Η δοκιμασία ισορροπίας θα μπορούσε να προβλέψει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου

Ερευνητές βρήκαν την σχέση μεταξύ της ικανότητας για ισορροπία στο ένα πόδι και μικρών εγκεφαλικών επεισοδίων.

της Jenn Savedge
από τον ιστότοπο Mother Nature Network
 

Μπορείτε να σταθείτε στο ένα πόδι; Για περισσότερα από 20 δευτερόλεπτα;

Νέα έρευνα δείχνει ότι η ικανότητά σας (ή αδυναμία) να το κάνετε, μπορεί να δώσει τον γιατρό σας μια καλή ένδειξη του κινδύνου πιθανού εγκεφαλικού επεισοδίου.
 

Σε μια νέα μελέτη που διεξήχθη στο Κέντρο Γονιδιωματικής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιότο της Ιαπωνίας, οι ερευνητές αξιολόγησαν την ικανότητα για ισορροπία στο ένα πόδι σχεδόν 1.400 ανδρών και γυναικών, με μέσο όρο ηλικίας τα 67 έτη. Ζήτησαν από τον κάθε συμμετέχοντα να προσπαθήσει να ισορροπήσει σε ένα πόδι για ένα λεπτό. Κάθε συμμετέχων είχε επίσης μια μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, με σκοπό την διερεύνηση πιθανών μικρο-εγκεφαλικών επεισοδίων ή εγκεφαλικών μικρο-αιμορραγιών, που μπορεί να έχουν συμβεί χωρίς προειδοποίηση και συμπτώματα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα που είχαν έναν μικρότερο χρόνο ισορροπίας στο ένα πόδι, ειδικά κάτω από 20 δευτερόλεπτα, ήταν πιο κοντά στην πιθανότητα να είχαν τέτοιου είδους μικρο-εγκεφαλικά επεισόδια. Επιπλέον, συνδυαστικά παρατηρήθηκε ότι, οι συμμετέχοντες που είχαν τέτοιου είδους εγκεφαλικά επεισόδια, είχαν επίσης μειωμένη γνωστική ικανότητα μνήμης.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε σε πρόσφατο τεύχος στο περιοδικό της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας "Stroke", οι συμμετέχοντες που είχαν βιώσει δύο ή περισσότερα μικρά εγκεφαλικά επεισόδια, είχαν περίπου κατά το ένα τρίτο πρόβλημα ισορροπίας. Ενώ οι συμμετέχοντες που είχαν ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, είχαν κατά 16% πρόβλημα ισορροπίας.

Οι βλάβες του εγκεφάλου που προκαλούνται από αυτά τα λεγόμενα σιωπηλά εγκεφαλικά επεισόδια,  μπορεί να είναι πολύ μικρές για να είναι αισθητές ή να προκαλέσουν προβλήματα. Αλλά οι ειδικοί σε θέματα υγείας προειδοποιούν ότι μπορούν να οδηγήσουν σε μεγαλύτερα προβλήματα σε πάροδο χρόνου. Τα σιωπηλά εγκεφαλικά επεισόδια είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο για την πρόκληση κανονικών εγκεφαλικών επεισοδίων και άνοιας.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, η δοκιμασία ισορροπίας στο ένα πόδι θα μπορούσε να είναι ένας εύκολος και ανέξοδος τρόπος για τους γιατρούς, να αξιολογούν τον συνολικό κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου ενός ασθενούς και να συνεχίζουν με περισσότερες διαγνωστικές εξετάσεις, αν χρειαστεί.


πηγή:  http://www.mnn.com/health/fitness-well-being/blogs/this-balance-test-could-predict-your-risk-of-stroke

Η άσκηση μπορεί να βελτιώσει την ισορροπία, την κινητικότητα και την ποιότητα ζωής σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον

της Honor Whiteman
απο τόν ιστότοπο http://www.medicalnewstoday.com

Για τους κατ' εκτίμηση μισό εκατομμύριο ασθενείς που ζουν στις ΗΠΑ με νόσο του Πάρκινσον, ένα καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων μπορεί να αποδειχθεί σημαντική πρόκληση.  
Αλλά μια νέα μελέτη αποδεικνύει ότι η άσκηση μπορεί να βελτιώσει την ισορροπία, την κινητικότητα και τη συνολική ποιότητα ζωής τους. Σε ασθενείς δε, με λιγότερο σοβαρά κινητικά προβλήματα, η άσκηση μπορεί να μειώσει ακόμη και τον κίνδυνο των πτώσεων.
Οι ερευνητές, συμπεριλαμβανομένης της Colleen G. Canning, PhD, του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ της Αυστραλίας, δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στο περιοδικό Neurology.

 
Η νόσος του Parkinson είναι μια προϊούσα νευρολογική διαταραχή με περίπου 50.000 νέες διαγνώσεις κάθε χρόνο στις ΗΠΑ. Παρουσιάζεται πιο συχνά μεταξύ ατόμων ηλικίας άνω των 60 ετών και η ασθένεια πλήττει κατά περίπου 50% περισσότερους άνδρες από γυναίκες.
Η νόσος του Πάρκινσον προκαλείται από βλάβη των νευρώνων σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση και μπορεί να προκαλέσει ακούσιες κινήσεις ή τρόμο, διαταραχή της ισορροπίας και του συντονισμού των κινήσεων, καθώς και προβλήματα στη στάση και στη βάδιση.

Έτσι οι πτώσεις είναι συνηθισμένες και περίπου το 60% των ασθενών έχουν την εμπειρία μίας πτώσης κάθε χρόνο και περίπου τα δύο τρίτα από αυτους εχουν συχνότερες πτώσεις.
"Οι τραυματισμοί από τις πτώσεις, ο πόνος, ο περιορισμός της δραστηριότητας και ο φόβος της νέας πτώσης, μπορούν να επηρεάσουν πραγματικά την υγεία των ανθρώπων και την ποιότητα της ζωής τους", σημειώνει η Colleen Canning. "Η άσκηση μείωσε τις πτώσεις κατά 70% σε ασθενείς με λιγότερο σοβαρή μορφή της νόσου του Πάρκινσον."
 
Στη μελέτη τους, για το αν η άσκηση θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο των πτώσεων, να βελτιώσει την ισορροπία, την κυκλοφορία και τη συνολική ποιότητα ζωής σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον, συμμετείχαν 231 πάσχοντες.
Η Colleen Canning και οι συνεργάτες της, χώρισαν με τυχαία σειρα τους ασθενείς σε 2 ομάδες. Στη μια ομάδα ακολουθήθηκε πρόγραμμα άσκησης 40-60 λεπτών τρεις φορές την εβδομάδα για 6 μήνες, ενώ η άλλη συνέχισε να αντιμετωπίζει τη συνήθη φροντίδα.

Το πρόγραμμα άσκησης αποτελείτο από ασκήσεις ισορροπίας και ασκήσεις ενδυνάμωσης των κάτω άκρων, που προτάθηκαν και αξιολογήθηκαν από έναν φυσικοθεραπευτή. Η πλειοψηφία των ασκήσεων έγιναν στο σπίτι, κάτω από την ελάχιστη δυνατή επίβλεψη και περίπου το 13% των συνεδριών παρακολουθείτο από φυσικοθεραπευτή.

Διαπιστώθηκε ότι οι συμμετέχοντες, που βρισκόντουσαν σε λιγότερο σοβαρή μορφή της νόσου του Πάρκινσον που έλαβαν μέρος στο πρόγραμμα άσκησης, είδαν μια μείωση κατά 70% σε πτώσεις, σε σύγκριση με εκείνους που συνέχισαν με τη συνήθη φροντίδα τους.
Το σημαντικότερο είναι ότι οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα της σωματικής άσκησης, ανέφεραν βελτίωση της κινητικότητας και της ισορροπίας, μείωση του φόβου των πτώσεων και καλύτερη συνολικά ποιότητα ζωής.

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα τους, η Colleen Canning δήλωσε:
"Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι τα κατ' ελάχιστον εποπτευόμενα προγράμματα άσκησης με στόχο τη μείωση των πτώσεων, σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον, θα πρέπει να ξεκινούν νωρίς στην πορεία της ασθένειας."

Αυτή δεν είναι η πρώτη μελέτη που σημειώνει τα οφέλη της άσκησης μεταξύ των ατόμων με νόσο του Πάρκινσον.  
Το 2012, το Medical News Today ανέφθηκε σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Archives of Neurology, υποστηρίζοντας οι ασκήσεις αντίστασης, οι διατάσεις και η χρήση διαδρόμου βάδισης μπορεί να βελτιώσουν τη συνολική φυσική κατάσταση και την κινητικότητα σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον.
Πιο πρόσφατα, μια μελέτη από ερευνητές του Ινστιτούτου Καρολίνσκα στη Σουηδία, πρότεινε ότι 6 ώρες μέσης σωματικής δραστηριότητας την ημέρα, μπορεί να μειώσουν ακόμη και τον κίνδυνο εμφάνισης Πάρκινσον κατά 43%.

«Τα ευρήματα αυτά είναι σημαντικά τόσο για το γενικό πληθυσμό, όσο και τη φροντίδα της υγείας των ασθενών με νόσο του Πάρκινσον," σημειώνουν οι ερευνητές.

 
πηγή: http://www.medicalnewstoday.com/articles/287516.php?tw

Σταθερότητα και προσαρμογή του πέλματος στην χρήση υποδημάτων ελλειψοειδούς σόλας

Τα υποδήματα με ελλειψοειδή σόλα (Rocker Bottom Shoes - RBS) είναι αυτά που η σόλα τους είναι παχύτερη από το κανονικό στη μέση, με στρογγυλεμένα το μπροστά και το πίσω τμήμα της. Έτσι δημιουργείται μια ανύψωση του κεντρικού τμήματος, σε σχέση με το πρόσθιο και το οπίσθιο τμήμα. Τα υποδήματα αυτά είναι γνωστά στο εμπόριο με διάφορα ονόματα, όπως "γυροσκοπικά" ή "παπούτσια μυϊκης τόνωσης", αλλά και με διάφορες εμπορικές ονομασίες. Οι Tyrell & Carter προσδιορίζουν τουλάχιστον έξι τυπικές αποκλίσεις της RBS σόλας και δίνουν το όνομα: toe-only rocker, rocker bar, mild rocker, heel-to-toe rocker, negative heel rocker and double rocker.

Τα πέλματα RBS μπορούν να αντικαταστήσουν τα κανονικά πέλματα σε κάθε είδος υποδημάτων. Κάποιες μορφές τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειώσουν κάποια προβλήματα λειτουργικότητας της ποδοκνημικής και των δακτύλων του ποδιού. Για παράδειγμα, ένα άτομο με rigidus hallux (σκληρό μεγάλο δάκτυλο), μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα παπούτσι RBS για να υποκαταστήσει την κάμψη της μεταταρσοφαλαγγικής που έχει χαθεί. Σε άλλες περιπτώσεις τα παπούτσια αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αντισταθμίσουν το χαμένο εύρος της κίνησης της ποδοκνημικής. Συμπερασματικά, χρήστες αυτών των υποδημάτων μπορούν να είναι άτομα που πάσχουν από αρθρίτιδα ή οποιαδήποτε άλλη πάθηση ή βλάβη που προκαλεί πόνο ή και απώλεια της κίνησης σε αρθρώσεις του κάτω άκρου.
Η κατασκευή των περισσότερων μορφών RBS υποδημάτων, είναι τέτοια που το βάρος του σώματος του χρήστη μετατοπίζεται πίσω από τον αστράγαλο και απαιτείται μεγαλύτερο νευρομυϊκό έργο από ότι θα απαιτούνταν με μια επίπεδη σόλα παπουτσιού, για να ισορροπήσει το κέντρο βάρους του σώματος.