Το ταξίδι του τραυματισμού του Πρόσθιου Χιαστού Συνδέσμου - ένας οδηγός για ασθενείς

από το British Journal of Sports Medicine

των Connor P Gleadhill και Christian J Barton

Παρουσιάζοντας τις καλύτερες διαθέσιμες επιλογές που σχεδιάστηκαν από ειδικούς και με την συμβολή ατόμων που έχουν υποστεί τραυματισμό πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL).

Οι δύο δημιουργοί των γραφημάτων είναι κλινικοί και ερευνητές που συνεργάζονται με πολλούς ανθρώπους όλων των ηλικιών και επιπέδων του αθλητισμού, μετά από τραυματισμό ACL.

Αυτά τα γραφήματα έχουν σχεδιαστεί για χρήση μαζί με τον επαγγελματία υγείας σας, για να καθοδηγηθείτε στις αποφάσεις σας και τη διαδικασία αποκατάστασης.

Μέρος 1ο: Απόφαση θεραπείας Συγκρότηση της ομάδας αποκατάστασης Μετά από έναν τραυματισμό ACL, είναι σύνηθες να αισθάνεστε θυμωμένος, απογοητευμένος και αβέβαιος για το μέλλον σας.

Πρώτον, θα πρέπει να αποφασίσετε για την συγκρότηση της ομάδας αποκατάστασης, που θα σας βοηθήσει να λάβετε αποφάσεις, να σας καθοδηγήσουν στην αποκατάστασή σας και να σας δίνουν στόχους. Τα μέλη της ομάδας σας μπορούν να περιλαμβάνουν επαγγελματίες υγείας (ορθοπαιδικό, φυσιοθεραπευτή), τον προπονητή και τους συμπαίκτες σας, την οικογένεια και τους φίλους σας. Ξεκινώντας αμέσως την αποκατάσταση Θα πρέπει να ξεκινήσετε αποκατάσταση υψηλής ποιότητας αμέσως μετά από τραυματισμό ACL (2). Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι μετά τον τραυματισμό του ACL, ο καλύτερος τρόπος αντιδράσης είναι να προσπαθήσετε να επιστρέψετε στην κανονική λειτουργικότητα του γόνατος και να καθυστερήσετε την απόφαση σχετικά με το εάν θα υποβληθείτε σε χειρουργική επέμβαση ή όχι, μετά από μια αρχική περίοδο αποκατάστασης. Απόφαση εάν θα κάνουμε χειρουργική επέμβαση (ή όχι) Οι νεότεροι και πιο ενεργοί ασθενείς είναι πιο πιθανό να τραυματίσουν εκ νέου το γόνατό τους, αλλά αυτό πιθανώς δεν σχετίζεται με το εάν έχουν ακολουθήσει χειρουργική αποκατάσταση ή όχι (4, 5). Η επιστροφή σε σπορ υψηλού επιπέδου που απαιτουν στροφικές κινήσεις του γόνατος, σχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο από το τρέξιμο στην ευθεία, για παράδειγμα. Η συνύπαρξη άλλων τραυματισμών στο γόνατο, όπως ρήξεις μηνίσκων, ταυτόχρονα με τον τραυματισμό του ACL σχετίζεται με χειρότερα αποτελέσματα, αλλά και πάλι η επιλογή για χειρουργική επέμβαση δεν φαίνεται να επηρεάζει αυτό το αποτέλεσμα (6, 7). Ωστόσο, ορισμένοι τέτοιοι τραυματισμοί μπορεί να χρειαστεί να επιδιορθωθούν και αυτό θα είναι μια προσωπική απόφαση. Είναι σημαντικό να συνυπολογιστούν και άλλοι παράγοντες, όπως η ηλικία σας, άλλοι τραυματισμοί, καθώς και τα σχέδιά σας να επιστρέψετε σε αθλητισμό υψηλού επιπέδου, γιατί έτσι μπορείτε να βοηθήσετε την ομάδα αποκατάστασης, με σκοπό την αποφυγή μελλοντικού κίνδυνου τραυματισμού σας (8).

Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η χειρουργική επέμβαση έχει ανώτερα αποτελέσματα από την υψηλής ποιότητας συντηρητική αποκατάσταση.

Υπάρχει μόνο μία δημοσιευμένη τυχαιοποιημένη δοκιμή που συγκρίνει τις δύο αυτές επιλογές (9). Αυτή δεν ανέφερε καμία διαφορά στον πόνο, τη λειτουργικότητα ή την επιστροφή στα επίπεδα δραστηριότητας πριν από τον τραυματισμό σε 1, 2 και 5 χρόνια μετά από έναν τραυματισμό ACL (9).

Τα σημερινά στοιχεία δείχνουν ότι, μακροπρόθεσμα, δεν υπάρχει διαφορά στον αριθμό των ατόμων που αναπτύσσουν οστεοαρθρίτιδα μεταξύ ατόμων που έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ACL και των ατόμων που έχουν ακολουθήσει συντηρητική αποκατάσταση (10). Είναι σαφές ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να αντιμετωπίσουν χωρίς χειρουργική επέμβαση τον τραυματισμό ACL (9,10). Μερικοί άνθρωποι μπορεί ακόμη και να μπορούν να επιστρέψουν σε αθλητισμό υψηλού επιπέδου χωρίς χειρουργική αποκατάσταση ACL (11).

Σας συνιστούμε να σκεφτείτε τα ακόλουθα πράγματα όταν μιλάτε με την ομάδα αποκατάστασης και πριν πάρετε την απόφασή σας:

• Έχω όλες τις πληροφορίες;
• Ποιοι είναι οι στόχοι μου;
• Ποιες είναι οι προσδοκίες μου;
• Ποιος είναι ο κίνδυνος της επιλογής μου για την αποκατάσταση;
• Ακούω;
• Μου δόθηκε αρκετός χρόνος για να λάβω αυτήν την απόφαση;

Μέρος 2: Αποκατάσταση Εργαστείτε σκληρά για την αποκατάστασή σας Είτε ακολουθήσετε την χειρουργική αποκατάσταση είτε όχι, η ολοκλήρωση ποιοτικής αποκατάστασης είναι το κλειδί για την αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργικότητας του γόνατος, την πρόληψη επανατραυματισμών και τη βελτιστοποίηση της ποιότητας της ζωής σας. Πρέπει να προχωρήσετε μέσω ενός εξατομικευμένου προγράμματος βάσει κριτηρίων, το οποίο περιλαμβάνει 3 ξεχωριστές «φάσεις» (αρχική, μέση και τελική) (12). Οι πιθανές ασκήσεις που θα ακολουθήσετε σε αυτά τα στάδια είναι οι εξής (θυμηθείτε οτι πρέπει να εκτελέσετε αυτές τις ασκήσεις με την καθοδήγηση ενός επαγγελματία υγείας): Αρχική: Ασκήσεις για να εκτείνετε και να λυγίσετε το γόνατο σας, χρησιμοποιώντας τους πρόσθιους μυς του μηρού για να εκτείνετε το γόνατο και ένα στατικό ποδήλατο γυμναστικής για να βελτιώσετε την κάμψη. Ασκήσεις για την ενίσχυση των μυών του μηρού, όπως οι εκτάσεις του γόνατος, με αντίσταση ή όχι. Εξάσκηση για ομοιόμορφο περπάτημα, με την μέγιστη δυνατή φόρτιση του τραυματισμένου γόνατος. Μέση: Ασκήσεις για τη βελτίωση της ισορροπίας και του ελέγχου του τραυματισμένου σκέλους (όπως να στέκεστε σε ένα πόδι ή να στέκεστε σε ένα πόδι σε ανώμαλη-ασταθή επιφάνεια). Ασκήσεις ενδυνάμωσης με αντίσταση (βάρη,λάστιχα κλπ) για την ενδυνάμωση και των δύο ποδιών σας. Ασκήσεις ενδυνάμωσης του τραυματισμένου σκέλους με μονοποδικές κάμψεις και εκτάσεις του γόνατος. Αρχική εξάσκηση στο τρέξιμο. Τελική: Ασκήσεις για τη βελτίωση της ικανότητας προσγείωσης μετά από άλμα. Ασκήσεις για τη βελτίωση της ικανότητάς στο να αλλάξετε κατεύθυνση. Εξάσκηση σε απροσδόκητη αλλαγή κατεύθυνσης ή ευκινησίας (όπως ασκήσεις που σχετίζονται σε σπόρ με μπάλα και άλλες απροσδόκητες κινητικές προκλήσεις). Σταδιακή επιστροφή σε δραστηριότητες που σχετίζονται με τον αθλητισμό.

Πρέπει να εργαστείτε σκληρά σε κάθε φάση για να βελτιστοποιήσετε τα αποτελέσματα. Τα άτομα με καλύτερη λειτουργική απόδοση έχουν χαμηλότερες πιθανότητες επανατραυματισμού και καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων των χαμηλότερων ποσοστών εκδήλωσης μελλοντικής οστεοαρθρίτιδας (13, 14, 15, 16).

Πότε να επιστρέψετε στον αθλητισμό Κατά το τελικό στάδιο της αποκατάστασης, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν συχνά μια δύσκολη απόφαση - πότε είστε έτοιμοι να επιστρέψετε στον αθλητισμό;

Μερικές απογοητευτικές ειδήσεις είναι ότι το 56% των ανθρώπων δεν επιστρέφουν σε ανταγωνιστικό άθλημα μετά από τραυματισμό ACL (17). Επιπλέον, τα στοιχεία δείχνουν ότι έως και το 24% των ανθρώπων μπορεί να τραυματίσουν εκ νέου το γόνατό τους μετά την επιστροφή τους στον αθλητισμό, ωστόσο αυτός ο κίνδυνος μειώνεται σημαντικά σε άτομα που περνούν σημαντικά κριτήρια επιστροφής στον αθλητισμό (18). Μπορείτε να βελτιστοποιήσετε τις πιθανότητές σας να επιστρέψετε στον αθλητισμό και να μειώσετε τον κίνδυνο νέου τραυματισμού λαμβάνοντας υπόψη τα εξής:

• Εργαστείτε σκληρά για την αποκατάστασή σας και, αν είναι δυνατόν, συνεργαστείτε με έναν εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας για να σας παρέχει την σωστότερη καθοδήγηση.
• Θα πρέπει να περιμένετε τουλάχιστον 9 μήνες πριν επιστρέψετε στον αθλητισμό εάν έχετε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ανασυγκρότησης ACL (2). Όσο περισσότερο περιμένετε, τόσο χαμηλότερες είναι οι πιθανότητες εκ νέου τραυματισμού. Εάν δεν είχατε χειρουργική ανακατασκευή, το βέλτιστο χρονικό πλαίσιο για να επιστρέψετε στο παιχνίδι δεν είναι σαφές, αλλά μπορεί να είστε σε θέση να επιστρέψετε στο άθλημα νωρίτερα.
• Πριν επιστρέψετε στον αθλητισμό, θα πρέπει να συμπεριλάβετε προπόνηση ειδική για το άθλημά σας, σαν μέρος της αποκατάστασής και θα πρέπει να περάσετε μια σειρά δοκιμών απόδοσης (1, 12, 18).
• Βεβαιωθείτε ότι είστε σίγουροι ότι θα επιστρέψετε στον αθλητισμό πριν πραγματικά επιστρέψετε (1). Η αποκατάσταση χρόνου και ποιότητας μπορεί να βοηθηθεί με αυτοπεποίθηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συμβολή αθλητικού ψυχολόγου μπορεί να είναι ωφέλιμη.

Πώς να μειώσετε την πιθανότητα τραυματισμού Τα προγράμματα μείωσης τραυματισμών που βασίζονται στην άσκηση μπορούν να μειώσουν τη συχνότητα των τραυματισμών ACL (19). Αυτά τα προγράμματα είναι σημαντικά για να εκτελεστούν, είτε είχατε τραυματισμό ACL είτε όχι. Η ολοκλήρωση αυτών των προγραμμάτων είναι μια σημαντική όσο πλησιάζετε στα τελικά στάδια του ταξιδιού σας της αποκατάστασης του ACL και θα πρέπει να είναι στο μυαλό σας πολύ μετά την επιστροφή σας στον αθλητισμό. Υπάρχουν πολλά προγράμματα μείωσης τραυματισμών για να διαλέξετε, όπως το πρόγραμμα FIFA 11+, το Πρόγραμμα Netball KNEE, το Πρόγραμμα πρόληψης τραυματισμού και βελτίωσης της απόδοσης (PEP), το πρόγραμμα ACTIVATE World Rugby και μπορείτε να κάνετε την καλύτερη επιλογή για εσάς και το άθλημά σας. Υπάρχουν μερικά βασικά συστατικά των αποτελεσματικών προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της τακτικής μυϊκής ενίσχυσης και των νευρομυϊκών προκλήσεων, όπως η προσγείωση και η πρακτική ευκινησίας (19). Θυμηθείτε να εμπλέξετε τον προπονητή και τους συμπαίκτες σας όταν εκτελείτε αυτά τα προγράμματα - είναι καθήκον όλων να μειώσουμε τον κίνδυνο τραυματισμών.

Αναφορές:

1. Ardern CL, Kvist J, Webster K. Psychological aspects of anterior cruciate ligament injuries. Operative Tech in Sports Med 2016;24:77-83. https://doi.org/10.1053/j.otsm.2015.09.006.
2. Filbay SJ, Grindem H. Evidence-based recommendations for the management of anterior cruciate ligament (ACL) rupture. Best Practice & Research Clin Rheum 2019;33:33-47. https://dx.doi.org/10.1016%2Fj.berh.2019.01.018.
3. Diermeier T, Rothrauff B, Engebretsen L et al. Treatment after Anterior Cruciate Ligament Injury: Panther Symposium ACL Treatement Consensus Group. The Orthop J Sports Med published online first June 24, 2020. https://doi.org/10.1177%2F2325967120931097.
4. Grindem H, Eitzen I, Engebretsen L. Nonsurgical or surgical treatment of ACL injuries: knee function, sports participation, and knee reinjury: The Delaware-Oslo Cohort Study. J Bone Joint Surg Am 2014;96(15):1233-1241. https://doi.org/10.2106/jbjs.m.01054.
5. Webster K, Feller J. Exploring the high reinjury rate in younger patients undergoing Anterior Cruciate Ligament reconstruction. Am J Sports Med 2016;44(11):2827-2832. https://doi.org/10.1177/0363546516651845.
6. Claes S, Hermie L, Verdonk R et al. Is osteoarthritis an inevitable consequence of anterior cruciate ligament reconstruction? A meta-analysis. Knee Surg Sports Traumatol Arthrosc 2013;21(9):1967-1976. https://doi.org/10.1007/s00167-012-2251-8.
7. Van Yperen D, Reijman M, van Es E et al. Twenty-year follow-up study comparing operative versus nonoperative treatment of anterior cruciate ligament ruptures in high-level athletes. Am J Sports Med 2018;46(5):1129-1136. https://doi.org/10.1177/0363546517751683.
8. Diermeier T, Rothrauff B, Engebretsen L et al. Treatment after anterior cruciate ligament injury: Panther Sympsosium ACL Treatment Consensus Group. Orthop J Sports Med published online first June 24 2020;https://doi.org/10.1177%2F2325967120931097.
9. Frobell RB, Roos HP, Roos EM et al. Treatment for acute anterior cruciate ligament tear: five year outcome of randomised trial. BMJ 2013;346:f232 https://doi.org/10.1136/bmj.f232.
10. Chalmers PN, Mall NA, Moric M et al. Does ACL reconstruction alter natural history; A systematic literature review of long-term outcomes. J Bone Joint Surg Am 2014;96A(4):292-300. https://doi.org/10.2106/jbjs.l.01713.
11. Weiler R, Monte-Colombo M, Mitchell A et al. Non-operative management of a complete anterior cruciate ligament injury in an English Premier League football player with return to play in less than 8 weeks: applying common sense in the absence of evidence. BMJ Case Rep 2015 Apr 26. https://doi.org/10.1136/bcr-2014-208012.
12. Van Melick N, van Cingel REH, Broojimans F et al. Evidence-based clinical practice update: practice guidelines for anterior cruciate ligament rehabilitation based on a systematic review and multidisciplinary consensus. Br J Sports Med 2016;50:1506-15. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2015-095898.
13. Pinczewski LA, Lyman J, Salmon, LJ. A 10-year comparison of anterior cruciate ligament reconstructions with hamstring tendon and patellar tendon autograft: A controlled, prospective trial. Am J Sports Med 2007;35(4):564-574. https://doi.org/10.1177/0363546506296042.
14. Grindem H, Risberg MA, Eitzen I. Two factors that may underpin outstanding outcomes after ACL rehabilitation. Br J Sports Med Published Online First: 14 July 2015. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2015-095194.
15. Toole AR, Ithurburn MP, Rauh MJ et al. Young athletes cleared for sports participation after anterior cruciate ligament reconstruction: How many actually meet recommended return-to-sport criterion cutoffs? J Orthop Sports Phys Ther 2017;47(11):825-833. https://doi.org/10.2519/jospt.2017.7227.
16. Patterson B, Culvenor A, Barton C et al. Poor functional performance 1 year after ACL reconstruction increases the risk of early osteoarthritis progression. Br J Sports Med 2020;54:546-553. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2019-101503.
17. Ardern CA, Webster KE,  Taylor NF et al. Return to sport following anterior cruciate ligament reconstruction surgery: a systematic review and meta-analysis of the state of play. Br J Sports Med 2011; 45: 596-606. http://dx.doi.org/10.1136/bjsm.2010.076364.
18. Grindem H, Snyder-Mackler L, Moksnes H et al. Simple decision rules can reduce reinjury risk by 84% after ACL reconstruction: the Delaware-Oslo ACL cohort study. Br J Sports Med 2016;50:804-808. http://dx.doi.org/10.1136/bjsports-2016-096031.
19. Arundale AJH, Bizzini M, Giordano A et al. Exercise-based knee and anterior cruciate ligament injury prevention clinical practice guidelines linked to the international classification of functioning, disability and health from the Academy of Orthopaedic Physical Therapy and the American Academy of Sports Physical Therapy. J Orthop Sports Phys Ther 2018;48:A1-A42. https://doi.org/10.2519/jospt.2018.0303.

20.    Gleadhill CP, Barton CJ. Infographic. ACL injury journey: an education aid . British Journal of Sports Medicine Published Online First: 27 January 2021. doi: 10.1136/bjsports-2020-102273

    
    

    
    

    Πηγή: The ACL injury journey - a guide for patients | BJSM blog - social media's leading SEM voice (bmj.com)

2018 Consensus statement on exercise therapy and physical interventions (orthoses, taping and manual therapy) to treat patellofemoral pain:

recommendations from the 5th International Patellofemoral Pain Research Retreat, Gold Coast, Australia, 2017

Οι συστάσεις για τις θεραπευτικες παρεμβάσεις που διατυπώθηκαν στo 5th International Patellofemoral Pain Research Retreat, υποστηρίζουν τη χρήση θεραπευτικής άσκησης (ιδιαίτερα του συνδυασμού εστιασμένων ασκήσεων στο ισχίο και στο γόνατο), συνδυασμένες με άλλες παρεμβάσεις και ορθωτικά βοηθήματα, για την βελτίωση του πόνου και/ή της λειτουργικότητας σε άτομα με επιγονατιδομηριαίο πόνο. 

Η χρήση επιγονατιδικών χειρισμών, χειρισμών ή κινητοποίησης του γόνατος και της οσφύος, όπως και η χρήση ηλεκτροφυσικών μέσων δεν συνιστάται.

Τέλος, υπάρχει αβεβαιότητα για την χρησιμότητα επιγονατιδικών περιδέσεων, βελονισμού ή ξηρής βελόνας, τεχνικών κινητοποίησης μαλακών ιστών, κινητοποίησης με χρήση ισχαιμικής περίδεσης και επανεκπαίδευση βάδισης. 

πηγή: https://bjsm.bmj.com/content/bjsports/52/18/1170.full.pdf 

Αποκατάσταση μετά από τραυματισμό πρόσθιου χιαστού: η επιστροφή στο ταξίδι του αθλήματος!

Η περίληψη μιας διαδικασίας 10 μηνών σε 7,5 λεπτά.

από τον Bart Dingenen

 
πηγή: https://www.facebook.com/bart.dingenen.5/videos/10156688663321913/

Κατευθυντήριες οδηγίες για την διαχείριση της οστεοαρθρίτιδας γόνατος και ισχίου

από το Royal Australian College of General Practitioners

πηγή: https://www.racgp.org.au/your-practice/guidelines/musculoskeletal/hipandkneeosteoarthritis/

Γόνατα, θόρυβοι και κίνηση...

από τον Danilo de Oliveira S 

Πρόκειται να χειρουργήσετε το γόνατό σας; Διαβάστε πρώτα αυτό.

από την Ewa M Roos, Professor of Muscle and Joint Health, University of Southern Denmark 

Οι χειρουργικές επεμβάσεις στα γόνατα είναι πλέον πολύ συνηθισμένες. Πολλοί νεαροί ενήλικες έχουν αποκαταστήσει τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμό τους μετά από κάποια ρήξη στους αθλητικούς χώρους. Πολλοί μεσήλικες έχουν προβλήματα στους μηνίσκους τους, με αποτέλεσμα τον πόνο και την περιορισμένη κινητικότητα του γόνατος. Και πολλοί ηλικιωμένοι έχουν αντικαταστήσει τα οστεοαρθριτικά γόνατά τους, όταν πλέον η φθορά της άρθρωσης δημιουργεί σημαντικά προβλήματα. Η ιδέα ότι υπάρχει κάτι μηχανικά λανθασμένο που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση, είναι μια συναρπαστική ιδέα - αλλά είναι σωστό; 

Η ολική αρθροπλαστική του γόνατος είναι η μεγαλύτερη ορθοπεδική καινοτομία και αναμφίβολα έχει βελτιώσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το συνολικό ποσοστό των αρθροπλαστικών γόνατος αυξήθηκε τέσσερις φορές στη Δανία σε διάστημα δέκα ετών και αναμένεται να συνεχίσει να αυξάνεται καθώς ο πληθυσμός μεγαλώνει, αποκτά υπερβολικό βάρος και είναι περισσότερο ανενεργός. 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι το 2035, προβλέπεται ότι θα εκτελεστούν 118.666 ολικές αρθροπλαστικές γόνατος. Ωστόσο, η αντικατάσταση της άρθρωσης του γόνατος με μέταλλο και πλαστικό δεν σχετίζεται με ανακούφιση από τον πόνο για όλους. Περίπου δύο στους δέκα ανθρώπους που υποβάλλονται στη διαδικασία αυτή, δεν βρίσκουν καθόλου ανακούφιση από τον πόνο και μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ακόμη και χειρότερος από ότι πριν την χειρουργική επέμβαση. 

Υπερήλικες

Σε άτομα μεγάλης ηλικίας, μόνο μία μελέτη αξιολόγησε τυχαία ασθενείς για να ελέγξει αν η ολική αρθροπλαστική του γόνατος ή ένα επιστημονικά δομημένο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας ή ο συδυασμός και των δυο, έδωσε περισσότερη ανακούφιση από τον πόνο, καθώς και λειτουργική βελτίωση. Η συντηρητική αγωγή περιελάμβανε την εκπαίδευση των ασθενών, την επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία, την παρέμβαση διαιτολόγου αν το άτομο ήταν υπέρβαρο, την χρησιμοποίηση εμβιομηχανικών βοηθημάτων στα παπούτσια του και την χρήση αναλγτικών, αν υπήρχε ανάγκη.

Σε αυτή τη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, διαπιστώθηκε ότι ο συνδυασμός της χειρουργικής επέμβασης και του πακέτου συντηρητικής αγωγής συσχετίστηκε με τη διπλάσια βελτίωση του πόνου και της λειτουργικότητας, σε σύγκριση με τη λήψη μόνο του πακέτου της συντηρητικής αγωγής. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση είχε το κόστος της. Περίπου ένας στους δέκα ασθενείς είχε ένα σοβαρό ανεπιθύμητο συμβάν, όπως μία θρόμβωση ή μια λοίμωξη, απαιτώντας περισσότερες ημέρες παραμονής στο νοσοκομείο, συμπεριλαμβανομένης και της πολυπλοκότερης χειρουργικής επέμβασης. Έτσι, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν ανακάμψει πλήρως, μερικοί είχαν μακροχρόνιες και ίσως εξουθενωτικές συνέπειες. 

Στη μη χειρουργική ομάδα, διαπιστώσαμε ότι οι περισσότεροι ασθενείς δεν επέλεξαν να υποβληθούν στην χειρουργική επέμβαση κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών. Η συμμετοχή τους στο μη χειρουργικό πακέτο θεραπείας, συνδέθηκε μόνο με 30% ανακούφιση από τον πόνο, το οποίο ήταν αρκετό για τους τρεις από τους τέσσερις συμμετέχοντες, στο να αναβάλουν τη χειρουργική επέμβαση για τουλάχιστον ένα χρόνο. Δύο χρόνια μετά, δύο στους τρεις δεν είχαν ακολουθήσει ακόμη την χειρουργική οδό.

Όλοι οι συμμετέχοντες στην παραπάνω μελέτη είχαν μέτρια έως σοβαρή απώλεια χόνδρου - με άλλα λόγια: διαγνωσμένη οστεοαρθρίτιδα και οι περισσότεροι ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Όλοι, συμφωνα με τους ορθοπεδικούς χειρουργούς, πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να ακολουθήσουν χειρουργική επέμβαση και τους διαβεβαίωσαν ότι θα μπορούσαν να έχουν αυτή την δυνατότητα όποτε ήθελαν. 

Μεσήλικες

Σε άτομα μέσης ηλικίας, έχουν υπάρξει περισσότερες από δέκα μελέτες υψηλής ποιότητας για την αντιμετώπιση του πόνου στο γόνατο, της οστεοαρθρίτιδας και των μηνισκικών ρήξεων με αρθροσκόπηση του γόνατος. Δύο από αυτές τις μελέτες συνέκριναν την πραγματική χειρουργική επέμβαση με πλασματική χειρουργική επέμβαση, όπου έγιναν μόνο εντομές του δέρματος.  
Και στις δύο μελέτες, δεν υπήρξε διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ των συμμετεχόντων που είχαν πραγματική χειρουργική επέμβαση έναντι εκείνων που είχαν πλασματική χειρουργική επέμβαση. 

Μια άλλη μελέτη, στην οποία συμμετείχα, συνέκρινε την πραγματική χειρουργική επέμβαση με επιβλεπόμενη κινησιοθεραπεία και με παρόμοιο τρόπο διαπιστώθηκε ότι και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν, χωρίς διαφορά μεταξύ των ομάδων στην ανακούφιση του πόνου. Ωστόσο, η ομάδα της άσκησης βελτίωσε τη μυϊκή δύναμη - κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη - και συνεχίστηκε αυτή η βελτίωση και για ένα χρόνο ακόμη, γεγονός που προκαλεί έκπληξη, καθώς η θεραπευτική παρέμβαση διήρκεσε μόνο 12 εβδομάδες. 

Στην ομάδα που ακολούθησε την χειρουργική επέμβαση, τους πήρε ένα χρόνο για να ανακτήσουν τη δύναμη που είχαν πριν από την επέμβαση. Διαπιστώθηκε επίσης ότι η ομάδα που είχε μόνο θεραπεία άσκησης ήταν πιο σωματικά ενεργή δύο χρόνια μετά τη μελέτη. 

Νέοι
 
Σε νεαρούς ενήλικες (κυρίως αθλητές), που 'εχουν ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου τους, μόνο μία μελέτη έχει συγκρίνει την συντηρητική αγωγή κινησιοθεραπείας, με τον συνδυασμό της με την χειρουργική αναδόμηση του συνδέσμου. Σε αυτή τη μελέτη, δεν διαπιστώθηκε διαφορά μεταξύ των ομάδων θεραπείας σε οποιοδήποτε μετρούμενο αποτέλεσμα, μετά από δύο ή πέντε χρόνια.

Και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν και δεν υπήρξε διαφορά στη βελτίωση μεταξύ της ομάδας που είχε υποστεί χειρουργική επέμβαση και της ομάδας που δεν είχε. Όποιο άτομο από την ομάδα της συντηρητικής αγωγής είχε ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση αργότερα, δεν οδηγήθηκε σε καλύτερο αποτέλεσμα, σε σύγκριση με τα άτομα που είχαν ακολουθήσει μόνο συντηρητική αγωγή.

Ένας κοινός λόγος για την χειρουργική επέμβαση αργότερα, ήταν η πεποίθηση ότι "απαιτείται χειρουργική επέμβαση για να διορθωθεί το πρόβλημα" και η επιθυμία για επιστροφή στον αθλητισμό. Δυστυχώς, μόνο τέσσερις στους δέκα επέστρεψαν στον αθλητισμό στη μελέτη μας, χωρίς καμία διαφορά μεταξύ αυτών που είχαν ακολουθήσει χειρουργική επέμβαση ή όχι.

Όταν συνοψίσουμε τα ποσοστά της επιστροφής στον αθλητισμό σε όλες τις μελέτες που είναι διαθέσιμες για νέους που είχαν χειρουργική αναδόμηση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, βλέπουμε ότι μόνο ένας στους δύο αθλητές μπορεί να επιστρέψει στον αθλητισμό. 

Δεν είναι απαραίτητα έτσι 

Είναι διαισθητικό να σκεφτόμαστε ότι όταν κάτι σπάσει στο γόνατο, είναι απαραίτητη η επανατοποθέτηση του με χειρουργική επέμβαση. Η έρευνα δείχνει ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα έτσι. Η χειρουργική αντιμετώπιση δεν είναι η μόνη λύση. Η έρευνα δείχνει ότι αρκετοί τύποι προβλημάτων του γόνατος μπορούν να αντιμετωπιστούν σε παρόμοιο βαθμό χωρίς χειρουργική επέμβαση, αλλά ακόμη και με χειρουργική επέμβαση ή όχι, δεν μπορεί να εξασφαλιστεί ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. 

Είναι έξυπνο να μάθετε περισσότερα για τον τραυματισμό ή την πάθησή σας και τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές. Να μάθετε πώς μπορείτε να το αντιμετωπίσετε μόνοι σας και να επενδύσετε τον χρόνο σας, για μερικούς μήνες, σε επιβλεπόμενη θεραπευτική άσκηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε ίσως να αποφύγετε ή και να καθυστερήσετε την χειρουργική επέμβαση. Πάντως, ακόμη και εάν πρόκειται να την κάνετε τελικά, θα αναρρώσετε γρηγορότερα, θα είστε δυνατότεροι και θα αισθανθείτε καλύτερα αν έχετε ασκηθεί πριν τη χειρουργική επέμβαση. 

Χειρουργική επέμβαση ή όχι; Ένας παράγοντας που καθορίζει το αποτέλεσμα είναι η καλή μυϊκή δύναμη και η καλή μυϊκή λειτουργία. Και, κυρίως, η άσκηση και η σωματική δραστηριότητα θα συμβάλουν στη βελτίωση της γενικής σας υγείας και δεν θα είναι επωφελής μόνο για το γόνατο.



πηγή: https://theconversation.com/considering-knee-surgery-read-this-first-92637?utm_source=twitter&utm_medium=twitterbutton

Serious pathology following knee injury.

.

Η φυσικοθεραπεία σε σχέση με την αρθροσκοπική μηνισκεκτομή για εκφυλιστικές ρήξεις μηνίσκου σε ηλικιωμένους ασθενείς

από το British Medical Journal

Exercise therapy versus arthroscopic partial meniscectomy for degenerative meniscal tear in middle aged patients: randomised controlled trial with two year follow-up

BMJ 2016; 354 doi: http://dx.doi.org/10.1136/bmj.i3740 (Published 20 July 2016) Cite this as: BMJ 2016;354:i3740 

των Nina Jullum Kise, orthopaedic surgeon, May Arna Risberg, physiotherapist and professor, Silje Stensrud, physiotherapist, Jonas Ranstam, independent statistician and professor, Lars Engebretsen, orthopaedic surgeon and professor, Ewa M Roos, physiotherapist and professor.



Ο στόχος της έρευνας ήταν να προσδιοριστεί την αποτελεσματικότα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την αρθροσκοπική μερική μηνισκεκτομή, για τη λειτουργικότητα του γόνατος, σε ηλικιωμένους ασθενείς  με εκφυλιστικές αλλοιώσεις του μηνίσκου.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στα ορθοπεδικά τμήματα δύο δημόσιων νοσοκομείων και σε δύο ιδιωτικές κλινικές φυσικοθεραπείας στη Νορβηγία. 
Συμμετείχαν συνολικά 140 ενήλικες, με μέσο όρο ηλικίας τα 49,5 χρόνια (35,7 - 59,9 ετών), με εκφυλιστικές ρήξεις του έσω μηνίσκου, επαληθευμένες από μαγνητική τομογραφία. Το 96% από τους συμμετέχοντες δεν είχε ακτινολογική εικόνα οστεοαρθρίτιδας.Το αξιολογούμενο πρόγραμμα, από την πλευρά της φυσικοθεραπείας είχε διάρκεια 12 εβδομάδων και αποτελείτο βασικά απο κινησιοθεραπεία υπό επίβλεψη.  

Η παρέμβαση της φυσικοθεραπείας πραγματοποιήθηκε σε δύο κλινικές, χρησιμοποιώντας το ίδιο πρωτόκολλο και άρχιζε το συντομότερο δυνατό μετά την αξιολόγηση ή και αργότερα, εάν το επιθυμούσε ο συμμετέχων.  
Το πρόγραμμα αποτελείτο από προοδευτική νευρομυϊκή εκπαίδευση και ασκήσεις ενδυνάμωσης και αντοχής σε διάστημα συνολικά 12 εβδομάδων, που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια τουλάχιστον δύο έως κατ' ανώτατο όριο τριών συνεδριών κάθε εβδομάδα (συνολικά 24-36 συνεδρίες). Οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν σε κάθε συνεδρία ημερολόγιο άσκησης και αξιολογείτο η συμμόρφωση στην εκτέλεση της άσκησης, στον συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών. 
Στην τελική αξιολόγηση συμμετείχαν όσοι συμπλήρωσαν 18 τουλάχιστον συνεδρίες σύμφωνα με το πρωτόκολλο. 

Τα δύο προγράμματα αξιολογηθηκαν αναλύοντας την διαφορά στην κάθε ομάδα των συμπτωμάτων της (KOOS4), όπως ορίζεται εκ των προτέρων ως η μέση βαθμολογία για τέσσερις από τις πέντε  υποκλίμακες βαθμολογίας KOOS (πόνος, άλλα συμπτώματα, λειτουργικότητα στα σπορ και την ψυχαγωγία και την σχετική με το γόνατο ποιότητα ζωής). Η αξιολόγηση ξεκίνησε από την έναρξη του προγράμματος και η παρακολούθηση των συμμετεχόντων συνεχίστηκε έως δύο χρόνια. Αξιολογήθηκε ακόμη, η αλλαγή της δύναμης των μυών του μηρού από την έναρξη έως και τρεις μήνες μετά.

Μετά την αξιολόγηση, δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων στη μεταβολή της KOOS4 στα δύο έτη. Στους τρεις μήνες, η μυϊκή δύναμη είχε βελτιωθεί στην ομάδα άσκησης (P≤0.004).  
Δεν αναφέρθηκαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που να εμφανίστηκαν σε κάποια ομάδα κατά τη διάρκεια των δύο ετών παρακολούθησης. 
Το 19% των αρχικά συμμετεχόντων στην ομάδα της φυσικοθεραπείας, υποβλήθκε κατα την διάρκεια των 2 ετών της μελέτης, σε χειρουργική επέμβαση, χωρίς πρόσθετο όφελος.

Συμπερασματικά, η παρατηρούμενη διαφορά στο αποτέλεσμα της θεραπείας ήταν μη σημαντική μετά από τα δύο χρόνια παρακολούθησης. Η φυσικοθεραπευτική αγωγή έδειξε σημαντικότερα θετικά αποτελέσματα σε σχέση με την χειρουργική επέμβαση, στην βελτίωση της ισχύος των μυών του μηρού, τουλάχιστον σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.  

Τα αποτελέσματά της έρευνας πρέπει να ενθαρρύνουν τους κλινικούς ιατρούς και τους ασθενείς μέσης ηλικίας με εκφυλιστικές ρήξεις μηνίσκου και χωρίς ακτινολογικά στοιχεία οστεοαρθρίτιδας, να εξετάσουν την φυσικοθεραπεία σαν θεραπευτική επιλογή.



πηγή:  http://www.bmj.com/content/354/bmj.i3740

Μηχανικά συμπτώματα και μερική μηνισκεκτομή σε ασθενείς με ρήξη μηνίσκου

(Mechanical Symptoms and Arthroscopic Partial Meniscectomy in Patients With Degenerative Meniscus Tear: A Secondary Analysis of a Randomized Trial) Ann Intern Med. Published online 9 February 2016 doi:10.7326/M15-0899  

των Raine Sihvonen, MD, PhD; Martin Englund, MD, PhD; Aleksandra Turkiewicz, MSc; Teppo L.N. Järvinen, MD, PhD, for the Finnish Degenerative Meniscal Lesion Study Group

από το περιοδικό: Annals of Internal Medicine


Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι η μερική αρθροσκοπική μηνισκεκτομή δεν προσφέρει κανένα πλεονέκτημα σε σχέση με την συντηρητική αποκατάσταση των ασθενών με εκφυλιστική ρήξη μηνίσκου. Αν και οι ασθενείς που αναφέρουν μηχανικά συμπτώματα (δυσκαμψία ή αίσθηση κλειδώματος) μπορούν να επωφεληθούν από την μερική αρθροσκοπική μηνισκεκτομή. 

Ο στόχος της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί κατά πόσον η μερική αρθροσκοπική μηνισκεκτομή βελτιώνει τα υπάρχοντα μηχανικά συμπτώματα, περισσότερο από μια εικονική χειρουργική επέμβαση. 

Χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία απο την τυχαιοποιημένη, τυφλή, ελεγχόμενη, πολυκεντρική μελέτη για την αξιολόγηση της μερικής αρθροσκοπικής μηνισκεκτομής σε σχέση με εικονική χειρουργική επέμβαση (ClinicalTrials.gov: NCT00549172), που πραγματοποιήθηκε σε 5 ορθοπαιδικές κλινικές στη Φινλανδία. 

Οι ασθενείς που συμμετείχαν ήταν ενήλικες (ηλικίας 35 έως 65 ετών) με μια εκφυλιστική ρήξη έσω μηνίσκου και χωρίς άλλα συμπτώματα οστεοαρθρίτιδας του γόνατος. 

Ακολουθήθηκαν μετρήσεις αξιολόγησης της επέμβασης με αυτο-έκθεση των ασθενών σε πρόκληση μηχανικών συμπτωμάτων, πριν την επέμβαση και στις χρονικές περιόδους των 2, 6 και 12 μηνών μετά την επέμβαση.

Από το σύνολο των ασθενών, οι 70 ασθενείς, τυχαία επιλεγμένοι, υποβλήθηκαν σε μερική αρθροσκοπική μηνισκεκτομή και αντίστοιχα, 76 ασθενείς υποβλήθηκαν σε εικονική χειρουργική επέμβαση. 
Από αυτούς, 32 ασθενείς (46%) της ομάδας της μερικής αρθροσκοπικής μηνισκεκτομής και 37 ασθενείς (49%) από την ομάδα της ψευδο-επέμβασης είχαν αναφέρει δυσκαμψία ή αίσθηση κλειδώματος του γόνατος πριν από την επέμβαση. Οι αντίστοιχοι αριθμοί σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο μετεγχειρητικής αξιολόγησης, ήταν 34 ασθενείς από την πρώτη ομάδα (49%) και 33 ασθενείς από την δεύτερη (43%), με τα ίδια συμπτώματα, με στατιστική διαφορά 0,03 (95% CI, -0,06 έως 0,12). Στην υποομάδα των συνολικά 69 ασθενών με προεγχειρητική δυσκαμψία ή αίσθηση κλειδώματος, με στατιστική διαφορά 0,07 (CI, -0,08 έως 0,22). 
Ο περιορισμός της μετα-ανάλυσης είναι ότι τα αποτελέσματα είναι γενικεύσιμα μόνο στην δυσκαμψία του γόνατος και το περιστασιακό κλείδωμα της άρθρωσης, γιατί λίγοι ασθενείς ανέφεραν άλλους τύπους μηχανικών συμπτωμάτων. 

Συμπερασματικά, η μερική αρθροσκοπική μηνισκεκτομή δεν έχει κανένα πρόσθετο όφελος σε σχέση με την ψευδο-επέμβαση στην αποκατάσταση της δυσκαμψίας ή του περιστασιακού κλειδώματος του γόνατος.  
Τα ευρήματα της μελέτης αμφισβητούν το κατά πόσον τα μηχανικά συμπτώματα που προκαλούνται από μια εκφυλιστική ρήξη μηνίσκου και τα αυτο-αναφερόμενα προβλήματα κινητικότητας είναι ένδειξη για μερική αρθροσκοπική μηνισκεκτομή.



πηγή:  http://annals.org/article.aspx?articleid=2490532