Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015

Για καλύτερα αποτελέσματα στην οσφυαλγία, συμβουλευτείτε έναν φυσικοθεραπευτή



 από τον ιστότοπο: PTinMotion


Είναι ιδιαίτερα σημαντικός ο ρόλος της εκπαίδευσης και της παροχής συμβουλών στην αντιμετώπιση της οσφυαλγίας, αλλά δεν είναι εξίσου αποτελεσματικό αν δεν ακολουθείται από την συμβουλή του φυσικοθεραπευτή, που είναι "εξατομικευμένη" για το συγκεκριμένο είδος οσφυαλγίας που βιώνει ο ασθενής, σύμφωνα με μια νέα μελέτη από την Αυστραλία.

Οι ερευνητές επικεντρώθηκαν σε 300 ασθενείς, ηλικίας 18-65 ετών (μέση ηλικία 44,2), οι οποίοι υπέφεραν από oσφυαλγία, για χρονικό διάστημα μεταξύ 6 εβδομάδων και 6 μηνών. 
Χώρισαν τους συμμετέχοντες σε 2 ομάδες: 
Η πρώτη ομάδα έλαβε 2 συνεδρίες διάρκειας 30 λεπτών εκπαίδευσης και παροχής συμβουλών από έναν φυσικοθεραπευτή, σε συνδυασμό με 10 συνεδρίες φυσικοθεραπείας διάρκειας 30 λεπτών για 10 εβδομάδες. 
Η άλλη ομάδα έλαβε μόνο τις 2 συνεδρίες εκπαίδευσης και παροχής συμβουλών.

Τα αποτελέσματα προ-δημοσιεύθηκαν στο έγκριτο περιοδικό British Journal of Sports Medicine.

Προηγούμενες έρευνες είχαν μελετήσει παρόμοια προσέγγιση σε προβλήματα οσφυαλγίας, αλλά αυτό που διαφοροποιεί την αναφερόμενη μελέτη, είναι ότι οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε 5 υπο-ομάδες με βάση τη αιτιολογία της οσφυαλγιας τους: 

οσφυαλγία λόγω κήλης μεσοσπονδύλιου δίσκου με τη σχετική ριζοπάθεια, οσφυαλγία που αναφέρεται σε δισκογενή αιτιολογία, οσφυαλγία χωρίς δισκογενή αιτιολογία, οσφυαλγια που οφείλεται στις σπονδυλικές αρθρώσεις και τέλος, οσφυαλγία με πολυπαραγοντικό επίμονο πόνο. 

Η κάθε ομάδα ακολούθησε ένα "εξατομικευμένο" πρωτόκολλο θεραπείας κατά τη διάρκεια των 10 συνεδριών φυσικοθεραπείας. 
Αυτές τα πρωτόκολλα περιλάμβαναν:Στην ομάδα της δισκογενούς οσφυαλγίας ακολουθήθηκε πρόγραμμα άσκησης για την αντιμετώπιση του πόνου στο σπίτι και πρόγραμμα επανεκπαίδευσης της στάσης, βασιζόμενο σε προοδευτικά αυξανόμενη μηχανική φόρτιση. Στην ομάδα οσφυαλγίας που οφείλεται στις σπονδυλικές αρθρώσεις ακολουθήθηκε στοχευμένο πρόγραμμα manual therapy.Στις ομάδες με τον δισκογενή και τον μη δισκογενή πόνο (2 ομάδες) ακολουθήθηκε ένα λειτουργικό πρόγραμμα κινητικού ελέγχου.Τέλος, στην ομάδα με τον πολυπαραγοντικό επίμονο πόνο, ακολουθήθηκε πρόγραμμα με επίκεντρο ψυχοκοινωνικούς και νευροφυσιολογικούς, παρά παθολογοανατομικούς μηχανισμούς. 
Σε κάθε υποομάδα, οι συμμετέχοντες, που ακολουθούσαν το αντίστοιχο φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα, ανέφεραν καλύτερα αποτελέσματα από ότι οι αντίστοιχες ομάδες που ακολουθούσαν μόνο συμβουλευτική αγωγή, στις 10, 26 και 52 εβδομάδες μετά το πρόγραμμα, καθώς μειωμένο πόνο στην οσφύ και τα κάτω άκρα στις 5, 10 και 26 εβδομάδες.  

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα είχαν κατά 1,8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα βελτίωσης των συμπτωμάτων της οσφυαλγίας, κατά 50% ή και περισσότερο σε σύγκριση με την ομάδα συμβουλευτικής. Η πιθανότητα της 50% ή και μεγαλύτερης βελτίωσης στον πόνο στα κάτω άκρα εκτιμήθηκε σε 1,6 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της ομάδας της συμβουλευτικής. 
Οι συγγραφείς της μελέτης χαρακτηρίζουν τις διαφορές ως "στατιστικά σημαντικές" και συμπληρώνουν ότι "λαμβάνοντας υπόψη τον πληθυσμό του δείγματος και την διάρκεια της έρευνας και οι δύο θεραπείες ήταν αποτελεσματικές, με την ομάδα της εξατομικευμένης φυσικοθεραπευτικής αγωγής να παρέχει πρόσθετα οφέλη από την ομάδα της συμβουλευτικής."

Η νεότερη αυτή μελέτη είναι μια από τις πολλές πρόσφατα δημοσιευμένες μελέτες, που εξετάζουν τη σχέση της φυσικοθεραπευτικής αγωγής και της οσφυαλγίας. Άλλη μελέτη, που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο, αξιολόγησε μετά από ένα έτος τα αποτελέσματα προγράμματος πρώιμης φυσικοθεραπείας και εκπαίδευσης, σε σύγκριση με τα αποτελέσματα άλλης ομάδας που έλαβε μόνον εκπαίδευση από φυσικοθεραπευτές. 

Και σε αυτή τη μελέτη, οι ερευνητές διαπίστωσαν διαφορές στα αποτελέσματα μεταξύ των 2 ομάδων. 


πηγή: http://www.apta.org/PTinMotion/News/2015/11/13/LBPAdviceVsPT/
          http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26486585
          http://www.apta.org/PTinMotion/News/2015/10/14/LBPTimeVsPT/

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015

Η φυσικοθεραπεία είναι το ίδιο αποτελεσματική με την χειρουργική επέμβαση σε μία μορφή οσφυαλγίας

από το Harvard Health Blog
του Howard LeWine, M.D., Chief Medical Editor, Internet Publishing, Harvard Health Publications


Ένας τύπος οσφυαλγίας, που ονομάζεται οσφυϊκή σπονδυλική στένωση, αντιμετωπίζεται μερικές φορές με χειρουργική επέμβαση. Αλλά και η φυσικοθεραπεία έχει εξίσου καλά αποτελέσματα σε αυτά τα περιστατικά και με λιγότερες ανεπιθύμητες επιπλοκές (μερικές απ' αυτές απειλητικές για τη ζωή του πάσχοντος) από τη χειρουργική επέμβαση, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Annals of Internal Medicine. 

Στένωση σημαίνει στένωση. Στην οσφυϊκή σπονδυλική στένωση, ο συνολικός χώρος στο χαμηλότερο τμήμα του σπονδυλικού σωλήνα έχει μειωθεί. Αυτό ασκεί πίεση στο νωτιαίο μυελό και τα νεύρα που βρίσκονται στην περιοχή των οσφυϊκών σπονδύλων, που είναι οι πέντε σπόνδυλοι μεταξύ του θώρακα και της πυέλου, που συνθέτουν το κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης. 

Η σπονδυλική στένωση συνήθως προκαλείται από τον εκφυλισμό των μεσοσπονδυλίων δίσκων, των συνδέσμων, ή την παρουσία άλλων προβλημάτων στις αρθρώσεις των σπονδύλων. Αυτή η κατάσταση μπορεί δυνητικά να προκαλέσει μια επώδυνη κατάσταση.Τυπικά συμπτώματα της σπονδυλικής στένωσης είναι:
  •     πόνος στη βουβωνική χώρα, στην περιοχή των γλουτών και του άνω μηρού, που δεν εκτείνεται προς το κάτω τμήμα του ποδιού (όπως ο πόνος της ισχιαλγίας)
  •     πόνος στην όρθια θέση ή στην βάδιση, που μειώνεται αν καθίσουμε ή στην θέση οκλαδόν
  •     πόνος που επειδεινώνεται σε υπερέκταση της Σ.Σ. (όταν κλίνετε προς τα πίσω) και μειώνεται σε κάμψη της Σ.Σ. (όταν σκύβετε προς τα εμπρός).

Μια επέμβαση που είναι γνωστή ως αποσυμπίεση ή πεταλεκτομή, γίνεται μερικές φορές για να μειωθεί ο πόνος στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, αλλα και στις γύρω περιοχές. Σ' αυτή, αφαιρούνται οι δομές που πιέζουν τα νεύρα και προκαλούν τα συμπτώματα. Αλλά και η φυσικοθεραπεία μπορεί επίσης να βοηθήσει στην μείωση αυτών των συμπτωμάτων.Για να συγκρίνουν αυτούς τους δύο τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος, οι ερευνητές εξέτασαν 169 άνδρες και γυναίκες από την περιοχή του Pittsburgh με οσφυϊκή σπονδυλική στένωση. Όλοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση, στην οποία υποβλήθηκαν οι μισοί από αυτούς άμεσα, ενώ οι υπόλοιποι συμμείχαν αρχικά σε ένα ειδικά σχεδιασμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας. 

Οι συμμετέχοντες και στις δύο ομάδες αξιολογήθηκαν για πρώτη φορά σε 10 εβδομάδες, μετά τη χειρουργική επέμβαση ή την έναρξη της φυσικοθεραπευτικής αγωγής αντίστοιχα. Ο πόνος συνέχισε να μειώνονται ακόμη και 4 μήνες μετά, ενώ η λειτουργικότητά τους συνέχισε να βελτιώνεται. Δύο χρόνια αργότερα, δεν υπήρχε καμμία διαφορά στον πόνο ή την λειτουργικότητα μεταξύ των συμμετεχόντων στην ομάδα της χειρουργικής επέμβασης και αυτών της φυσικοθεραπείας.Όμως, 22 συμμετέχοντες από την χειρουργική ομάδα (ποσοστό 25%) παρουσίασαν επιπλοκές σχετιζόμενες με την χειρουργική επέμβαση, όπως υποβολή σε νέα επέμβαση ή πρόκληση μιας λοίμωξης που σχετίζεται με την επέμβαση, ενώ 8 από τους συμμετέχοντες στην ομάδα της φυσικοθεραπείας (ποσοστό 10%) ανέφεραν επιδείνωση των συμπτωμάτων, ως επιπλοκή.


Επιλογή θεραπείας 

Για τους περισσότερους ανθρώπους με οσφυϊκή σπονδυλική στένωση, δεν υπάρχουν ενδοιασμοί για την επιλογή της σωστής θεραπείας, ειδικά όταν αποφασίζουν να υποβληθούν σε επέμβαση. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης προσφέρουν όμως κάποια καθοδήγηση. 

Αρχικά, η θεραπεία για την οσφυϊκή σπονδυλική στένωση περιλαμβάνει αυτό που οι γιατροί ονομάζουν συντηρητικά μέτρα. Αυτά είναι χορήγηση αναλγητικών και αντι-φλεγμονωδών φαρμάκων, αλλά και μερικές φορές εγχύσεις κορτικοστεροειδών στην οσφυϊκή μοίρα της Σ.Σ.. Εάν τα συμπτώματα δεν βελτιώνονται, η χειρουργική επέμβαση είναι συχνά το επόμενο βήμα. Αυτό είναι λογικό με βάση τα αποτελέσματα παλαιότερων μελετών. 

Τα αποτελέσματα όμως της προαναφερόμενης μελέτης, δείχνουν ότι τα άτομα με οσφυϊκή σπονδυλική στένωση πρέπει πρώτα να δοκιμάσουν ένα καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, λέει ο Dr. Jeffrey N. Katz, καθηγητής ιατρικής στο Harvard Medical School, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα. Εάν η φυσικοθεραπεία δεν έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, η απόφαση για υποβολή σε χειρουργική επέμβαση, θα πρέπει να είναι στις προτιμήσεις του πάσχοντος, συμπληρώνει ο Dr. Katz, ο οποίος είναι και ο συντάκτης της μελέτης.  

Φυσικά, μπορεί να χρειαστεί άμεση χειρουργική επέμβαση, εφόσον υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση στα νεύρα που:
  •     μύες γύρω από την πύελο ή στα κάτω άκρα έχουν χάσει την λειτουργικότητά τους
  •     είναι δύσκολος ο έλεγχος και η λειτουργία του εντέρου ή της ουροδόχου κύστης
  •     ο πόνος δεν μπορεί να ελεγχθεί φαρμακευτικά 

Όταν απαιτείται χειρουργική επέμβαση, εκτελείται συνήθως πεταλεκτομή. Δηλαδή, ο χειρουργός αφαιρεί την οστεώδες πίσω μέρος του σπονδύλου, όπου βρίσκεται η στένωση. Έτσι ανοίγει περισσότερο χώρο για τα νεύρα που εξρχονται από την σπονδυλική στήλη. Στις μέρες μας, η πεταλεκτομή μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω μιας μικροσκοπικής τομής με την βοήθεια σύγχρονων χειρουργικών συσκευών. 

Μερικές φορές όμως, υπάρχει τόσο μεγάλη στένωση, που η απλή πεταλεκτομή δεν είναι ικανή για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί μια πεταλεκτομή με σπονδυλοδεσία. Δηλαδή, εκτός από την αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων τοξών των σπονδύλων, ο χειρουργός αφαιρεί τους δίσκους και άλλους γύρω ιστούς και σταθεροποιεί τη σπονδυλική στήλη με την χρήση ειδικών υλικών.




πηγή: http://www.health.harvard.edu/blog/physical-therapy-as-good-as-surgery-and-less-risky-for-one-type-of-lower-back-pain-201504097863

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2015

Το KinesioTaping® στον αθλητισμό: υπάρχοντα στοιχεία και κλινική πρακτική

από τον ιστότοπο: Football Medicine


Εισαγωγή

Ο αθλητισμός είναι ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον, εντός και εκτός των αγωνιστικών χώρων, που οδηγεί τους επαγγελματίες του σε υψηλά επίπεδα απόδοσης και στην αναζήτηση νέων στρατηγικών, προκειμένου να είναι αποτελεσματικότεροι στο έργο τους. Τα αθλητιατρικά επιτελεία δεν αποτελούν εξαίρεση. Οι απαιτήσεις όσον αφορά τις ιατρικές ομάδες των συλλόγων έχουν αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες, οδηγώντας σε αύξηση των διαθέσιμων τεχνικών, μεθόδων και προσεγγίσεων για την αντιμετώπιση και διαχείριση των θεμάτων υγείας των αθλητών και την ταχύτερη απακατάστασή τους.
Μια μέθοδος που αυξάνει τελευταία σημαντικά τη δημοτικότητά της μεταξύ των επαγγελματιών αθλητών είναι η μέθοδος KinesioTaping®. Αυτή η τεχνική συνίσταται στην εφαρμογή μιας συγκεκριμένης ελαστικής ταινίας, προκειμένου, υποθετικά, να δημιουργηθούν συνθήκες αποκατάστασης του τραυματισμένου ιστού, μέσω της διέγερσης των διαφόρων συστημάτων του σώματος (Mostafavifar, Wertz, & Borchers, 2012, Morris, Jones, Ryan, & Ryan, 2013, Parreira, Costa, Junior, Lopes, & Costa, 2014).

Εφαρμογή KinesioTaping για διευκόλυνση του ορθού μηριαίου
Αν και η μέθοδος KinesioTaping έχει αυξήσει την δημοτικότητά της τα τελευταία χρόνια, έχει αναπτυχθεί από τον Ιάπωνα Χειροπράκτη Dr Kenzo Kase το 1979, με σκοπό την βελτίωση και την διατήρηση των αποτελεσμάτων της αποκατάστασης σε μια μεγάλη ποικιλία κλινικών καταστάσεων. Άρχισε να γίνεται γνωστή διεθνώς μετά την πρώτη μαζική χρησιμοποίησή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 από εξέχοντες αθλητές (Mostafavifar, Wertz, & Borchers, 2012; Morris, Jones, Ryan, & Ryan, 2013; Parreira, Costa, Junior, Lopes, & Costa, 2014). Στον αθλητικό κόσμο αυτή ήταν η αρχή για την εξάπλωση της χρήσης του KinesioTaping στις μυοσκελετικές δυσλειτουργίες. Με τον καιρό παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της χρήσης του, κυρίως σε ελίτ αθλητές και σήμερα είναι απολύτως φυσιολογικό να δείτε έναν αθλητή να αγωνίζεται με KinesioTaping.

Ο David Beckham με εφαρμογή KinesioTaping

Κατά την τελευταία δεκαετία, οι ερευνητές έχουν επικεντρωθεί στην μελέτη της δράσης του KinesioTaping σε σειρά νευρο-μυοσκελετικών δυσλειτουργίων και, επίσης, στην προσπάθεια να μάθουν περισσότερα σχετικά με τους μηχανισμούς λειτουργίας και την αποτελεσματικότητά της. Ωστόσο, ο αριθμός των διαθέσιμων κλινικών μελετών είναι πολύ μικρός και τα στοιχεία των συστηματικών ανασκοπήσεων και μετα-αναλύσεων δεν φαίνεται να υποστηρίζουν τη χρήση του KinesioTaping (Mostafavifar, Wertz, & Borchers, 2012; Morris, Jones, Ryan, & Ryan, 2013; Parreira, Costa, Junior, Lopes, & Costa, 2014).  
Από την άλλη πλευρά, αρκετές πειραματικές μελέτες και αναφορές περιστατικών δείχνουν οτι το KinesioTaping έχει ευεργετικά αποτελέσματα, ιδίως όσον αφορά τη διαχείριση του πόνου και των λειτουργικών δυνατοτήτων, παρόμοιο με αυτό που αναφέρουν οι κλινικοί γιατροί, καθώς και οι: Yoshida & Kahanov, 2007, Thelen, Dauber, & Stoneman, 2008, Tsai, Chang, & Lee, 2010, Lee & Yoo, 2011, Campolo, Babu, Dmochowska, Scariah, & Varughese, 2013, Merino-Marban, Mayorga-Vega, & Fernandez-Rodriguez, 2013, Bae, Lee, Kim, & Kim, 2014, Donec & Krisciunas, 2014, Nadali et al., 2014. 
Προς το παρόν, υπάρχουν αντικρουόμενα αποτελέσματα μεταξύ των δημοσιευμένων στοιχείων και της κλινικής πρακτικής. Προσπαθώντας να εξετάσει το ζήτημα αυτό, το παρόν άρθρο επιχειρεί να εξηγήσει τις βασικές αρχές του KinesioTaping, συζητώντας τις αποδείξεις και τα ευρήματα της κλινικής πρακτικής σχετικά με τη χρήση της μεθόδου και να εντοπίσει τους λόγους της σύγκρουσης, αλλά και πώς να επωφεληθείτε από αυτό, σύμφωνα με την κλινική εμπειρία της Ιατρικής.

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

Η προληπτική και θεραπευτική αξία της Φυσικοθεραπείας

Μια συνέντευξη του Αλέξανδρου Σιδέρη για την εκπομπή "Ανάδειξέ το", στις 7/10/ 2015.

Με αφορμή τις εκδηλώσεις που έγιναν σε όλη την Ελλάδα από τον Πανελλήνιο Σύλλογο Φυσικοθεραπευτών, για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Φυσικοθεραπείας στις 8 Σεπτεμβρίου, συζητήθηκαν και βασικές παράμετροι της προσφοράς της φυσικοθεραπείας για την αποκατάσταση αλλά και την πρόληψη παθολογικών καταστάσεων που απασχολούν το ευρύ κοινό.





video:




πηγή: http://www.physioscience.gr/taytothta/drastiriothtes/100-h-prolhptikh-kai-therapeytikh-axia-ths-fysikotherapeias

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015

Υπάρχει σύνδεση μεταξύ των αποθέσεων ασβεστίου και του πόνου στον ώμο;

από το: Prevalence of calcific deposits within the rotator cuff tendons in adults with and without subacromial pain syndrome: clinical and radiologic analysis of 1219 patients
(Journal of Shoulder and Elbow Surgery, DOI: http://dx.doi.org/10.1016/j.jse.2015.02.024 )
των: Jan K.G. Louwerens, MD, Inger N. Sierevelt, MSc, Ruud P. van Hove, MD, Michel P.J. van den Bekerom, MD, Arthur van Noort, MD, PhD


Η αναδρομική αυτή μελέτη εξετάζει τη σχέση μεταξύ της ακτινολογικά διαγνωσμένης ασβεστοποίησης στην περιοχή του στροφικού πετάλου και του συνδρόμου υπακρωμιακής πρόσκρουσης.

Στους συμμετέχοντες στην μελέτη, αναφέρθηκαν αποθέσεις ασβεστίου στο 7,8% των ασυμπτωματικών ατόμων, σε σχέση με το 42,5% των ατόμων με συμπτώματα του σύνδρομο υπακρωμιακης πρόσκρουσης. Η ηλικία μεταξύ των 30 και 60 ετών, το γυναικείο φύλο και η ύπαρξη πόνου, ήταν οι κυριώτεροι προγνωστικοί παράγοντες για την παρουσία των αποθέσεων ασβεστίου στην περιοχή του στροφικού πετάλου. 

Το σύνδρομο υπακρωμιακού πρόσκρουσης είναι ένας γενικός όρος που συμπεριλαμβάνει πολλές παθήσεις της ωμικής ζώνης. Μία από αυτές, η ασβεστοποιός τενοντίτιδα, χαρακτηρίζεται από τις αποθέσεις υδροξυαπατίτη (φωσφορικό άλας του ασβεστίου) στην περιοχή του στροφικού πετάλου και είναι συνήθως ορατή σε μια ακτινογραφία. Ο υδροξυαπατίτης αποτελείται εκτός από ασβέστιο και από φώσφορο και ιόντα υδροξυλίου. Επιπλέον, περιέχει οργανικά μόρια, κυρίως κολλαγόνο.
Δεν είναι σαφές από την υπάρχουσα έρευνα κατά πόσο οι αποθέσεις αυτές συνδέονται στενά με τον πόνο στον ώμο. 

Στην συγκεκριμένη μελέτη, εξετάστηκαν ακτινογραφίες 1.219 ενηλίκων, με και χωρίς πόνο στον ώμο, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 16 μηνών. Εναποθέσεις ασβεστίου βρέθηκαν στο 7,8% των ασυμπτωματικών ατόμων, σε σχέση με το 42,5% των συμπτωματικών. 
Ο τένοντας του υπερακανθίου ήταν η πιο συχνά ασβεστοποιημένος τένοντας (82,7%), ακολουθούμενος από αυτόν του υποπλατίου (8,7%) και του υπακάνθιου (8,4%). 

Η μελέτη δείχνει επίσης, ότι οι γυναίκες ηλικίας μεταξύ 30 και 60 ετών με σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης, έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποφέρουν από συμπτώματα αποτιτανωμένων τενόντων.  

Τέλος, είναι σημαντικό ότι, οι αποτιτανώσεις φαίνονται να είναι παρούσες στις ακτινογραφίες του 7,8% του πληθυσμού, που δε υποφέρει από μη τραυματικής αιτιολογίας πόνο στον ώμο.


πηγή: http://www.anatomy-physiotherapy.com/22-systems/musculoskeletal/upper-extremity/shoulder/1287-is-there-a-link-between-calcific-deposits-and-shoulder-pain
           http://www.jshoulderelbow.org/article/S1058-2746%2815%2900115-9/abstract

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2015

Άσκηση και manual therapy βελτιώνουν τον πόνο και την λειτουργικότητα στην οστεοαρθρίτιδα

από τον ιστότοπο: ScienceDaily


Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του ισχίου και γόνατος μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα, δηλαδή τον πόνο, την δυσκαμψία και την λειτουργικότητα της άρθρωσης, αν ακολουθήσουν τακτική σωματική άσκηση και manual therapy ή και τα δύο, σύμφωνα με νέα ερευνητικά ευρήματα που παρουσιάστηκαν  από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Ρευματολογίας στο Ετήσιο Συνέδριο στη Βοστώνη.

Η Οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ), είναι η πιο συχνή πάθηση των αρθρώσεων και επηρεάζει μεσήλικες και ηλικιωμένους. Χαρακτηρίζεται από την προοδευτική βλάβη του χόνδρου της άρθρωσης (το προστατευτικό υλικό των οστών μέσα στην άρθρωση) και προκαλεί αλλαγές στις δομές γύρω από αυτήν. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν τη συσσώρευση υγρού (φλεγμονή), την οστεώδη υπερανάπτυξη, καθώς και μυϊκή αδυναμία και αλλοιώσεις των περιαρθρικών στοιχείων, οι οποίες μπορεί να περιορίσουν την κίνηση και να προκαλέσουν πόνο.Υπάρχοντα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της αποτελεσματικότητας της άσκησης και των ειδικών χειρισμών για την ανακούφιση από τα συμπτώματα της ΟΑ του ισχίου και του γόνατος, καθώς και τη βελτίωση της λειτουργικότητας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα για την σύγκριση αυτών των θεραπευτικών προσεγγίσεων, με τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ ή για την μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης.  

Ερευνητές στη Νέα Ζηλανδία μελέτησαν 206 ασθενείς με ΟΑ για δύο χρόνια, με σκοπό να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της προσθήκης της τακτικής σωματικής άσκησης, των θεραπευτικών χειρισμών (manual therapy) ή ένος συνδυασμού και των δύο αυτών με τη συνήθη αγωγή, σε σχέση με τη συνέχιση της συνήθους ιατρικής φροντίδας της ΟΑ."Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσον παρέχοντας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα άσκησης ή manual therapy, οδηγούμε σε σημαντικά πρόσθετα οφέλη, πέρα ​​και πάνω από τη συνήθη ιατρική φροντίδα," δήλωσε ο J. Haxby Abbott, DPT, PhD, FNZCP από το Πανεπιστήμιο του Otago στο Dunedin της Νέας Ζηλανδίας, που είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Η πρόοδος των συμμετεχόντων μετρήθηκε με τη χρήση του Western Ontario and McMaster (WOMAC) δείκτη για την ΟΑ, ο οποίος αξιολογεί σε μια κλίμακα από 0-240. Όσο πιό χαμηλή είναι κατά WOMAC η βαθμολογία, δείχνει βελτίωση στον πόνο και την δυσκαμψία, καθώς και βελτίωση στην λειτουργικότητα της άρθρωσης. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν επίσης σε αρκετές δοκιμασίες φυσικής κατάστασης, όπως για παράδειγμα, η χρονομέτρηση καθίσματος-ανύψωσης και του γρήγορου βαδίσματος 40 μέτρων, καθώς και στο ημικάθισμα των 30 δευτερολέπτων.  
Στην αρχή της μελέτης, η μέση ηλικία των ασθενών που συμμετείχαν ήταν τα 66 έτη, με μία μέση βαθμολογία WOMAC στους 100,8 βαθμούς. 

Μετά από δύο χρόνια, όλοι οι συμμετέχοντες, οι οποίοι ακολούθησαν τακτική άσκηση ή manual therapy ή ένα συνδυασμό και των δύο, έδειξαν βελτιωμένη βαθμολογία κατά WOMAC, καλύτερη από αυτή που είχαν οι συμμετέχοντες που είχαν λάβει μόνο τη συνήθη ιατρική φροντίδα για την ΟΑ.  
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν αγωγή με άσκηση εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν βελτίωση κατά 31,7 μονάδες στην κλίμακα WOMAC, σε σύγκριση με αυτούς που ακολούθησαν μόνο τη συνήθη φροντίδα. 
Οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν manual therapy αγωγή εκτός από την συνήθη φροντίδα, έδειξαν  μια βελτίωση κατά 30,1 μονάδες στην κλίμακα WOMAC. 
Η βαθμολόγηση κατά WOMAC όπως αναφέρεται στην έρευνα.
(American College of Rheumatology)
Αν και η διαφορά στην στην κατα WOMAC αξιολόγηση για τους συμμετέχοντες που έλαβαν συνδυασμένη θεραπεία με άσκηση και manual therapy, εκτός από την συνήθη φροντίδα, δεν πληρεί a priori σημαντικό κλινικό παράγοντα (28 βαθμοί), υπήρξε μια τάση προς όφελος των συμμετεχόντων, με την ομάδα αυτή να βελτιώνει κατά 26,2 βαθμούς την κατά WOMAC αξιολόγηση, περισσότερο από την ομάδα που έλαβε μόνο την συνήθη θεραπεία. Τέλος, οι συμμετέχοντες στην ομάδα θεραπείας με τακτική άσκηση, εμφάνισαν μεγαλύτερη μέση μεταβολή στις περισσότερες δοκιμές φυσικής κατάστασης από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. 

Συμπερασματικά, η προσθήκη στην συνήθη φροντίδα της ΟΑ, είτε της τακτικής άσκησης ή των ειδικών χειρισμών (manual therapy) ή και των δύο, είναι επωφελής για τους πάσχοντες. 

Οι συγγραφείς της παραπάνω μελέτης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι: "τα οφέλη που προσδίδονται σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ΟΑ, με την προσθήκη θεραπευτικής άσκησης ή (και) manual therapy, που παρέχονται από Φυσικοθεραπευτές, εξακολουθούν να είναι σημαντικά, ακόμη και για δύο τουλάχιστον χρόνια παρακολούθησης,".



πηγή:  http://www.sciencedaily.com/releases/2014/11/141116094020.htm
           http://www.newswise.com/articles/exercise-and-manual-therapy-improve-pain-and-function-in-osteoarthritis 

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015

Χρήση θεραπευτικού υπερήχου στην ενίσχυση του τετρακεφάλου σε τραυματισμένο γόνατο

του Jane McDevitt, PhD

Μετά από έναν τραυματισμό στο γόνατο πολλοί ασθενείς έχουν σημαντική μυϊκή αδυναμία, η οποία μπορεί να προκληθεί από την συνεχή αντανακλαστική αναστολή των περιαρθρικών μυών, λόγω της παθολογίας της κάκωσης. Αυτή η αναστολή μπορεί να οφείλεται σε μη φυσιολογικές αισθητηριακές πληροφορίες από την περιοχή της κάκωσης. 

Μια θεραπευτική προσέγγιση, περιλαμβάνει μηχανικές δονήσεις, όπως η χρήση χαμηλής έντασης υπερήχων, η οποία μπορεί να μειώσει την αναστολή των μυών, αν είναι σε θέση να διεγείρει μηχανικά τους υποδοχείς του περιαρθρικού ιστού. 

Έτσι, πραγματοποιήθηκε μια τυχαιοποιημένη μελέτη σε ασθενείς με ιστορικό τραυματισμού στο γόνατο και δυσλειτουργία τετρακεφάλου, με σκοπό να συγκρίνουν την νωτιαία αντανακλαστική διεγερσιμότητα του τετρακεφάλου, μετά από μία μόνο συνεδρία εφαρμογής μη θερμικής μορφής υπερήχων ή μετά από μία ψευδή εφαρμογή αντίστοιχης θεραπείας. 
Συμμετείχαν 30 πάσχοντες με αυτό-αναφερόμενο ιστορικό ενός διαγνωσμένου τραυματισμού στο γόνατο και δυσλειτουργία τετρακέφαλου, σε αυτή την διπλή τυφλή τυχαιοποιημένη μελέτη ελέγχου. Οι συγγραφείς μέτρησαν, κατά την έναρξη, την νωτιαία αντανακλαστική διεγερσιμότητα του τετρακέφαλου του κάθε συμμετέχοντα και στα δύο πόδια, με μέτρηση του αντανακλαστικού του Hoffman , με ηλεκτρομυογράφημα και ηλεκτρική διέγερση του μηριαίου νεύρου. Μετρήθηκε επίσης η μέγιστη σύσπαση από ηλεκτρική διέγερση του μυ, έτσι ώστε να μπορούν να αξιολογήσουν το αντανακλαστικό του Hoffman σε σχέση με την απόδοση του μυ. Για να επιβεβαιωθούν οι βασικές μετρήσεις οι συγγραφείς τις επανέλαβαν. 
Κατά την διάρκεια της εφαρμογής, χρησιμοποιήθηκε θεραπευτικός υπέρηχος (συχνότητας 1MHz, έντασης 0.3W/cm2, κύκλου 100%) σε 15 συμμετέχοντες ή μια εικονική εφαρμογή υπερήχου (0MHz, 0W/cm2) σε άλλους 15 συμμετέχοντες, στην μεσοπρόσθια περιοχή του εμπλεκόμενου γόνατος για 17 λεπτά. 
Στη συνέχεια, οι ερευνητές μέτρησαν την αντανακλαστική διεγρσιμότητα του τετρακέφαλου αμέσως μετά τη θεραπεία, καθώς και 20 λεπτά μετά τη θεραπεία, για το εμπλεκόμενο σκέλος.   
Η ομάδα του υπέρηχου είχε υπερηχογράφημα 14-19% καλύτερο στην διεγερσιμότητα του τετρακέφαλου, στα 20 λεπτά μετά την εφαρμογή, σε σύγκριση με την ομάδα που έλαβε ψευδή αγωγή. Δεν βρέθηκαν διαφορές κατά τη διάρκεια της εφαρμογής ή αμέσως μετά τη θεραπεία.

Η μυϊκή δυσλειτουργία μετά από έναν τραυματισμό μπορεί να οδηγήσει σε πολλά προβλήματα (βραχυχρόνια και μακροχρόνια) στην λειτουργικότητα των αρθρώσεων. Η τροποποίηση των προσαγωγών σήματων στο κεντρικό νευρικό σύστημα θα μπορούσε να βοηθήσει στην αλλαγή της δυσλειτουργίας του τετρακέφαλου. Για παράδειγμα, η συγκεκριμένη εφαρμογή υπερήχων, μπορεί να διεγείρει υποδοχείς στους περιαρθρικούς ιστούς και να βελτιώσει την δυσλειτουργία του τετρακεφάλου σε χρόνο μόλις 20 λεπτών μετά το τέλος της εφαρμογής. Αυτή η μη επεμβατική εφαρμογή, φαίνεται να έχει σημαντική επίδραση σε μια μεγάλη ποικιλία τραυματισμών του γόνατος (πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος, έσω μηνίσκος, χονδροπάθεια κλπ) και θα μπορούσε να βρει εφαρμογή σε μεγάλο αριθμό ασθενών.  
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το μέγεθος της μεταβολής στην λειτουργικότητα μεταξύ εφαρμογής και ελέγχου ήταν χαμηλό. Περισσότερη έρευνα είναι απαραίτητη για τη δημιουργία βέλτιστων παραμέτρων αυτής της θεραπείας, όπως και για να καθοριστούν τα κλινικά αποτελέσματα. 
Εν τω μεταξύ, η έρευνα αυτή δείχνει ότι το ιατρικό προσωπικό θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την εφαρμογή μη-θερμικών υπερήχων για την τόνωση των αντανακλαστικό οδών, η οποία θα μπορούσε να βελτιστοποιήσει την θεραπευτική αποκατάσταση, με την χρήση της κατάλληλης κινησιοθεραπείας 20 λεπτά μετά την εφαρμογή.


πηγή: http://www.sportsmedres.org/2015/05/non-thermal-ultrasound-could-help-your-reflexes.html

αναφορά: Immediate Effects of Therapeutic Ultrasound on Quadriceps Spinal Reflex Excitability in Patients with Knee Pathology

Norte GE., Saliba SA., Hart JM. Archives of Physical Medicine and Rehabilitation. 2015. Ahead of Print
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25839089