits-and-shoulder-pain
           http://www.jshoulderelbow.org/article/S1058-2746%2815%2900115-9/abstract

Κυριακή 14 Ιουνίου 2015

Η αποτελεσματικότητα του ξηρού βελονισμού στα μυοπεριτονιακά σημεία ενεργοποίησης που σχετίζονται με πόνους στον αυχένα και τους ώμους

από το Archives of Physical Medicine and Rehabilitation (2015 May;96(5):944-955. doi: 10.1016/j.apmr.2014.12.015. Epub 2015 Jan 7)
των Liu L, Huang QM, Liu QG, Ye G, Bo CZ, Chen MJ, Li P.
Department of Sport Medicine and the Center of Rehabilitation, School of Sport Science, Shanghai University of Sport, Shanghai, China.


Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογήσει τις τρέχουσες ενδείξεις για την αποτελεσματικότητα του ξηρού βελονισμού (dry needling) των μυοπεριτονιακών σημείων ενεργοποίησης (MTrPs), που σχετίζονται με πόνους στον αυχένα και στον ώμο. Οι μελετητές αξιολόγησαν σχετικά άρθρα από διάφορες πηγές (Physiotherapy Evidence Database, ScienceDirect, The Cochrane Library, ClinicalKey, Wanfang Data Chinese database, China Knowledge Resource Integrated Database, Chinese Chongqing VIP Information και SpringerLink), δημοσιευμένα μέχρι τον Ιανουάριο 2014.
Οι τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που επιλέχθηκαν, είχαν διεξαχθεί με σκοπό να προσδιοριστεί κατά πόσο ο ξηρός βελονισμός χρησιμοποιήθηκε ως η κύρια θεραπεία και αν η ένταση του πόνου συμπεριλήφθηκε στα αποτελέσματα. Στους συμμετέχοντες είχαν διαγνωστεί MTrPs που σχετίζονται με πόνο στον αυχένα και τον ώμο.
Τελικά, αξιολογήθηκαν 20 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, στις οποίες συμμετείχαν 839 ασθενείς, με τα επιλεγμένα συμπτώματα. 
Οι μετα-αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση των προγραμμάτων RevMan v.5.2 και Stata v.12.0. 
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι σε σύγκριση με αυτά της ομάδας ελέγχου, ο ξηρός βελονισμός των MTrPs ήταν αποτελεσματικός σε σύντομο χρονικό διάστημα (άμεσα στις 3 πρώτες ημέρες) (SMD=-1,91, 95% CI, -3,10 έως -0.73, P=0,002) και μεσοπρόθεσμα (SMD = -1,07, 95% CI, -1.87 έως -0.27, P = 0,009).
Ωστόσο, ο υγρός βελονισμός (με έγχυση λιδοκαΐνης) είχε σημαντικότερα αποτελέσματα από τον ξηρό βελονισμό στην ανακούφιση του πόνου των MTrP, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα (SMD = 1,69, 95% CI, 0,40 έως 2,98, P = 0,01). 
Άλλες θεραπείες (συμπεριλαμβανομένης και της κλασικής φυσικοθεραπείας) ήταν πιο αποτελεσματικές από τον ξηρό βελονισμό στη θεραπεία των MTrP και του πόνου μεσοπρόθεσμα (στο χρονικό διάστημα απο 9 έως 28 ημέρες) (SMD = 0,62,  95% CI, 0,02 έως 1,21, P = .04).

Σύμφωνα με την αξιολόγηση, ο ξηρός βελονισμός στα μυοπεριτονιακά σημεία ενεργοποίησης μπορεί να προταθεί για ανακουφιστεί ο πόνος στον αυχένα και τους ώμους, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, αλλά ο υγρός βελονισμός και η κλασική φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση έχουν βρεθεί να είναι πιο αποτελεσματικά από τον ξηρό βελονισμό στην ανακούφιση του ασθενή μεσοπρόθεσμα.


πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25576642

Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2015

Η κινητοποίηση των μαλακών μορίων και οι ασκήσεις βελτίωσης του εύρους κίνησης στο σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής

του Al Dajah SB
από το περιοδικό Journal of Physical Therapy Science 2014 Nov;26(11):1803-5. doi: 10.1589/jpts.26.1803. Epub 2014 Nov 13.


Ο στόχος αυτής της μελέτης ήταν να αξιολογήσει τις επιπτώσεις της κινητοποίησης των μαλακών μορίων της άρθρωσης του ώμου και των ασκήσεων PNF στο επίπεδο του πόνου, καθώς και την τροχιά κίνησης, σε ασθενείς με σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής (ή σύνδρομο πρόσκρουσης).  

Στην μελέτη επιλέχθηκαν και συμμετείχαν 30  ασθενείς με επώδυνη και περιορισμένη κινητικότητα στην γληνοβραχιόνιο άρθρωση του ώμου.  
Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε μία πειραματική ομάδα (n = 15), η οποία έλαβε θεραπεία που αποτελείτο από κινητοποίηση των μαλακών μορίων και ασκήσεις βελτίωσης του εύρους κίνησης, συμφωνα με την τεχνική PNF
Η ομάδα ελέγχου έλαβε αντίστοιχες συνεδρίες εφαρμογής υπερήχων.  
Το επίπεδο του πόνου, η έξω στροφή του ώμου και η γενικότερη κινητικότητα της άρθρωσης μετρήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση και στις δυο ομάδες. 

Η πειραματική ομάδα (αυτή της κινητοποίησης) παρουσίασε μια σημαντική μείωση στο επίπεδο του πόνου, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Οι τιμές της έξω στροφής του ώμου παρουσίασαν σημαντική βελτίωση. Η μέση τιμή κινητικότητα της ωμικής ζώνης, στην πειραματική ομάδα, αυξήθηκε σημαντικά.

Ο συνδυασμός της κινητοποίησης του υποπλάτιου για 7 λεπτά και 5 επαναλήψεις της σύσπασης-χαλάρωσης, σύμφωνα με την τεχνική  PNF, για τους έσω στροφείς του ώμου, που ακολουθείται από 5 επαναλήψεις PNF διευκόλυνσης απαγωγής και εξω στροφής, σε διαγώνιο μοτίβο, βρέθηκαν να είναι αποτελεσματικότερα στην μείωση του πόνου και τη βελτίωση της κινητικότητας και της έξω στροφής του ώμου, κατά τη διάρκεια της φυσικοθεραπευτικής παρέμβασης.



πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4242960/

Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2014

Αποτελεσματικότητα του συνδυασμού βελονισμού από μέλισσα και φυσικοθεραπείας στην θεραπεία της θυλακίτιδας του ώμου

των Park YC, Koh PS, Seo BK, Lee JW, Cho NS, Park HS, Park DS, Baek YH.
από το Journal of Alternative and Complementary Medicine 2014 Dec;20(12):919-24. doi: 10.1089/acm.2014.0220.

Προηγούμενη ελεγχόμενη μελέτη έδειξε ότι ο βελονισμός με δηλητήριο της μέλισσας, σε συνδυασμό με φυσικοθεραπεία, μπορεί να είναι αποτελεσματικός στη βελτίωση της λειτουργικότητας και στην  μείωση του πόνου, σε ασθενείς με θυλακίτιδα του ώμου. 

Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξεταστεί η μακροπρόθεσμη επίδραση αυτής της τεχνικής, σε συνδυασμό με φυσικοθεραπεία, στην θυλακίτιδα του ώμου. Αναδρομική παρακολούθηση και ανάλυση ενός έτους της προηγούμενης μελέτης, πραγματοποιήθηκε μέσω τηλεφωνικής συνέντευξης. Ένα σύνολο από 192 ασθενείς είχαν εγγραφεί στην προηγούμενη μελέτη και οι 124 από αυτούς εξαιρέθηκαν από την παρούσα μελέτη. Από τους υπόλοιπους 68 ασθενείς που είχαν υποβληθεί στην προηγούμενη συνδυασμένη θεραπεία για την θυλακίτιδα του ώμου για 2 μήνες, ρωτήθηκαν μετά από 1 χρόνο τηλεφωνικά και τελικά 60 από αυτούς συμπεριλήφθηκαν στην νέα μελέτη
Από αυτούς, 20 ακολούθησαν το θεραπευτικό σχήμα BV 1 (χορήγηση 1:10.000 συγκέντρωση δηλητηρίου μέλλισας-BVA συν φυσικοθεραπεία), 22 ακολούθησαν το θεραπευτικό σχήμα BV 2 (1: 30.000 συγκέντρωση BVA συν φυσικοθεραπεία) και τέλος, 18 συμμετείχαν στο θεραπευτικό σχήμα ελέγχου (ένεση φυσιολογικού ορού συν φυσικοθεραπεία). 
Η πρωταρχική μέτρηση έκβασης ήταν η αξιολόγηση του πόνου στον ώμο και του δείκτη αναπηρίας (SPADI). Η δευτεροβάθμια μέτρηση έκβασης ήταν η υποκειμενική βαθμολογία σε κλίμακα αξιολόγησης για τον πόνο και η ικανοποίηση των ασθενών
Στα αρχικά χαρακτηριστικά των ομάδων δεν υπήρχε σημαντική μεταβολή. Ο δείτης SPADI στο 1 έτος διέφερε σημαντικά μεταξύ της BV 1 ομάδα και της ομάδας ελέγχου (p = 0,043). Δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στην υποκειμενική αξιολόγηση του πόνου μετά από 1 έτος. Στην αξιολόγηση της ικανοποίησης από τη θεραπεία, οι ομάδες BV 1 και  BV 2 εμφάνισαν σημαντικά μεγαλύτερη ικανοποίηση σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου.

Συμπερασματικά, ο συνδυασμός βελονισμού με χρήση μέλισσας με φυσικοθεραπεία, διατηρεί κλινική αποτελεσματικότητα ένα χρόνο μετά τη θεραπεία και μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση της μακροπρόθεσμης ποιότητας ζωής σε ασθενείς με θυλακίτιδα του ώμου.



πηγή:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25380241

Πέμπτη 13 Μαρτίου 2014

H Φυσικοθεραπεία είναι εξίσου αποτελεσματική με την χειρουργική επέμβαση στη ρήξη στροφικού πετάλου


από τον ιστότοπο PT in motion (A.P.T.A.)
12 Μαρτίου 2014
 
Μια πρόσφατη μελέτη από τη Φινλανδία υποστηρίζει ότι όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση των μη τραυματικών ρήξεων στροφικού πετάλου, η Φυσικοθεραπεία από μόνη της παράγει ισοδύναμα αποτελέσματα με εκείνα με αυτά της αρθροσκοπικής χειρουργικής και της ανοικτής χειρουργικής αποκατάστασης. Σύμφωνα με τους συντάκτες της μελέτης αυτής, η παρακολουθηση της αγωγής σε 167 περιπτώσεις δείχνει ότι "η συντηρητική θεραπεία θα πρέπει να θεωρείται ως η κύρια θεραπεία για την πάθηση αυτή".

Η έρευνα, που δημοσιεύεται στο τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού Bone and Joint Journal, στηρίχθηκε στην αξιολόγηση τη θεραπείας 173 ασθενών ηλικίας 55 ετών και άνω (μέση ηλικία 65) με ρήξη του τένοντα του υπερακανθίου. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 3 ομάδες: η πρώτη ομάδα ακολούθησε μόνο φυσικοθεραπευτική αγωγή, η δεύτερη ομάδα υποβλήθηκε σε ακρωμιοπλαστική και στη συνέχεια ακολούθησε φυσικοθεραπεία και η τρίτη ομάδα υποβλήθηκε σε χειρουργική αποκατάσταση στροφικού πετάλου, ακρωμιοπλαστική και στη συνέχεια ακολούθησε φυσικοθεραπεία. Κάθε ομάδα περιελάμβανε παρόμοιες ηλικιακές ομάδες και την ίση κατανομή ανά φύλο. Τελικά, 167 ώμοι ήταν διαθέσιμοι για αξιολόγηση.


Κυριακή 14 Απριλίου 2013

Το kinesiotaping στο σύνδρομο πρόσκρουσης του ώμου

από το περιοδικό: Clinical Rheumatology (Απρίλιος 2010)

των:  Εrkan Kaya, Murat Zinnuroglu, Ilknur Tugcu
Department of Physical Medicine and Rehabilitation, Gazi University Medical Faculty, 
Ankara 06500, Turkey

Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να προσδιορίσει και να συγκρίνει την αποτελεσματικότητα της χρήσης του kinesiotaping σε σχέση με την εφαρμογη άλλων φυσικοθεραπευτικών εφαρμογών σε ασθενείς με σύνδρομο πρόσκρουση ώμου.
Από το σύνολο των ασθενών (n= 55), μια ομάδα υποβλήθηκε σε εφαρμοφή kinesiotaping (n= 30) για τρεις φορές με μεσοδιαστήματα των 3 ημερών. Η άλλη ομάδα (n= 25) υποβλήθηκε ένα ημερήσιο πρόγραμμα των τοπικών φυσικοθεραπευτικών εφαρμογών για 2 εβδομάδες.
Η ανταπόκριση στη θεραπεία αξιολογήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα “ Disability of Arm, Shoulder, and Hand”.
Οι ασθενείς ερωτήθηκαν επίσης, για τον νυχτερινό πόνο, τον πόνο κατά την διάρκεια της ημέρας και τον πόνο κατά την κίνηση.
Οι παραπάνω ερωτήσεις απαντήθηκαν από τους συμμετέχοντες κατά την έναρξη, την πρώτη και την δεύτερη εβδομάδα της θεραπείας.
Η αξιολόγηση της κινητικότητας με βάση την κλίμακα που προαναφέρθηκε έγινε μόνο πριν και μετά την εφαρμογή της κάθε μεθόδου.
Η βελτίωση των αναφερόμενων συμπτωμάτων ήταν σημαντική και στις δυο ομάδες σε σύγκριση με τις αρχικές αναφορές.
Σε ηρεμία, κατά τη διάρκεια της νύχτας και την κίνηση μέσης έντασης, η ομάδα που υπεβλήθη σε kinesiotaping ανέφερε σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα πόνου κατά την πρώτη εδομαδιαία εξέταση, σε σύγκριση με την ομάδα που υπεβλήθη μόνο σε φυσικοθεραπευτική αγωγή.
Ωστόσο, δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στις ίδιες παραμέτρους μεταξύ των δύο ομάδων στη δεύτερη εβδομάδα.
Στην αξιολόγηση της κινητικότητας του βραχίονα, του ώμου και του χεριού, σύμφωνα με την κλίμακα που επιλέχθηκε, η ομάδα που χρησιμοποίησε kinesiotaping είχε μειωμένη κινητικότητα σε σχέση με τη δεύτερη ομάδα στην οποία εφαρμόστηκε φυσικοθεραπευτική αγωγή, στη μέτρηση της δεύτερης
εβδομάδας.
Το kinesiotaping βρέθηκε να είναι πιο αποτελεσματικό από την τοπική εφαρμογή φυσικοθεραπείας κατά την πρώτη εβδομάδα, κυρίως στην μείωση του πόνου και ήταν εξίσου αποτελεσματικό κατά τη δεύτερη εβδομάδα της θεραπείας. Στην βελτίωση της κινητικότητας όμως δεν προσέφερε κατι σημαντικό.
Το kinesiotaping μπορεί να είναι μια εναλλακτική θεραπευτική επιλογή στην θεραπεία του συνδρόμου πρόσκρουσης ώμου, ιδίως όταν απαιτείται ένα άμεσο αποτέλεσμα στη μείωση του πόνου.