Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014
Φυσικοθεραπεία στην επώδυνη κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου (The Sarah Key Method)
1. Η επούλωση των μεσοσπονδυλίων δίσκων (βασικές αρχές)
των Manos Stefanakis , Sarah Key , Michael A Adams
από το περιοδικό Physical Therapy Reviews (Volume 17 Issue 4 - August 2012, pp. 234-240)
Πληθυσμιακές μελέτες δείχνουν στενούς δεσμούς μεταξύ της εκφύλισης μεσοσπονδύλιου δίσκου και του πόνου στην πλάτη και είναι στενά συνδεδεμένη η ρήξη του του δακτυλίου του μεσοσπονδυλίου δίσκου με τον πόνο. Ωστόσο, δεν έχει γίνει επαρκής ερευνητική προσπάθεια για να συνδέθει ο πόνος στην πλάτη με τραυματισμό του δίσκου σε μεμονωμένους ασθενείς ή για τη θεραπεία της βλάβης του μεσοσσπονδυλίου δίσκου, με παρόμοιο τρόπο όπως σε ένα σύνδεσμο ή τένοντα μετά από κάποιο διάστρεμμα.Ο στόχος είναι να αναδιερμηνευτεί η επιστημονική βιβλιογραφία προκειμένου να παρέχει μια λογική για την φυσικοθεραπευτική παρέμβαση που αποσκοπεί στην προώθηση της "επούλωσης του δίσκου".
Τα ευρήματα της μελέτης είναι:
Η κατάσταση των μεσοσπονδυλίων δίσκων έχει επιδεινωθεί πολύ καιρό πριν την παρουσία των συμπτωμάτων, από τον πυρήνα προς τα έξω και η επειδείνωση αυτή εξαρτάται, σε σημαντικό βαθμό από γενετικούς παράγοντες, από την μεταφορά των μεταβολιτών και από την μηχανική φόρτιση που έχουν δεχθεί.
Αν επιπροσθέτως, χειρουργικά, αφαιρεθεί ο "επώδυνος" δίσκος, συνήθως εμφανίζεται μια ενεργή φλεγμονώδη διεργασία από εξω προς τα μέσα.
Υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι ο συνδετικός ιστός που δημιουργείται στον εξωτερικό δακτύλιο, μπορεί εκ νέου να προκαλεί επώδυνες και φλεγμονώδεις καταστάσεις, όπως σε ένα τραυματισμό, λόγω της εκτόπισης του πηκτοειδή πυρήνα.
Μελέτες σε ζώα επιβεβαιώνουν ότι η αποτελεσματική θεραπεία δίσκου εμφανίζεται μόνο στην εξωτερική στεφάνη και ακραία πλάκα, όπου η πυκνότητα των κυττάρων είναι μεγαλύτερη.
Ο προσδιορισμός του δισκογενή πόνου δεν είναι εύκολος, αλλά οι τεχνικές είναι διαθέσιμες.
Η επούλωση της περιφέρειας του δίσκου έχει τη δυνατότητα να ανακουφίσει από τον πόνο με τη μείωση της φλεγμονής και την αποκατάσταση της λειτουργίας.
Συμπερασματικά η Φυσικοθεραπεία πρέπει να στοχεύει στην προώθηση της επούλωσης στην περιφέρεια του δίσκου, με την τόνωση των κυττάρων, ενισχύοντας την μεταφορά μεταβολιτών και απομακρύνοντας την πιθανότητα σχηματισμού συνδετικού ιστού, βοηθώντας έτσι στην πρόληψη ενός νέου τραυματισμού.
Μια τέτοια προσέγγιση, η οποία μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις Φυσικοθεραπευτικές συνεδρίες, μπορεί να επιφέρει σημαντική ανακούφιση από τον πόνο, σε μεγάλο αριθμό πασχόντων, μέσω της αυτο-θεραπείας.
πηγή: http://www.maneyonline.com/doi/abs/10.1179/1743288X12Y.0000000015
Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014
Αποτελέσματα των ασκήσεων κλειστής κινητικής αλυσίδας μετά από χειρουργική ανακατασκευή του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου
των Sung-Hyoun Cho, PT, PhD, Chang-Hwan Bae, PT, MS, and Hwang-Bo Gak, PT, PhD
Department of Physical Therapy, Graduate school of Physical Therapy, Daegu University, Republic of Korea
από το Journal of Physical Therapy Science, Οκτώβριος 2013, 25(10): 1239–1241.
Ο στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει τα αποτέλεσματα της χρησιμοποίησης των ασκήσεων Κλειστής Κινητικής Αλυσίδας (ΚΚΑ), όταν εκτελούνται από ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική αποκατάσταση του προσθίου χιαστού συνδέσμου (ΠΧΣ). Αξιολογήθηκε η λειτουργικότητα της άρθρωσης, καθώς και η ιδιοδεκτικότητα.
Συνολικά 28 ασθενείς συμμετείχαν στη μελέτη. Τα κριτήρια αποκλεισμού ήταν η ύπαρξη κατάγματος ή νευρολογικής νόσου.
Τα άτομα χωρίστηκαν τυχαία σε 2 ομάδες, δηλαδή 14 άτομα στην κάθε μια.
Η πρώτη ομάδα (SEG) εκτέλεσε τις ασκήσεις σε σταθερό δάπεδο και η δεύτερη (UEG) εκτέλεσε τις ασκήσεις σε δάπεδο ισορροπίας.
Κάθε ομάδα συμμετείχε σε πρόγραμμα άσκησης 60 λεπτών, τρεις φορές την εβδομάδα, για συνολικά έξι εβδομάδες.
Το Biodex system III (Biodex Medical Systems, Shirly , ΝΥ, USA) χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση των ιδιοδεκτικής αισθητηριακής λειτουργίας του γόνατος και την σύγκριση πριν και μετά το πρόγραμμα των 6 εβδομάδων.
Στα αποτελέσματα βλέπουμε ότι η ομάδα άσκησης SEG έδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές στην ιδιοδεκτική λειτουργία στις 15° κάμψης (p < 0,05). Η ομάδα άσκησης UEG εμφάνισε στατιστικά σημαντικές διαφορές στην ιδιοδεκτική λειτουργία στις 15° και 45° κάμψης (ρ < 0,05).
Πριν από την άσκηση, δεν υπήρχαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σε οποιαδήποτε από τις μεταβλητές (ρ> 0,05).
Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι οι ασκήσεις ΚΚΑ σε ασταθές δάπεδο βελτιώνουν την ιδιοδεκτικότητα περισσότερο από τις ασκήσεις ΚΚΑ σε σταθερό δάπεδο.
Προηγούμενη μελέτη που εξέτασε την λειτουργία του γόνατου μετά από χειρουργική ανακατασκευή του ΠΧΣ, ανέφερε ότι η άσκηση σε ελβετική μπάλα έδειξε σημαντική βελτίωση σε μία ομάδα 19 ατόμων.
Στην παρούσα μελέτη, υπήρχαν διαφορές στην λειτουργία της άρθρωσης του γόνατος μετά την άσκηση και στις δύο ομάδες, αλλά δεν υπάρχουν κρίσιμα σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων.Οι ασκήσεις σε κάμψη του γόνατος πάνω σε δάπεδο ισορροπίας μετά την ανακατασκευή του ΠΧΣ, μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την ιδιοδεκτική λειτουργία της άρθρωσης του γονάτος. Αυτού του είδους η άσκηση συμβάλει αποτελεσματικά και στην ελαχιστοποίηση του στρες στον ΠΧΣ.
Συμπερασματικά, οι ασκήσεις ΚΚΑ σε ασταθή επιφάνεια νωρίς μετά την επέμβαση αποκατάστασης του ΠΧΣ είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος οποιουδήποτε προγράμματος αποκατάστασης.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3820198/#__ffn_sectitle
Department of Physical Therapy, Graduate school of Physical Therapy, Daegu University, Republic of Korea
από το Journal of Physical Therapy Science, Οκτώβριος 2013, 25(10): 1239–1241.
Ο στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει τα αποτέλεσματα της χρησιμοποίησης των ασκήσεων Κλειστής Κινητικής Αλυσίδας (ΚΚΑ), όταν εκτελούνται από ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική αποκατάσταση του προσθίου χιαστού συνδέσμου (ΠΧΣ). Αξιολογήθηκε η λειτουργικότητα της άρθρωσης, καθώς και η ιδιοδεκτικότητα.
Συνολικά 28 ασθενείς συμμετείχαν στη μελέτη. Τα κριτήρια αποκλεισμού ήταν η ύπαρξη κατάγματος ή νευρολογικής νόσου.
Τα άτομα χωρίστηκαν τυχαία σε 2 ομάδες, δηλαδή 14 άτομα στην κάθε μια.
Η πρώτη ομάδα (SEG) εκτέλεσε τις ασκήσεις σε σταθερό δάπεδο και η δεύτερη (UEG) εκτέλεσε τις ασκήσεις σε δάπεδο ισορροπίας.
Κάθε ομάδα συμμετείχε σε πρόγραμμα άσκησης 60 λεπτών, τρεις φορές την εβδομάδα, για συνολικά έξι εβδομάδες.
Το Biodex system III (Biodex Medical Systems, Shirly , ΝΥ, USA) χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση των ιδιοδεκτικής αισθητηριακής λειτουργίας του γόνατος και την σύγκριση πριν και μετά το πρόγραμμα των 6 εβδομάδων.
Στα αποτελέσματα βλέπουμε ότι η ομάδα άσκησης SEG έδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές στην ιδιοδεκτική λειτουργία στις 15° κάμψης (p < 0,05). Η ομάδα άσκησης UEG εμφάνισε στατιστικά σημαντικές διαφορές στην ιδιοδεκτική λειτουργία στις 15° και 45° κάμψης (ρ < 0,05).
Πριν από την άσκηση, δεν υπήρχαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σε οποιαδήποτε από τις μεταβλητές (ρ> 0,05).
Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι οι ασκήσεις ΚΚΑ σε ασταθές δάπεδο βελτιώνουν την ιδιοδεκτικότητα περισσότερο από τις ασκήσεις ΚΚΑ σε σταθερό δάπεδο.
Προηγούμενη μελέτη που εξέτασε την λειτουργία του γόνατου μετά από χειρουργική ανακατασκευή του ΠΧΣ, ανέφερε ότι η άσκηση σε ελβετική μπάλα έδειξε σημαντική βελτίωση σε μία ομάδα 19 ατόμων.
Στην παρούσα μελέτη, υπήρχαν διαφορές στην λειτουργία της άρθρωσης του γόνατος μετά την άσκηση και στις δύο ομάδες, αλλά δεν υπάρχουν κρίσιμα σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων.Οι ασκήσεις σε κάμψη του γόνατος πάνω σε δάπεδο ισορροπίας μετά την ανακατασκευή του ΠΧΣ, μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την ιδιοδεκτική λειτουργία της άρθρωσης του γονάτος. Αυτού του είδους η άσκηση συμβάλει αποτελεσματικά και στην ελαχιστοποίηση του στρες στον ΠΧΣ.
Συμπερασματικά, οι ασκήσεις ΚΚΑ σε ασταθή επιφάνεια νωρίς μετά την επέμβαση αποκατάστασης του ΠΧΣ είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος οποιουδήποτε προγράμματος αποκατάστασης.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3820198/#__ffn_sectitle
Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014
Σύγκριση ξηρού βελονισμού και φυσικοθεραπείας στη θεραπεία του συνδρόμου μυοπεριτονιακού πόνου
των Rayegani SM, Bayat M, Bahrami MH, Raeissadat SA, Kargozar E.
από το περιοδικό Clinical Rheumatology (Journal of the International League of Associations for Rheumatology)
Με σκοπό τη σύγκριση των αποτελεσμάτων του ξηρού βελονισμού και της φυσικοθεραπείας στην θεραπεία του συνδρόμου του μυοπεριτονιακού πόνου, έγινε αυτή η τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη σε 28 ασθενείς με σύνδρομο μυοπεριτονιακού πόνου (MPS) της άνω μοίρας του τραπεζοειδούς μυός στην Κλινική Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης, στο Νοσοκομείο Tajrish από τον Απρίλιο 2009, έως τον Απρίλιο 2010.
Σύμφωνα με την ηλικία, το φύλο, την διάρκεια των συμπτωμάτων, την σοβαρότητα του πόνου και την ποιότητα ζωής, τα άτομα χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες, στην ομάδα ξηρού βελονισμού και στην ομάδα ελέγχου (φυσικοθεραπείας).
Η διπλή αξιολόγηση έγινε μετά 1 εβδομάδα και 1 μήνα μετά την εκκίνηση των θεραπευτικών πρωτοκόλλων. Τα αποτελέσματα, δηλαδή οι αλλαγές στην ένταση και τη σοβαρότητα του πόνου, ο πόνος πίεσης του σημείου ενεργοποίησης (trigger point), καθώς η ποιότητα ζωής αξιολογήθηκαν και συγκρίθηκαν.
Μετά από 1 μήνα, τόσο οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, όσο και οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα ξηρού βελονισμού είχαν βελτιώσει τα συμπτώματα κατά την ανάπαυση τη νύχτα, καθώς και τα επίπεδα πόνου στη διάρκεια των δραστηριότητων τους(p< 0,05). Επίσης βελτιώθηκε το κατώφλι του πόνου πίεσης του σημείου ενεργοποίησης (trigger point) και βελτιώθηκε η ποιότητα ζωής τους κατά μερικές δεκάδες μονάδες ( SF- 36 ) (p< 0,05).
Συνολικά τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες .Φαίνεται ότι και οι δύο τρόποι (φυσιkοθεραπεία και ξηρός βελονισμός) έχουν την ίδια επίδραση στο σύνδρομο μυοπεριτονιακού πόνου του άνω τραπεζοειδούς μυός.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24352752
από το περιοδικό Clinical Rheumatology (Journal of the International League of Associations for Rheumatology)
19 Δεκεμβρίου 2013
Με σκοπό τη σύγκριση των αποτελεσμάτων του ξηρού βελονισμού και της φυσικοθεραπείας στην θεραπεία του συνδρόμου του μυοπεριτονιακού πόνου, έγινε αυτή η τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη σε 28 ασθενείς με σύνδρομο μυοπεριτονιακού πόνου (MPS) της άνω μοίρας του τραπεζοειδούς μυός στην Κλινική Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης, στο Νοσοκομείο Tajrish από τον Απρίλιο 2009, έως τον Απρίλιο 2010.
Σύμφωνα με την ηλικία, το φύλο, την διάρκεια των συμπτωμάτων, την σοβαρότητα του πόνου και την ποιότητα ζωής, τα άτομα χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες, στην ομάδα ξηρού βελονισμού και στην ομάδα ελέγχου (φυσικοθεραπείας).
Η διπλή αξιολόγηση έγινε μετά 1 εβδομάδα και 1 μήνα μετά την εκκίνηση των θεραπευτικών πρωτοκόλλων. Τα αποτελέσματα, δηλαδή οι αλλαγές στην ένταση και τη σοβαρότητα του πόνου, ο πόνος πίεσης του σημείου ενεργοποίησης (trigger point), καθώς η ποιότητα ζωής αξιολογήθηκαν και συγκρίθηκαν.
Μετά από 1 μήνα, τόσο οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, όσο και οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα ξηρού βελονισμού είχαν βελτιώσει τα συμπτώματα κατά την ανάπαυση τη νύχτα, καθώς και τα επίπεδα πόνου στη διάρκεια των δραστηριότητων τους(p< 0,05). Επίσης βελτιώθηκε το κατώφλι του πόνου πίεσης του σημείου ενεργοποίησης (trigger point) και βελτιώθηκε η ποιότητα ζωής τους κατά μερικές δεκάδες μονάδες ( SF- 36 ) (p< 0,05).
Συνολικά τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες .Φαίνεται ότι και οι δύο τρόποι (φυσιkοθεραπεία και ξηρός βελονισμός) έχουν την ίδια επίδραση στο σύνδρομο μυοπεριτονιακού πόνου του άνω τραπεζοειδούς μυός.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24352752
Αξιολόγηση προγράμματος άσκησης με ασκήσεις ανάρτησης και push-ups σε ασθενείς με οσφυαλγία
των Kim GY, Kin SH.
από το περιοδικό Journal of Physical Therapy Science. 2013 December; 25(12):1575–1578.
Στόχος αυτής της μελέτης ήταν να εξετάσει την επίδραση των ασκήσεων σταθερότητας της Ο.Μ.Σ.Σ. με την χρήση ασκήσεων ανάρτησης και push-ups.
Αξιολογήθηκαν 30 ενήλικες ασθενείς με χρόνιο πόνο στην οσφύ. Χωρίστηκαν σε 3 ομάδες των 10 ατόμων, που τους ανατέθηκε κατά σειρά το αντίστοιχο πρόγραμμα: γενική φυσικοθεραπευτική αγωγή (PT), πρόγραμμα σταθεροποίησης της οσφυϊκής χώρας με την χρήση ασκήσεων ανάρτησης (Sling Ex) και πρόγραμμα σταθεροποίησης της οσφυϊκής χώρας με την χρήση ασκήσεων ανάρτησης και εκτέλεση push-ups (Sling Ex + PU).
Κάθε ομάδα ακολουθούσε το πρόγραμμά της για 30 λεπτά 3 φορές την εβδομάδα, σε σύνολο 6 εβδομάδων.
Αξιολογήθηκαν ο Δείκτης Αναπηρίας Oswestry (ODI), η μυϊκή λειτουργία σε ηλεκτρομυογράφημα (sEMG), η δραστηριότητα των μυών της οσφυϊκής χώρας και το εμβαδόν της διατομής του πολυσχιδή μυ σε αξονική τομογραφία (CΤ), πριν και σε χρονικά διαστήματα 2, 4 και 6 εβδομάδων θεραπείας.
Σημαντική μείωση της ODI παρατηρήθηκε σε όλες τις ομάδες θεραπείας και η αλλαγή αυτή ήταν μεγαλύτερη στις ομάδες Sling Ex και Sling Ex+PU σε σχέση με την ομάδα PT.
Δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στην ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα στην ομάδα PT, ενώ σημαντικές αυξήσεις στην ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα όλων των οσφυϊκών μυών βρέθηκαν στις άλλες 2 ομάδες. Η αύξηση στην ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα του ορθού κοιλιακού, καθώς και των λοξών κοιλιακών ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα Sling Ex+PU, απ' οτι στις άλλες 2 ομάδες.
Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι η άσκηση με ανάρτηση και ταυτόχρονα η εκτέλεση push-ups (ομάδα Sling Ex+PU) σε σχέση με την συνηθισμένη άσκηση σταθεροποίησης της οσφυϊκής χώρας, είναι αποτελεσματικότερη στην ενεργοποίηση και τη βελτίωση της λειτουργίας των οσφυϊκών μυών.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτος ο τρόπος άσκησης είναι ο βέλτιστος για την σταθεροποίηση της οσφυϊκής περιοχής.
πηγή: http://www.neuracpt.com/Published_Articles_40.html
Αξιολόγηση του είδους της άσκησης στην οστεοαρθρίτιδα του γόνατος
των Juhl C, Christensen R, Roos EM, Zhang W, Lund H.
από το περιοδικό Arthritis & Rheumatology του American College of Rheumatology
Αυτή η μελέτη είχε ως στόχο να προσδιορίσει τα χαρακτηριστικά του βέλτιστου προγράμματος άσκησης (την ένταση της άσκησης, την διάρκεια του προγράμματος, την διάρκεια των ατομικών εποπτευόμενων συνεδριών και τον αριθμό τους στην εβδομάδα) για τη μείωση του πόνου και την βελτίωση της κινητικότητας σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.
Διεξήχθη μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δημοσιευμένων δοκιμών.
Συμπεριλήφθησαν και αξιολογήθηκαν 48 σχετικές μελέτες.
Τα αποτελέσματα στη μείωση του πόνου με τη χρήση της αερόβιας άσκησης, την ένταση της αντίστασης και την γενικότερη απόδοση της άσκησης ήταν κοινά (SMD: 0,67 , 0,62 και 0,48 και P=0,733).
Τα προγράμματα άσκησης μέ ένα μόνο είδος άσκησης ήταν πιο αποτελεσματικά, από αυτά που αποτελούντο από διαφορετικούς τύπους άσκησης (SMD: 0,61 έναντι 0,16 και P<0,001).
Η επίδραση της αερόβιας άσκησης στην ανακούφιση από τον πόνο, ήταν σημαντικότερη όσο μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός των εποπτευόμενων συνεδριών. Μεγαλύτερη μείωση του πόνου παρατηρήθηκε σε προγράμματα άσκησης τετρακεφάλου -ειδικότερα σε προγράμματα συνολικής άσκησης των κάτω άκρων (SMD: 0,85 έναντι 0,39 και P= 0,005), καθώς και όταν η εποπτευόμενη άσκηση πραγματοποιήθηκε τουλάχιστον για τρεις φορές την εβδομάδα (SMD: 0,68 έναντι 0,41 και P= 0,017).
Καμία επίπτωση της έντασης, της διάρκειας των ατομικών συνεδριών ή των επιμέρους χαρακτηριστικών των ασθενών δεν επηρέασαν την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων.
Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το βέλτιστο πρόγραμμα άσκησης για την αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος πρέπει να έχει συγκεκριμένους στόχους και να επικεντρώνεται στη βελτίωση της αερόβιας ικανότητας και στην αύξηση της μυϊκής δύναμης του τετρακεφάλου και γενικότερα του κάτω άκρου.
Για καλύτερα αποτελέσματα, το πρόγραμμα θα πρέπει να εποπτεύεται και να εκτελείται τρεις φορές την εβδομάδα.
Προγράμματα με αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν παρόμοιο αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένης και της ακτινολογικής εικόνας και της χρονικής περιόδου της έναρξης του πόνου.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24352895
από το περιοδικό Arthritis & Rheumatology του American College of Rheumatology
(Δεκέμβριος 2014)
Αυτή η μελέτη είχε ως στόχο να προσδιορίσει τα χαρακτηριστικά του βέλτιστου προγράμματος άσκησης (την ένταση της άσκησης, την διάρκεια του προγράμματος, την διάρκεια των ατομικών εποπτευόμενων συνεδριών και τον αριθμό τους στην εβδομάδα) για τη μείωση του πόνου και την βελτίωση της κινητικότητας σε ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.
Διεξήχθη μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δημοσιευμένων δοκιμών.
Συμπεριλήφθησαν και αξιολογήθηκαν 48 σχετικές μελέτες.
Τα αποτελέσματα στη μείωση του πόνου με τη χρήση της αερόβιας άσκησης, την ένταση της αντίστασης και την γενικότερη απόδοση της άσκησης ήταν κοινά (SMD: 0,67 , 0,62 και 0,48 και P=0,733).
Τα προγράμματα άσκησης μέ ένα μόνο είδος άσκησης ήταν πιο αποτελεσματικά, από αυτά που αποτελούντο από διαφορετικούς τύπους άσκησης (SMD: 0,61 έναντι 0,16 και P<0,001).
Η επίδραση της αερόβιας άσκησης στην ανακούφιση από τον πόνο, ήταν σημαντικότερη όσο μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός των εποπτευόμενων συνεδριών. Μεγαλύτερη μείωση του πόνου παρατηρήθηκε σε προγράμματα άσκησης τετρακεφάλου -ειδικότερα σε προγράμματα συνολικής άσκησης των κάτω άκρων (SMD: 0,85 έναντι 0,39 και P= 0,005), καθώς και όταν η εποπτευόμενη άσκηση πραγματοποιήθηκε τουλάχιστον για τρεις φορές την εβδομάδα (SMD: 0,68 έναντι 0,41 και P= 0,017).
Καμία επίπτωση της έντασης, της διάρκειας των ατομικών συνεδριών ή των επιμέρους χαρακτηριστικών των ασθενών δεν επηρέασαν την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων.
Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το βέλτιστο πρόγραμμα άσκησης για την αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος πρέπει να έχει συγκεκριμένους στόχους και να επικεντρώνεται στη βελτίωση της αερόβιας ικανότητας και στην αύξηση της μυϊκής δύναμης του τετρακεφάλου και γενικότερα του κάτω άκρου.
Για καλύτερα αποτελέσματα, το πρόγραμμα θα πρέπει να εποπτεύεται και να εκτελείται τρεις φορές την εβδομάδα.
Προγράμματα με αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν παρόμοιο αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένης και της ακτινολογικής εικόνας και της χρονικής περιόδου της έναρξης του πόνου.
πηγή: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24352895
Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014
Η πλάνη της ρομποτικής αρθροπλαστικής
άρθρο του Ορθοπεδικού-Χειρουργού Dr Χριστοδούλου Νικ.
αναδημοσίευση από τον ιστότοπο http://www.medreha.com/2010/11/i-plani-tis-rompotikis-arthroplastikis/
Υπάρχουν ελάχιστοι ορθοπεδικoi γιατροί και στην χώρα μας που με συνεχή, πληρωμένα ή μη δεν γνωρίζουμε, δημοσιεύματα, σε έντυπα κυρίως μέσα ενημέρωσης, τα τελευταία 2 – 3 χρόνια, διαφημίζουν ότι κάνουν εγχειρήσεις αρθροπλαστικών με “ρομποτική” σε συνδυασμό μάλιστα με πολύ μικρή “μίνι” τομή δέρματος τύπου Μ.Ι.S (Minimally Invasive Surgery), και μόνον “πλεονεκτήματα” έχει αυτή η μέθοδος!Εντυπωσιάζει και ο όρος «Ρομποτική» καθώς φαντάζει στους ασθενείς σαν κάτι πολύ μοντέρνο και νέο !
Στην πραγματικότητα αυτή η πολυδιαφημιζόμενη μέθοδος δεν είναι αμιγής ρομποτική και δεν κάνει κάποιο ρομπότ τις εγχειρητικές τομές αλλά η κανονική επέμβαση που γίνεται όπως από όλους τους ορθοπεδικούς υποβοηθάται με ειδικό computer, που διαθέτουν ορισμένες πολυεθνικές Εταιρείες ορθοπεδικών υλικών που έχουν αντιπροσωπεία και στην χώρα μας.
Για να βοηθήσει όμως το λεγόμενο «ρομποτικό» ως άνω σύστημα, πρέπει να γίνουν δυστυχώς, π.χ. στην αρθροπλαστική γόνατος, επιπλέον τομές και οπές στον μηρό και την κνήμη, να τρυπηθούν τα οστά για να περαστούν πρόσκαιρα μεγάλες μεταλλικές βελόνες για να στηριχθούν τα εξαρτήματα του computer, τo οποίο όμως δεν κάνει από μόνο του ούτε τις τομές στο δέρμα και στους μυς, ούτε τις τομές στο οστούν όπως θα έπρεπε να κάνει ένα “ρομπότ” για να λέγεται η μέθοδος ρομποτική, ούτε ρυθμίζει το μυϊκό σύστημα του σκέλους. Αυτά πρέπει να γίνουν από τον γιατρό που παρακολουθεί το computer και φυσικά αυτό εξαρτάται από την εμπειρία του και τις χειρουργικές του ικανότητες.
Διαφημίζουν λοιπόν αυτοί οι λίγοι ορθοπεδικοί και δυστυχώς πείθονται αρκετοί ασθενείς, μιας και δεν μπορούν να γνωρίζουν όλη την αλήθεια αλλά εντυπωσιάζονται με την λέξη ρομποτική και τις υποσχέσεις – μερικοί από αυτούς καταλήγουν σε περιπέτειες – ότι αυτή η μέθοδος έχει μόνον πλεονεκτήματα σε σχέση με τις άλλες σύγχρονες μεθόδους που διαθέτουμε σήμερα με χρήση ειδικών εργαλείων-οδηγών που εφαρμόζουν σχεδόν όλοι οι καταξιωμένοι χειρουργοί ορθοπεδικοί σε όλο τον κόσμο στην συντριπτική τους πλειοψηφία.
Η ρομποτική με την πραγματική έννοια του όρου άρχισε να εφαρμόζεται εδώ και αρκετά χρόνια σε λίγα μόνον κέντρα του εξωτερικού σε επιλεγμένες περιπτώσεις κυρίως στην ειδικότητα της ουρολογίας για εγχείρηση προστάτη, την γεν. χειρουργική ή την γυναικολογία στην προσπάθεια να γίνονται οι εγχειρητικές τομές πιο προγραμματισμένα και με μεγαλύτερη ακρίβεια σε δύσκολα περιστατικά – από τα ειδικά ¨ρομπότ” που κάνουν και τουε εγχειρητικούς χειρισμούς – χωρίς όμως να έχει γίνει αποδεκτή μέχρι τώρα η ευρεία χρήση της, ακόμη και με αυτή την δυνατότητα, σε όλα τα διεθνή επιστημονικά κέντρα.
Διεθνώς άρχισε να εφαρμόζεται, εδώ και 15 χρόνια περίπου, όχι ως ρομποτική, όπως κακώς αναφέρεται, αλλά ως υποβοηθούμενη με υπολογιστή αρθροπλαστική ( Computer Assisted) και σε λίγα κέντρα του εξωτερικού για κάποια επιλεγμενα ορθοπεδικα περιστατικά αλλά η διαμάχη κατά πόσο είναι απαραίτητη, αν πράγματι βελτιώνει την επέμβαση ή αν δημιουργεί περισσότερα προβλήματα συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Εδώ και 3-4 περίπου χρόνια άρχισε να εφαρμόζεται με την υποστήριξη κάποιων συγκεκριμένων πολυεθνικών εταιρειών – πρότειναν και σε μας ορισμένες από αυτές συνεργασία- και από κάποιους ορθοπεδικούς και στην χώρα μας.
Οι ορθοπεδικοί αυτοί, στην προσπάθειά τους να δείξουν και να πείσουν τους ασθενείς να χειρουργηθούν σε αυτούς, αποκομίζοντας φυσικά και την ανάλογη αμοιβή μιας και μέθος στοιχίζει περισσότερα, δεν λένε όλη την αλήθεια, παρουσιάζουν μόνον τις λίγες περιπτώσεις που έτυχε να πάνε καλά, αποκρύπτουν τις επιπλοκές που έχουν στους υπόλοιπους ασθενείς, δεν παρουσιάζουν τα στοιχεία της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τις επιπλοκές που εμφανίζει αυτή η μέθοδος και φυσικά αφήνουν να εννοηθεί ότι μόνον αυτοί είναι ικανοί για μια τέτοια επέμβαση δηλαδή μόνον αυτοί μπορούν να δουν τι δείχνει το computer…
Τα ανωτέρω όμως δεν γίνονται μόνον στην χώρα μας, γίνονται και σε ορισμένα κέντρα του εξωτερικού στην προσπάθεια εντυπωσιασμού και προσέλκυσης ασθενών, ιδιαίτερα σε κάποια μεγάλα ιδιωτικά κέντρα μερικά εκ των οποίων είναι εισηγμένα στο χρηματιστήριο και φυσικά οι μέτοχοι θέλουν να αυξήσουν τα κέρδη των!
Παρακολούθησα και εγώ, εντυπωσιασμένος από τις λέξεις “ρομποτική” και M.I.S. σεμινάρια “ρομποτικής” αρθροπλαστικής εδώ και στο εξωτερικό αλλά διαπίστωσα ότι δημιουργούνται προς το παρόν περισσότερα προβλήματα παρά λύνονται. Kαθυστερεί μερικές φορές σημαντικά η επέμβαση και η νάρκωση και κατά την διάρκεια μιας τέτοιας επέμβασης που παρακολούθησα έσπασε το μηριαίο οστούν και άρχισε η εγχείρηση δυστυχώς πάλι από την αρχή μετά από πολύ ώρα επεμβατικών χειρισμών!
Δημιουργούνται έτσι ερωτηματικά κατά πόσο είναι χρήσιμη μια τέτοια επέμβαση και τεχνική σήμερα που έχουμε άλλες πιο ακίνδυνες, πολύ αξιόπιστες και πιο απλές μεθόδους- δεν ξέρουμε τι θα γίνει στο μέλλον, “τα πάντα ρει” όπως έλεγε και ο Hράκλειτος, αν πράγματι ενδείκνυται και είναι αναγκαία σε όλες τις περιπτώσεις των αρθροπλαστικών ή αν γίνεται μόνον για διαφήμιση και προβολή ορισμένων εταιρειών ή γιατρών.
Σημασία όμως έχει ποιος γιατρός θεραπεύει καλύτερα και για πάρα πολλά χρόνια τον ασθενή. Τα μάτια , τα χέρια και το μυαλό ενός επιτυχημένου, έμπειρου και πολύ επιδέξιου ειδικού στις αρθροπλαστικές ορθοπεδικού χειρουργού, με την βοήθεια σύγχρονων εργαλείων-οδηγών και τεχνικών, μπορούν να διορθώσουν τους άξονες του σκέλους με ακρίβεια σε επίπεδο χιλιοστού και είναι προς το παρόν κατά την γνώμη μου καλύτερα και πιο σίγουρα από οποιοδήποτε “ρομποτικό” μηχάνημα (computer).
Ο έμπειρος ειδικός ορθοπεδικός χειρουργός μπορεί να διορθώσει με ακρίβεια, στο γόνατο ή στο ισχίο, και τους μυς που περιβάλλουν την άρθρωση σαν σύνολο (όχι μόνον τα οστά}. Τις διορθώσεις αυτές στους μυς δεν μπορούν να κάνουν τα σημερινά συστήματα “ρομποτικής”, δεν ξέρουμε στο μέλλον τι θα συμβεί.
Τα μηχανήματα είναι μηχανήματα και απλά θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε ορισμένες και εξειδικευμένες δύσκολες περιπτώσεις αλλά ειδικά για την λεγόμενη ¨ρομποτική¨στις αρθροπλαστικές θα πρέπει να βελτιωθεί και άλλο για να φθάσει η επέμβαση να είναι σύντομη και ακίνδυνη όπως με τις δοκιμασμένες σύγχρονες και επιτυχημένες άλλες μοντέρνες τεχνικές που εφαρμόζονται διεθνώς όπως με την σύγχρονη διεγχειρητική αξονομέτρηση με βάση την επικέντρωση της μηριαίας κεφαλής με απλούστερες από την “ρομποτικη” μεθόδους ( π.χ. την διεγχειρητική σήμανση, που και εμείς εφαρμόζουμε επιτυχώς).
Αν πράγματι εξελιχθεί η “ρομποτική” στο μέλλον και βοηθά στην διόρθωση και των μαλακών μορίων, π.χ. την ρύθμιση του μυϊκού συστήματος του γόνατος – κάτι όμως αδύνατο με τα μέχρι τώρα λεγόμενα “ρομποτικά” συστήματα-, όλοι νομίζω οι ορθοπεδικοί διεθνώς θα την εφαρμόσουν στις περιπτώσεις που πράγματι θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη.
Προς το παρόν, στα λίγα κέντρα που εφαρμόζεται η “ρομποτική” αρθροπλαστική διεθνώς, άρχισαν να εμφανίζονται και να παουσιάζονται οι επιπλοκές, μετά από μια περίοδο αρχικού ενθουσιασμού, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που η λεγόμενη “ρομποπτικη” αρθροπλαστική συνδυάζεται με M.I.S. ή Α.Μ.Ι.S. τεχνικές που επίσης εμφανίζουν μεγάλες επιπλοκές ιδιαίτερα αν γίνουν με πολύ μικρή ¨μίνι¨τομή δέρματος μη προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του κάθε ασθενούς.
Στα συνέδρια τα λέμε όλα ωραία, να εντυπωσιάσουμε τα ΜΜΕ και τους ασθενείς, έχουμε και τις πολυεθνικές – χορηγούς που χρηματοδοτούν αδρά την προβολή τους, τα συνέδριά μας και την προβολή των μηχανημάτων τους, στην πράξη ομως;
Την ακριβή εντόπιση π.χ. του κέντρου περιστροφής του ισχίου για την διόρθωση του μηχανικού άξονα του σκέλους στις αρθροπλαστικές γόνατος, ένας πολύ ειδικός ορθοπεδικός για αυτές τις επεμβάσεις το επιτυγχάνει πολύ γρήγορα χωρίς βοήθεια “ρομποτικής” ενώ ένας σχετικά άπειρος ή μη επιδέξιος χειρουργός θα χρειασθεί με την βοήθεια της λεγόμενης “ρομποτικής” περισσότερο χρόνο για να εντοπίσει το ως άνω κέντρο περιστροφής για να διορθώσει το γόνατο και πιθανόν να προκαλέσει αρκετές επιπλοκές όπως αυτές άρχισαν να φαίνονται στην διεθνή βιβλιογραφία.
ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗΣ ΤΟΜΗΣ
Το σύστημα ROBODOC της Integrated Surgical Systems τέθηκε σε λειτουργία το 1992 για να τις επιφάνειες του ισχίου κατά την αρθροπλαστική αντικατάσταση. ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ : Γιατί δεν έχει καθιερωθεί όλα αυτά τα χρόνια η ρομποτική για την διενέργεια αρθροπλαστικών σε όλα τα Νοσοκομεία διεθνώς μιας και προβάλλεται από ορισμένους σαν η καλύτερη μέθοδος; Δεν είναι νέα μέθοδος, είναι παλιά μέθοδος εικοσαετίας που εφαρμόσθηκε μέχρι σήμερα μόνον επιλεκτικά αλλά λόγω των προβλημάτων της δεν έχει καθιερωθεί σαν μέθοδος ρουτίνας και δεν εφαρμόζεται σε΄όλες τις περιπτώσεις αρθροπλαστικών γιατί αντί για καλό προκαλεί συνήθως περισότερα προβλήματα ενώ στοιχίζει στα ταμεία και στους ασθενείς πολύ πιο ακριβά…
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΗΣ “ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ” ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕ Ή ΧΩΡΊΣ Μ.Ι.S. Ή A.M.I.S. KAI THΣ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΉΣ Ή ΜΙΝΙ ΤΟΜΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ TYΠΩΝ Μ.I.S. ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΕΣ:
1. Comparison of Robotic-Assisted and Manual Implantation of a Primary Total Hip Arthroplasty. M. Honl et al, JBJS, 85A,8; 2003.
“The robotic-assisted technology had advantages in terms of preoperative planning and the accuracy of the intraoperative procedure. Disadvantages were the high revision rate; the amount of muscle damage, which we believe was responsible for the higher dislocation rate; and the longer duration of surgery…”
( σε Ελληνική μετάφραση: Το ρομποτικό σύστημα υποβοήθησης είχε πλεονεκτήματα όσον αφορά τον προεγχειρητικό σχεδιασμό και την ακρίβεια στην διεγχειρητική διαδικασία. Μειονεκτήματα ήταν το υψηλό ποσοστό αναθεώρησης, το μέγεθος της βλάβης των μυών με αυτή την μέθοδο που πιστεύουμε ότι ήταν υπεύθυνο για το υψηλότερο ποσοστό εξαρθρημάτων και η μεγαλύτερη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης…)
2. Minimally Invasive Total Knee Arthroplasty: Is it for Everybody? Aglietti et al, HSS J. 2(1): 22-26, 2006 :
«With a limited exposure, the skin, capsular tissues, and bone surfaces receive higher stresses because of the retraction required. Several complications relating to the MIS learning curve are now being reported».
[σε Ελληνική μετάφραση: Με μια περιορισμένη προσπέλαση, το δέρμα, οι περι-θυλακικοί ιστοί και οι επιφάνειες των οστών δέχονται υψηλότερες καταπονήσεις λόγω της έλξης των μαλακών μορίων που απαιτείται. Αρκετές επιπλοκές που σχετίζονται με την Μ.Ι.S. καμπύλη εκμάθησης έχουν τώρα αναφερθεί].
3. Evaluation of Complications Associated with Six Hundred Mini-Subvastus Total Knee Arthroplasties, Schroer et al., J.B.J.S (Am). 2007;89:76-81.:
«This pamphlet outlines several features of minimally invasive total knee arthroplasty that may be associated with an increased rate of complications:Increased complexity of minimally invasive surgical techniques may be associated with increased operative time, which may lead to increased rates of infection, blood loss, or thromboembolic events.Decreased visualization inherent to minimally invasive surgical techniques may lead to increased rates of intraoperative fracture, ligament damage, and many other complications».
[ σε Ελληνική μετάφραση: Αυτό το φυλλάδιο περιγράφει μερικά χαρακτηριστικά της ελάχιστα επεμβατικής (Μ.Ι.S.) ολικής αρθροπλαστικής γόνατος που μπορεί να σχετίζoνται με αυξημένη συχνότητα επιπλοκών: Η αυξημένη πολυπλοκότητα των (M.I.S.) ελάχιστα επεμβατικών χειρουργικών τεχνικών μπορεί να συνοδεύεται με αυξημένο χειρουργικό χρόνο, που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ποσοστών λοίμωξης (σηπτικής φλεγμονής), απώλειας αίματος και θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Η περιορισμένη ορατότητα με τις Μ.Ι.S. τεχνικές μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα ποσοστά διεγχειρητικών καταγμάτων, συνδεσμικών κακώσεων και πολλών άλλων επιπλοκών].
4. Early Complications After Minimally Invasive Mobile-Bearing Medial Unicompartmental Knee Arthroplasty. (Μany reported complications) Moo-Ho Song et al, The Journal of Arthroplasty, 24(8):1281-1284, 2004.
Complications during minimally invasive knee surgery. (Μετάφραση : Επιπλοκές της M.I.S. στην χειρουργική του γόνατος)
Adravanti et Nicoletti, Journal of Orthopaedics & Traumatology,8(2): 101-105, 2007.
«The excessive forces exercised on the soft tissues and patella can damage the tissues despite the less invasive incision. All the statistics provided by surgeons who most frequently use these techniques show complications due to the use of a minimally invasive technique that can be avoided with the standard techniques, which have given outstanding results for a long time. Above all, implantation accuracy appears to be reduced through a small incision. The highest complication rates are reported in the quadriceps-sparing technique, which does not allow a perfect view of the joint. In this review, we highlight the possible complications associated with this “new” surgical approach, which still requires further evolution in order to achieve the same results as the standard technique».
[ σε Ελληνική μετάφραση: Οι υπερβολικές δυνάμεις που ασκούνται στα μαλακά μόρια και στην επιγονατίδα μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στους ιστούς παρά το λιγότερο επεμβατική τομή. Όλες τα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάζονται από χειρουργούς που χρησιμοποιούν πιο συχνά αυτές τις τεχνικές παρουσιάζουν επιπλοκές που οφείλονται στη χρήση της ελάχιστα επεμβατικής τεχνικής που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με τις κλασικές τεχνικές, οι οποίες έχουν δώσει εξαιρετικά αποτελέσματα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πρώτα από όλα η ακριβής τοποθέτηση των εμφυτευμάτων εμφανίζεται μειωμένη μέσω μιας μικρής τομής. Τα υψηλότερα ποσοστά επιπλοκών αναφέρονται στην τεχνική με διαφύλαξη του τετρακεφάλου καθώς δεν επιτρέπει τέλεια ορατότητα στην άρθρωση. Στην ανασκόπηση αυτή, τονίζονται οι πιθανές επιπλοκές που σχετίζονται με αυτή την "νέα" χειρουργική τεχνική (Μ.Ι.S.), η οποία πρέπει να αξιολογηθεί και άλλο στο μέλλον κατά πόσο δηλαδή μπορεί να επιτύχει τα ίδια αποτελέσματα με την ήδη εφαρμοζόμενη τεχνική].
5. Clinical Orthopaedics & Related Research: November 2007 – Volume 464 – Issue – pp 111-116
SYMPOSIUM: Papers Presented at the Annual Meetings of the Knee Society
“Robot-assisted Total Knee Arthroplasty”
Bellemans, Johan MD, PhD; Vandenneucker, Hilde MD; Vanlauwe, Johan M.D.
“Despite this technical precision, the excessive operating time required for the robotic implantation, the technical complexity of the system, and the extremely high operational costs have led us to abandon this procedure and direct our interest more toward smart semiactive robotic systems”.
[ σε Ελληνική μετάφραση: Παρά την ακρίβεια στην εγχειρητική τεχνική, ο παρατεταμένος χειρουργικός χρόνος που απαιτείται για την εγκατάσταση του ρομποτικού συστήματος, η τεχνική πολυπλοκότητα του συστήματος και το εξαιρετικά υψηλό κόστος της εγχείρησης, μας οδήγησε στο να απορρίψουμε αυτή την τεχνική και να οδηγηθούμε σε μερικής συμμετοχής συστήματα ].
Types of Complications in Robotic Surgery
(Tύποι επιπλοκών στην ρομποτική χειρουργική)
· For any major surgery, there is a risk for a wide range of potential complications.
Robotic surgery does not eliminate these risks.
Additionally, certain other risks may be posed.
Surgery times can be increased, due to the need to adjust the robot properly to the patient, leading to potentially increased risk of infection.
Some systems require extra means of fastening the robot to the patient, which could lead to increased blood loss or infection.
Robotic malfunction, while rare, can occur, and may require a system reboot, or the abandoning of the robotic portion of the surgery in favor of traditional techniques.
Finally, local injuries may occur due to exposure to the robot, which might otherwise not occur using traditional tools and techniques.
http://www.ehow.com/about_5579967_robotic-surgery-complications.html
[ σε Ελληνική μετάφραση: Για οποιαδήποτε σημαντική χειρουργική επέμβαση, υπάρχει ο κίνδυνος για ένα ευρύ φάσμα πιθανών επιπλοκών. Με την Ρομποτική χειρουργική δεν εξαλείφονται αυτοί οι κίνδυνοι. Επιπλέον, και άλλοι κίνδυνοι μπορεί να εμφανισθούν. Ο χρόνος της χειρουργικής επέμβασης μπορεί να αυξηθεί, λόγω της ανάγκης της κατάλληλης προσαρμογής του ρομποτικού συστήματος στον ασθενή, που οδηγεί σε δυνητικά αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης ( σηπτικής φλεγμονής). Μερικά ρομποτικά συστήματα απαιτούν επιπλέον ενδιάμεσα μέσα για τη στερέωση του ρομπότ στον ασθενή, τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αυξημένη απώλεια αίματος ή λοίμωξη.Ρομποτική δυσλειτουργία, αν και σπάνια, μπορεί να συμβεί, και μπορεί να χρειασθεί επανεκκίνηση του συστήματος, ή εγκατάλειψη της ρομποτικής της χειρουργικής επέμβασης για να συνεχισθεί η επέμβαση με παραδοσιακή τεχνική. Τέλος τοπικοί τραυματισμοί μπορεί να συμβούν από τα ρομπότ που θα είχαν αποφευχθεί αν είχαν χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά εργαλεία και τεχνικές].
Are there any risks of Computed Assisted Knee Arthroplasty?
“Using a Computed Assisted (CA) System does not guarantee a perfect result. There are a range of potential complications in knee replacement that Computer Assistance cannot influence. Not everyone having a CA total knee or hip replacement will have a perfect outcome. At present there are no medium or long term outcome studies of CAS and there is no proof that the better alignment of knee replacements will produce significantly better function. The computer assistance systems are complex pieces of equipment which can go wrong. Not all the computer assistance systems on the market are fully evaluated. They have to be used by people who are well trained in their use. There is a learning curve with the systems and results improve with experience. The mounts which are fixed to the bones can cause local problems, including infection, fracture and nerve damage. The incidence of these complications is very low but they can occur”
Click here for more Info
[ σε Ελληνική μετάφραση: Ενα υπολογιστικό βοηθητικό σύστημα “Computed Assisted (CA)” δεν εγγυάται ένα τέλειο αποτέλεσμα. Υπάρχει μια σειρά από πιθανές επιπλοκές σε μια αρθροπλαστική γόνατος που η τεχνική με την υποβοήθηση με computer δεν μπορεί να επηρεάσει. Δεν είναι σίγουρο ότι όποιος έχει υποβληθεί σε μια υποβοηθούμενη με computer αρθροπλαστική γόνατος ή ισχίου θα έχει ένα τέλειο αποτέλεσμα. Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα αποτελέσματα μελετών με υποβοηθούμενη με computer επέμβαση (CAS) που να αποδεικνύουν ότι η καλύτερη ευθυγράμμιση στις αρθροπλαστικές γόνατος θα έχει ως συνέπεια το σημαντικά καλύτερο λειτουργικό αποτέλεσμα. Τα συστήματα υποστήριξης με ηλεκτρονικούς υπολογιστές είναι σύνθετα στον εξοπλισμό και κάτι μπορεί να πάει στραβά. Δεν είναι όλα τα συστήματα υποστήριξης με ηλεκτρονικούς υπολογιστές απόλυτα τεκμηριωμένα στην αγορά. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνον από καλά εκπαιδευμένο προσωπικό. Υπάρχει μια καμπύλη εκμάθησης με τα συστήματα αυτά και τα αποτελέσματα βελτιώνονται με την εμπειρία. Οι μεταλλικές βελόνες οδηγοί που εισάγονται στα οστά για να σταθεροποιηθεί το σύστημα μπορεί να προκαλέσουν τοπικά προβλήματα συμπεριλαμβανομένης λοίμωξης, κατάγματος ή κάκωσης νεύρου. Η συχνότητα εμφάνισης αυτών των επιπλοκών είναι πολύ μικρή, αλλά οι επιπλοκές αυτές μπορούν να συμβούν]Intra-operative tibial fracture during computer assisted total knee replacement…
6.A. Manzotti, N. Confalonieri, C. Pullen
Knee Surgery, Sports Traumatology, Arthroscopy
Volume 16, Number 5, 493-496, DOI: 10.1007/s00167-008-0485-2
COMPLICATIONS OFANTERIOR HIP M.I.S (AMIS) ARTHROPLASTY (WITH OR NOT ROBOTIC SYSTEM ASSISTANCE)
Paillard, Hip replacement by a minimal anterior approach, Int Orthop 2007, 31(Suppl 1):13-15)
(Many reported complications)
Barton C, Kim PR,
Complications of the direct anterior approach for total hip arthroplasty Orthop Clin North Am 2009, 40:3, 371-375 .
Ηuo MH, Gilbert NF
Complications of minimal incision total hip arthroplasty
Current Opinion in Orthopaedics, 2005 – Volume 16 – Issue 1 – 18-20, 4.
Fehring and Mason
Catastrophic complications of minimaly invasive hip surgery
(Kαταστροφικές επιπλοκές της M.I.S.,-A.Μ.Ι.S.)
J B J S Am, 2005, 87:711-717).
ΑΜERICAN ASSOCIATION OF HIP AND KNEE SURGEONS (AAHKS)- 2009: “The reported disadvantages of less invasive surgery relate to the difficulty of performing surgery within a restricted visual field as well as issues related to learning a new exposure technique include: • Stretching/tearing of skin/soft tissues • A more restricted visual surgical field • Increased duration of surgery • Superficial nerve injury in hip surgery with the anterior incision • Fracture of bone during implant insertion • Limited implant choices… Unknown Surgical Technique Related Factors Several factors are not yet thoroughly understood when comparing contemporary and less invasive (M.I.S) hip and knee replacement surgery. These factors will be the object of ongoing research”
[σε Ελληνική μετάφραση: Tα αναφερόμενα μειονεκτήματα της μικρής επεμβατικότητας χειρουργικής ( Μ.Ι.S.) σχετίζονται με τη δυσκολία στην διενέργεια της χειρουργικής επέμβασης μέσα από ένα πολύ περιορισμένο οπτικό πεδίο καθώς και με θέματα που σχετίζονται με την εκμάθηση μιας νέας τεχνικής και περιλαμβάνουν: 1.Τραυματική ρήξη του δέρματος και των μαλακών μορίων 2. Ένα πιο περιορισμένο οπτικό χειρουργικό πεδίο 3. Αυξημένη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης 4. Επιπολής τραυματισμό νεύρου σε εγχείρηση στο ισχίο με την πρόσθια τομή 5. Κάταγμα του οστού κατά τη διάρκεια τοποθέτησης των εμφυτευμάτων 6. Περιορισμένες επιλογές εμφυτευμάτων 7. Παράγοντες που σχετίζονται με μια μη γνωστή χειρουργική τεχνική. Αρκετοί παράγοντες δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητοί όταν γίνεται σύγκριση της M.I.S τεχνικής με τις ήδη εφαρμοζόμενες παραδοσιακές τεχνικές. Οι παράγοντες αυτοί θα αποτελέσουν αντικείμενο εν εξελίξει ερευνών].
Clinical Orthopaedics and Related Research: December 2006 – Volume 453 – Issue – pp 293-298,
Muscle Damage During MIS Total Hip Arthroplasty: Smith-Peterson versus Posterior Approach Meneghini, R Michael MD; Pagnano, Mark W MD; Trousdale, Robert T MD; Hozack, William J MD.
“The tensor fascia latae muscle was damaged (mean of 31%), as well as direct head of the rectus femoris (mean 12%) during the Smith-Peterson anterior MIS approach. The piriformis or conjoined tendon was transected in 50% of the anterior approaches to mobilize the femur”
[σε Ελληνική μετάφραση: Κατά την πρόσθια μικρής παρεμβατικότητας προσπέλασης στο ισχίο ( A.M.I.S.) τύπου Smith-Petersen, o τείνων την πλατεία περιτονία μυς βρέθηκε να έχει τραυματισθεί σε ποσοστό περίπου 31% και ο καταφυτικός τένοντας του ορθού μηριαίου σε ποσοστό 12%. Ο πυραμοειδής ( απιοειδής) μυς κόπηκε στο 50% αυτών των προσπελάσεων για να κινητοποιηθεί το μηριαίο οστούν].
Ερώτηση: Δεν ψεύδονται ασύστολα όσοι υποστηρίζουν ότι τάχα με την πρόσθια προσπέλαση ισχίου (A.M.I.S.) δεν τραυματίζεται κανένας μυς;
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
Οι ορθοπεδικοί χειρουργοί που διαφημίζουν την “ρομποτική” αρθροπλαστική με πολύ μικρή ή μίνι τομή (χωρίς ουλή και τομές…, όπως χαρακτηριστικά μας λένε οι ασθενείς που έχουν ακούσει για αυτήν) σαν την καλύτερη μέθοδο, δίνοντας πολλές αλλά φρούδες ελπίδες στους ασθενείς με πληρωμένα? ή μη δημοσιεύματα στα διάφορα έντυπα, χωρίς επιπλοκές κ.λ.π. ( ενώ και ουλή στο δέρμα γίνεται και έχουν αιμορραγίες και επιπλοκές ), γιατί, εφόσον ενδιαφέρονται πράγματι για τους ασθενείς των, δεν αναφέρουν τους κινδύνους και τις επιπλοκές της, όπως αυτές αναφέρονται στην διεθνή βιβλιογραφία από τα πιο έγκυρα πανεπιστήμια και ορθοπεδικά εντυπα; Ενδιαφέρονται πράγματι για τους ασθενείς των, να τους ενημερώσουν και να τους θεραπεύσουν σωστά, ή έχουν στόχο μόνον την χρηματική αμοιβή με εξαπάτηση και ψεύδη; Εχω την αίσθηση ότι μάλλον κάτι τέτοιο δυστυχώς συμβαίνει αλλά ευτυχώς αφορά ελάχιστους συναδέλφους μου ορθοπεδικούς. Παρ’ όλο που και εμείς γνωρίζουμε και μπορούμε να εφαρμόσουμε και την “ρομποτική” αρθροπλαστική στις αρθροπλαστικές γόνατος, μέχρι να βγουν πιο αξιόπιστα, πιο απλά και πιο ασφαλή για τον ασθενή “ρομποτικά” συστήματα χωρίς επιπλοκές, θα συνεχίζουμε να εφαρμόζουμε στους ασθενείς μας στις αρθροπλαστικές γόνατος τις πλέον δοκιμασμένες και αξιόπιστες διεθνώς τεχνικές που επιτυγχάνουν με πιο απλό αλλά ακριβή τρόπο πλήρη διόρθωση του μηχανικού άξονα του σκέλους και ρύθμιση του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος ( και των μυών), κάτι που δεν κάνει η “ρομποτική”, χρησιμοποιώντας την διεγχειρητική αξονομέτρηση, την διατήρηση του οπίσθιου χιαστού συνδέσμου και του ιγνυακού τένοντα για καλύτερη ιδιοδεκτικότητα αλλά και σταθερότητα στην άρθρωση, μικρή μεν αλλά προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κάθε ασθενούς τομή δέρματος με βελτιωμένα εργαλεία τύπου MIS, με λιγότερες όμως επιπλοκές από την Ρομποτική ή την διαφημιζόμενη “μίνι” τομή, επιτυγχάνοντας άριστα αποτελεσματα τα τελευταία κυρίως χρόνια στους ασθενείς μας. Τα άριστα αποτελέσματά μας μπορεί να τα διαπιστώσει κανείς ρωτώντας τους πάμπολους απόλυτα ικανοποιημένους ασθενείς μας . Ακόμη και με την πιο κλασσική μέθοδο με την μεγαλύτερη τομή δέρματος που εφαρμόζαμε παλιότερα, λόγω της άριστης τεχνικής, οι ασθενείς μας δεν είχαν στην συντριπτική τους πλειονότητα προβλήματα στην βάδιση ακόμη και μετά από 15 ή και 20 χρόνια. Στο μέλλον, αν πράγματι βγει κάποιο πιο απλό και ακίνδυνο βελτιωμένο σύστημα ρομποτικής, με καλύτερα από τα δικά μας αποτελέσματα χωρίς επιπλοκές, φυσικά και θα το χρησιμοποιήσουμε…
OI ΔΙΚΙΕΣ ΜΑΣ ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ
Εκτός από τις πλέον επιτυχημένες και δοκιμασμένες τεχνικές που εφαρμόζουμε στις αρθροπλαστικές γόνατος, με απλή αλλά αξιόπιστη σήμανση της μηριαίας κεφαλής και του μηχανικού άξονα του σκέλους, ευθυγράμμιση του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος, μεγάλη σταθερότητα αλλά και ιδανικό εύρος κίνησης, με αρθροπλαστικές τύπου επιφανείας με διατήρηση του οπίσθιου χιαστού συνδέσμου , του ιγνυακού τένοντα, των πλαγίων συνδέσμων του γόνατος και του ισχυρού τμήματος του τετρακεφάλου μυός, με άμεση πλήρη φόρτιση και κινητοποίηση, εφαρμόζουμε στο ισχίο την μοναδική πλάγια μικρής παρεμβατικότητας σε αγγεία και νεύρα τροποποιημένη και βελτιωμένη προσπέλαση τύπου Thomine με μικρή αλλά προσαρμοσμένη στον κάθε ασθενή τομή δέρματος, με διατήρηση του οπίσθιου ισχυρού τμήματος του μέσου γλουτιαίου μυός για καλή απαγωγή του ισχίου και σταθερότητα της λεκάνης με την χρήση των πλέον επιτυχημένων και βιολογικά ενσωματούμενων εμφυτευμάτων χωρίς βίδες ή οστικό τσιμέντο ( ακρυλικό πολυμερές) για μακρόχρονα – μόνιμα αποτελέσματα.ZWEYMULLER OR SIMILAR TYPE HIP ARTRHOPLASTY -EXCELLENT RESULTS
Η άριστη μέθοδος που εμείς εφαρμόζουμε στις αρθροπλαστικές του ισχίου σχετιζεται : 1. με τα σύγχρονα βιολογικά μοσχεύματα τιτανίου [χωρίς χρήση οστικού τσιμέντου - ακρυλικού πολυμερούς ή βιδών, οι οποίες σε περίπτωση θραύσης, αναθεώρησης ή λοίμωξης είναι πολύ δύσκολο να βγούν από το οστούν ή να αλλαχθούν] και 2. με το άρθρο :
“Good stability and minimal osteolysis with a biconical threaded cup at 10 years.”
Zweymüller KA, Steindl M, Schwarzinger U. που δημοσιεύθηκε στον πιο αξιόπιστο και έγκυρο ορθοπεδικό περιοδικό στην Αμερική. Clin Orthop Relat Res. 2007 Oct;463:128-37.
(98.6 % – άριστα αποτελέσματα στα 15 χρονια, με minimum F-up τα 10 χρόνια).Aριστα αποτελέσματα μετά τα 10 χρόνια από την επέμβαση και στην οστεοαρθρίτιδα σε περιπτώσεις συγγενούς εξαρθρήματος σύμφωνα και με την εργασία μας που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο επίσημο, έγκυρο και πλέον καταξιωμένο ορθοπεδικό περιοδικό της Αμερικής και διεθνώς, το
CLINICAL ORTHOPAEDICS & RELATED RESEARCH:
“High Hip Center Technique Using a Biconical Threaded Zweymüller® Cup in Osteoarthritis Secondary to Congenital Hip Disease”
N. A. Christodoulou, K.P.Dialetis, A.N. Christodoulou,
Clinical Orthopaedics and Related Research, 468;7: 1912-1919, 2010 (U.S.A.).
αναδημοσίευση από τον ιστότοπο http://www.medreha.com/2010/11/i-plani-tis-rompotikis-arthroplastikis/
Υπάρχουν ελάχιστοι ορθοπεδικoi γιατροί και στην χώρα μας που με συνεχή, πληρωμένα ή μη δεν γνωρίζουμε, δημοσιεύματα, σε έντυπα κυρίως μέσα ενημέρωσης, τα τελευταία 2 – 3 χρόνια, διαφημίζουν ότι κάνουν εγχειρήσεις αρθροπλαστικών με “ρομποτική” σε συνδυασμό μάλιστα με πολύ μικρή “μίνι” τομή δέρματος τύπου Μ.Ι.S (Minimally Invasive Surgery), και μόνον “πλεονεκτήματα” έχει αυτή η μέθοδος!Εντυπωσιάζει και ο όρος «Ρομποτική» καθώς φαντάζει στους ασθενείς σαν κάτι πολύ μοντέρνο και νέο !
Στην πραγματικότητα αυτή η πολυδιαφημιζόμενη μέθοδος δεν είναι αμιγής ρομποτική και δεν κάνει κάποιο ρομπότ τις εγχειρητικές τομές αλλά η κανονική επέμβαση που γίνεται όπως από όλους τους ορθοπεδικούς υποβοηθάται με ειδικό computer, που διαθέτουν ορισμένες πολυεθνικές Εταιρείες ορθοπεδικών υλικών που έχουν αντιπροσωπεία και στην χώρα μας.
Για να βοηθήσει όμως το λεγόμενο «ρομποτικό» ως άνω σύστημα, πρέπει να γίνουν δυστυχώς, π.χ. στην αρθροπλαστική γόνατος, επιπλέον τομές και οπές στον μηρό και την κνήμη, να τρυπηθούν τα οστά για να περαστούν πρόσκαιρα μεγάλες μεταλλικές βελόνες για να στηριχθούν τα εξαρτήματα του computer, τo οποίο όμως δεν κάνει από μόνο του ούτε τις τομές στο δέρμα και στους μυς, ούτε τις τομές στο οστούν όπως θα έπρεπε να κάνει ένα “ρομπότ” για να λέγεται η μέθοδος ρομποτική, ούτε ρυθμίζει το μυϊκό σύστημα του σκέλους. Αυτά πρέπει να γίνουν από τον γιατρό που παρακολουθεί το computer και φυσικά αυτό εξαρτάται από την εμπειρία του και τις χειρουργικές του ικανότητες.
Διαφημίζουν λοιπόν αυτοί οι λίγοι ορθοπεδικοί και δυστυχώς πείθονται αρκετοί ασθενείς, μιας και δεν μπορούν να γνωρίζουν όλη την αλήθεια αλλά εντυπωσιάζονται με την λέξη ρομποτική και τις υποσχέσεις – μερικοί από αυτούς καταλήγουν σε περιπέτειες – ότι αυτή η μέθοδος έχει μόνον πλεονεκτήματα σε σχέση με τις άλλες σύγχρονες μεθόδους που διαθέτουμε σήμερα με χρήση ειδικών εργαλείων-οδηγών που εφαρμόζουν σχεδόν όλοι οι καταξιωμένοι χειρουργοί ορθοπεδικοί σε όλο τον κόσμο στην συντριπτική τους πλειοψηφία.
Η ρομποτική με την πραγματική έννοια του όρου άρχισε να εφαρμόζεται εδώ και αρκετά χρόνια σε λίγα μόνον κέντρα του εξωτερικού σε επιλεγμένες περιπτώσεις κυρίως στην ειδικότητα της ουρολογίας για εγχείρηση προστάτη, την γεν. χειρουργική ή την γυναικολογία στην προσπάθεια να γίνονται οι εγχειρητικές τομές πιο προγραμματισμένα και με μεγαλύτερη ακρίβεια σε δύσκολα περιστατικά – από τα ειδικά ¨ρομπότ” που κάνουν και τουε εγχειρητικούς χειρισμούς – χωρίς όμως να έχει γίνει αποδεκτή μέχρι τώρα η ευρεία χρήση της, ακόμη και με αυτή την δυνατότητα, σε όλα τα διεθνή επιστημονικά κέντρα.
Διεθνώς άρχισε να εφαρμόζεται, εδώ και 15 χρόνια περίπου, όχι ως ρομποτική, όπως κακώς αναφέρεται, αλλά ως υποβοηθούμενη με υπολογιστή αρθροπλαστική ( Computer Assisted) και σε λίγα κέντρα του εξωτερικού για κάποια επιλεγμενα ορθοπεδικα περιστατικά αλλά η διαμάχη κατά πόσο είναι απαραίτητη, αν πράγματι βελτιώνει την επέμβαση ή αν δημιουργεί περισσότερα προβλήματα συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Εδώ και 3-4 περίπου χρόνια άρχισε να εφαρμόζεται με την υποστήριξη κάποιων συγκεκριμένων πολυεθνικών εταιρειών – πρότειναν και σε μας ορισμένες από αυτές συνεργασία- και από κάποιους ορθοπεδικούς και στην χώρα μας.
Οι ορθοπεδικοί αυτοί, στην προσπάθειά τους να δείξουν και να πείσουν τους ασθενείς να χειρουργηθούν σε αυτούς, αποκομίζοντας φυσικά και την ανάλογη αμοιβή μιας και μέθος στοιχίζει περισσότερα, δεν λένε όλη την αλήθεια, παρουσιάζουν μόνον τις λίγες περιπτώσεις που έτυχε να πάνε καλά, αποκρύπτουν τις επιπλοκές που έχουν στους υπόλοιπους ασθενείς, δεν παρουσιάζουν τα στοιχεία της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τις επιπλοκές που εμφανίζει αυτή η μέθοδος και φυσικά αφήνουν να εννοηθεί ότι μόνον αυτοί είναι ικανοί για μια τέτοια επέμβαση δηλαδή μόνον αυτοί μπορούν να δουν τι δείχνει το computer…
Τα ανωτέρω όμως δεν γίνονται μόνον στην χώρα μας, γίνονται και σε ορισμένα κέντρα του εξωτερικού στην προσπάθεια εντυπωσιασμού και προσέλκυσης ασθενών, ιδιαίτερα σε κάποια μεγάλα ιδιωτικά κέντρα μερικά εκ των οποίων είναι εισηγμένα στο χρηματιστήριο και φυσικά οι μέτοχοι θέλουν να αυξήσουν τα κέρδη των!
Παρακολούθησα και εγώ, εντυπωσιασμένος από τις λέξεις “ρομποτική” και M.I.S. σεμινάρια “ρομποτικής” αρθροπλαστικής εδώ και στο εξωτερικό αλλά διαπίστωσα ότι δημιουργούνται προς το παρόν περισσότερα προβλήματα παρά λύνονται. Kαθυστερεί μερικές φορές σημαντικά η επέμβαση και η νάρκωση και κατά την διάρκεια μιας τέτοιας επέμβασης που παρακολούθησα έσπασε το μηριαίο οστούν και άρχισε η εγχείρηση δυστυχώς πάλι από την αρχή μετά από πολύ ώρα επεμβατικών χειρισμών!
Δημιουργούνται έτσι ερωτηματικά κατά πόσο είναι χρήσιμη μια τέτοια επέμβαση και τεχνική σήμερα που έχουμε άλλες πιο ακίνδυνες, πολύ αξιόπιστες και πιο απλές μεθόδους- δεν ξέρουμε τι θα γίνει στο μέλλον, “τα πάντα ρει” όπως έλεγε και ο Hράκλειτος, αν πράγματι ενδείκνυται και είναι αναγκαία σε όλες τις περιπτώσεις των αρθροπλαστικών ή αν γίνεται μόνον για διαφήμιση και προβολή ορισμένων εταιρειών ή γιατρών.
Σημασία όμως έχει ποιος γιατρός θεραπεύει καλύτερα και για πάρα πολλά χρόνια τον ασθενή. Τα μάτια , τα χέρια και το μυαλό ενός επιτυχημένου, έμπειρου και πολύ επιδέξιου ειδικού στις αρθροπλαστικές ορθοπεδικού χειρουργού, με την βοήθεια σύγχρονων εργαλείων-οδηγών και τεχνικών, μπορούν να διορθώσουν τους άξονες του σκέλους με ακρίβεια σε επίπεδο χιλιοστού και είναι προς το παρόν κατά την γνώμη μου καλύτερα και πιο σίγουρα από οποιοδήποτε “ρομποτικό” μηχάνημα (computer).
Ο έμπειρος ειδικός ορθοπεδικός χειρουργός μπορεί να διορθώσει με ακρίβεια, στο γόνατο ή στο ισχίο, και τους μυς που περιβάλλουν την άρθρωση σαν σύνολο (όχι μόνον τα οστά}. Τις διορθώσεις αυτές στους μυς δεν μπορούν να κάνουν τα σημερινά συστήματα “ρομποτικής”, δεν ξέρουμε στο μέλλον τι θα συμβεί.
Τα μηχανήματα είναι μηχανήματα και απλά θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε ορισμένες και εξειδικευμένες δύσκολες περιπτώσεις αλλά ειδικά για την λεγόμενη ¨ρομποτική¨στις αρθροπλαστικές θα πρέπει να βελτιωθεί και άλλο για να φθάσει η επέμβαση να είναι σύντομη και ακίνδυνη όπως με τις δοκιμασμένες σύγχρονες και επιτυχημένες άλλες μοντέρνες τεχνικές που εφαρμόζονται διεθνώς όπως με την σύγχρονη διεγχειρητική αξονομέτρηση με βάση την επικέντρωση της μηριαίας κεφαλής με απλούστερες από την “ρομποτικη” μεθόδους ( π.χ. την διεγχειρητική σήμανση, που και εμείς εφαρμόζουμε επιτυχώς).
Αν πράγματι εξελιχθεί η “ρομποτική” στο μέλλον και βοηθά στην διόρθωση και των μαλακών μορίων, π.χ. την ρύθμιση του μυϊκού συστήματος του γόνατος – κάτι όμως αδύνατο με τα μέχρι τώρα λεγόμενα “ρομποτικά” συστήματα-, όλοι νομίζω οι ορθοπεδικοί διεθνώς θα την εφαρμόσουν στις περιπτώσεις που πράγματι θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη.
Προς το παρόν, στα λίγα κέντρα που εφαρμόζεται η “ρομποτική” αρθροπλαστική διεθνώς, άρχισαν να εμφανίζονται και να παουσιάζονται οι επιπλοκές, μετά από μια περίοδο αρχικού ενθουσιασμού, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που η λεγόμενη “ρομποπτικη” αρθροπλαστική συνδυάζεται με M.I.S. ή Α.Μ.Ι.S. τεχνικές που επίσης εμφανίζουν μεγάλες επιπλοκές ιδιαίτερα αν γίνουν με πολύ μικρή ¨μίνι¨τομή δέρματος μη προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του κάθε ασθενούς.
Στα συνέδρια τα λέμε όλα ωραία, να εντυπωσιάσουμε τα ΜΜΕ και τους ασθενείς, έχουμε και τις πολυεθνικές – χορηγούς που χρηματοδοτούν αδρά την προβολή τους, τα συνέδριά μας και την προβολή των μηχανημάτων τους, στην πράξη ομως;
Την ακριβή εντόπιση π.χ. του κέντρου περιστροφής του ισχίου για την διόρθωση του μηχανικού άξονα του σκέλους στις αρθροπλαστικές γόνατος, ένας πολύ ειδικός ορθοπεδικός για αυτές τις επεμβάσεις το επιτυγχάνει πολύ γρήγορα χωρίς βοήθεια “ρομποτικής” ενώ ένας σχετικά άπειρος ή μη επιδέξιος χειρουργός θα χρειασθεί με την βοήθεια της λεγόμενης “ρομποτικής” περισσότερο χρόνο για να εντοπίσει το ως άνω κέντρο περιστροφής για να διορθώσει το γόνατο και πιθανόν να προκαλέσει αρκετές επιπλοκές όπως αυτές άρχισαν να φαίνονται στην διεθνή βιβλιογραφία.
ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗΣ ΤΟΜΗΣ
Το σύστημα ROBODOC της Integrated Surgical Systems τέθηκε σε λειτουργία το 1992 για να τις επιφάνειες του ισχίου κατά την αρθροπλαστική αντικατάσταση. ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ : Γιατί δεν έχει καθιερωθεί όλα αυτά τα χρόνια η ρομποτική για την διενέργεια αρθροπλαστικών σε όλα τα Νοσοκομεία διεθνώς μιας και προβάλλεται από ορισμένους σαν η καλύτερη μέθοδος; Δεν είναι νέα μέθοδος, είναι παλιά μέθοδος εικοσαετίας που εφαρμόσθηκε μέχρι σήμερα μόνον επιλεκτικά αλλά λόγω των προβλημάτων της δεν έχει καθιερωθεί σαν μέθοδος ρουτίνας και δεν εφαρμόζεται σε΄όλες τις περιπτώσεις αρθροπλαστικών γιατί αντί για καλό προκαλεί συνήθως περισότερα προβλήματα ενώ στοιχίζει στα ταμεία και στους ασθενείς πολύ πιο ακριβά…
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΗΣ “ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ” ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕ Ή ΧΩΡΊΣ Μ.Ι.S. Ή A.M.I.S. KAI THΣ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΉΣ Ή ΜΙΝΙ ΤΟΜΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ TYΠΩΝ Μ.I.S. ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΕΣ:
1. Comparison of Robotic-Assisted and Manual Implantation of a Primary Total Hip Arthroplasty. M. Honl et al, JBJS, 85A,8; 2003.
“The robotic-assisted technology had advantages in terms of preoperative planning and the accuracy of the intraoperative procedure. Disadvantages were the high revision rate; the amount of muscle damage, which we believe was responsible for the higher dislocation rate; and the longer duration of surgery…”
( σε Ελληνική μετάφραση: Το ρομποτικό σύστημα υποβοήθησης είχε πλεονεκτήματα όσον αφορά τον προεγχειρητικό σχεδιασμό και την ακρίβεια στην διεγχειρητική διαδικασία. Μειονεκτήματα ήταν το υψηλό ποσοστό αναθεώρησης, το μέγεθος της βλάβης των μυών με αυτή την μέθοδο που πιστεύουμε ότι ήταν υπεύθυνο για το υψηλότερο ποσοστό εξαρθρημάτων και η μεγαλύτερη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης…)
2. Minimally Invasive Total Knee Arthroplasty: Is it for Everybody? Aglietti et al, HSS J. 2(1): 22-26, 2006 :
«With a limited exposure, the skin, capsular tissues, and bone surfaces receive higher stresses because of the retraction required. Several complications relating to the MIS learning curve are now being reported».
[σε Ελληνική μετάφραση: Με μια περιορισμένη προσπέλαση, το δέρμα, οι περι-θυλακικοί ιστοί και οι επιφάνειες των οστών δέχονται υψηλότερες καταπονήσεις λόγω της έλξης των μαλακών μορίων που απαιτείται. Αρκετές επιπλοκές που σχετίζονται με την Μ.Ι.S. καμπύλη εκμάθησης έχουν τώρα αναφερθεί].
3. Evaluation of Complications Associated with Six Hundred Mini-Subvastus Total Knee Arthroplasties, Schroer et al., J.B.J.S (Am). 2007;89:76-81.:
«This pamphlet outlines several features of minimally invasive total knee arthroplasty that may be associated with an increased rate of complications:Increased complexity of minimally invasive surgical techniques may be associated with increased operative time, which may lead to increased rates of infection, blood loss, or thromboembolic events.Decreased visualization inherent to minimally invasive surgical techniques may lead to increased rates of intraoperative fracture, ligament damage, and many other complications».
[ σε Ελληνική μετάφραση: Αυτό το φυλλάδιο περιγράφει μερικά χαρακτηριστικά της ελάχιστα επεμβατικής (Μ.Ι.S.) ολικής αρθροπλαστικής γόνατος που μπορεί να σχετίζoνται με αυξημένη συχνότητα επιπλοκών: Η αυξημένη πολυπλοκότητα των (M.I.S.) ελάχιστα επεμβατικών χειρουργικών τεχνικών μπορεί να συνοδεύεται με αυξημένο χειρουργικό χρόνο, που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ποσοστών λοίμωξης (σηπτικής φλεγμονής), απώλειας αίματος και θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Η περιορισμένη ορατότητα με τις Μ.Ι.S. τεχνικές μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα ποσοστά διεγχειρητικών καταγμάτων, συνδεσμικών κακώσεων και πολλών άλλων επιπλοκών].
4. Early Complications After Minimally Invasive Mobile-Bearing Medial Unicompartmental Knee Arthroplasty. (Μany reported complications) Moo-Ho Song et al, The Journal of Arthroplasty, 24(8):1281-1284, 2004.
Complications during minimally invasive knee surgery. (Μετάφραση : Επιπλοκές της M.I.S. στην χειρουργική του γόνατος)
Adravanti et Nicoletti, Journal of Orthopaedics & Traumatology,8(2): 101-105, 2007.
«The excessive forces exercised on the soft tissues and patella can damage the tissues despite the less invasive incision. All the statistics provided by surgeons who most frequently use these techniques show complications due to the use of a minimally invasive technique that can be avoided with the standard techniques, which have given outstanding results for a long time. Above all, implantation accuracy appears to be reduced through a small incision. The highest complication rates are reported in the quadriceps-sparing technique, which does not allow a perfect view of the joint. In this review, we highlight the possible complications associated with this “new” surgical approach, which still requires further evolution in order to achieve the same results as the standard technique».
[ σε Ελληνική μετάφραση: Οι υπερβολικές δυνάμεις που ασκούνται στα μαλακά μόρια και στην επιγονατίδα μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στους ιστούς παρά το λιγότερο επεμβατική τομή. Όλες τα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάζονται από χειρουργούς που χρησιμοποιούν πιο συχνά αυτές τις τεχνικές παρουσιάζουν επιπλοκές που οφείλονται στη χρήση της ελάχιστα επεμβατικής τεχνικής που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με τις κλασικές τεχνικές, οι οποίες έχουν δώσει εξαιρετικά αποτελέσματα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πρώτα από όλα η ακριβής τοποθέτηση των εμφυτευμάτων εμφανίζεται μειωμένη μέσω μιας μικρής τομής. Τα υψηλότερα ποσοστά επιπλοκών αναφέρονται στην τεχνική με διαφύλαξη του τετρακεφάλου καθώς δεν επιτρέπει τέλεια ορατότητα στην άρθρωση. Στην ανασκόπηση αυτή, τονίζονται οι πιθανές επιπλοκές που σχετίζονται με αυτή την "νέα" χειρουργική τεχνική (Μ.Ι.S.), η οποία πρέπει να αξιολογηθεί και άλλο στο μέλλον κατά πόσο δηλαδή μπορεί να επιτύχει τα ίδια αποτελέσματα με την ήδη εφαρμοζόμενη τεχνική].
5. Clinical Orthopaedics & Related Research: November 2007 – Volume 464 – Issue – pp 111-116
SYMPOSIUM: Papers Presented at the Annual Meetings of the Knee Society
“Robot-assisted Total Knee Arthroplasty”
Bellemans, Johan MD, PhD; Vandenneucker, Hilde MD; Vanlauwe, Johan M.D.
“Despite this technical precision, the excessive operating time required for the robotic implantation, the technical complexity of the system, and the extremely high operational costs have led us to abandon this procedure and direct our interest more toward smart semiactive robotic systems”.
[ σε Ελληνική μετάφραση: Παρά την ακρίβεια στην εγχειρητική τεχνική, ο παρατεταμένος χειρουργικός χρόνος που απαιτείται για την εγκατάσταση του ρομποτικού συστήματος, η τεχνική πολυπλοκότητα του συστήματος και το εξαιρετικά υψηλό κόστος της εγχείρησης, μας οδήγησε στο να απορρίψουμε αυτή την τεχνική και να οδηγηθούμε σε μερικής συμμετοχής συστήματα ].
Types of Complications in Robotic Surgery
(Tύποι επιπλοκών στην ρομποτική χειρουργική)
· For any major surgery, there is a risk for a wide range of potential complications.
Robotic surgery does not eliminate these risks.
Additionally, certain other risks may be posed.
Surgery times can be increased, due to the need to adjust the robot properly to the patient, leading to potentially increased risk of infection.
Some systems require extra means of fastening the robot to the patient, which could lead to increased blood loss or infection.
Robotic malfunction, while rare, can occur, and may require a system reboot, or the abandoning of the robotic portion of the surgery in favor of traditional techniques.
Finally, local injuries may occur due to exposure to the robot, which might otherwise not occur using traditional tools and techniques.
http://www.ehow.com/about_5579967_robotic-surgery-complications.html
[ σε Ελληνική μετάφραση: Για οποιαδήποτε σημαντική χειρουργική επέμβαση, υπάρχει ο κίνδυνος για ένα ευρύ φάσμα πιθανών επιπλοκών. Με την Ρομποτική χειρουργική δεν εξαλείφονται αυτοί οι κίνδυνοι. Επιπλέον, και άλλοι κίνδυνοι μπορεί να εμφανισθούν. Ο χρόνος της χειρουργικής επέμβασης μπορεί να αυξηθεί, λόγω της ανάγκης της κατάλληλης προσαρμογής του ρομποτικού συστήματος στον ασθενή, που οδηγεί σε δυνητικά αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης ( σηπτικής φλεγμονής). Μερικά ρομποτικά συστήματα απαιτούν επιπλέον ενδιάμεσα μέσα για τη στερέωση του ρομπότ στον ασθενή, τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αυξημένη απώλεια αίματος ή λοίμωξη.Ρομποτική δυσλειτουργία, αν και σπάνια, μπορεί να συμβεί, και μπορεί να χρειασθεί επανεκκίνηση του συστήματος, ή εγκατάλειψη της ρομποτικής της χειρουργικής επέμβασης για να συνεχισθεί η επέμβαση με παραδοσιακή τεχνική. Τέλος τοπικοί τραυματισμοί μπορεί να συμβούν από τα ρομπότ που θα είχαν αποφευχθεί αν είχαν χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά εργαλεία και τεχνικές].
Are there any risks of Computed Assisted Knee Arthroplasty?
“Using a Computed Assisted (CA) System does not guarantee a perfect result. There are a range of potential complications in knee replacement that Computer Assistance cannot influence. Not everyone having a CA total knee or hip replacement will have a perfect outcome. At present there are no medium or long term outcome studies of CAS and there is no proof that the better alignment of knee replacements will produce significantly better function. The computer assistance systems are complex pieces of equipment which can go wrong. Not all the computer assistance systems on the market are fully evaluated. They have to be used by people who are well trained in their use. There is a learning curve with the systems and results improve with experience. The mounts which are fixed to the bones can cause local problems, including infection, fracture and nerve damage. The incidence of these complications is very low but they can occur”
Click here for more Info
[ σε Ελληνική μετάφραση: Ενα υπολογιστικό βοηθητικό σύστημα “Computed Assisted (CA)” δεν εγγυάται ένα τέλειο αποτέλεσμα. Υπάρχει μια σειρά από πιθανές επιπλοκές σε μια αρθροπλαστική γόνατος που η τεχνική με την υποβοήθηση με computer δεν μπορεί να επηρεάσει. Δεν είναι σίγουρο ότι όποιος έχει υποβληθεί σε μια υποβοηθούμενη με computer αρθροπλαστική γόνατος ή ισχίου θα έχει ένα τέλειο αποτέλεσμα. Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα αποτελέσματα μελετών με υποβοηθούμενη με computer επέμβαση (CAS) που να αποδεικνύουν ότι η καλύτερη ευθυγράμμιση στις αρθροπλαστικές γόνατος θα έχει ως συνέπεια το σημαντικά καλύτερο λειτουργικό αποτέλεσμα. Τα συστήματα υποστήριξης με ηλεκτρονικούς υπολογιστές είναι σύνθετα στον εξοπλισμό και κάτι μπορεί να πάει στραβά. Δεν είναι όλα τα συστήματα υποστήριξης με ηλεκτρονικούς υπολογιστές απόλυτα τεκμηριωμένα στην αγορά. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνον από καλά εκπαιδευμένο προσωπικό. Υπάρχει μια καμπύλη εκμάθησης με τα συστήματα αυτά και τα αποτελέσματα βελτιώνονται με την εμπειρία. Οι μεταλλικές βελόνες οδηγοί που εισάγονται στα οστά για να σταθεροποιηθεί το σύστημα μπορεί να προκαλέσουν τοπικά προβλήματα συμπεριλαμβανομένης λοίμωξης, κατάγματος ή κάκωσης νεύρου. Η συχνότητα εμφάνισης αυτών των επιπλοκών είναι πολύ μικρή, αλλά οι επιπλοκές αυτές μπορούν να συμβούν]Intra-operative tibial fracture during computer assisted total knee replacement…
6.A. Manzotti, N. Confalonieri, C. Pullen
Knee Surgery, Sports Traumatology, Arthroscopy
Volume 16, Number 5, 493-496, DOI: 10.1007/s00167-008-0485-2
COMPLICATIONS OFANTERIOR HIP M.I.S (AMIS) ARTHROPLASTY (WITH OR NOT ROBOTIC SYSTEM ASSISTANCE)
Paillard, Hip replacement by a minimal anterior approach, Int Orthop 2007, 31(Suppl 1):13-15)
(Many reported complications)
Barton C, Kim PR,
Complications of the direct anterior approach for total hip arthroplasty Orthop Clin North Am 2009, 40:3, 371-375 .
Ηuo MH, Gilbert NF
Complications of minimal incision total hip arthroplasty
Current Opinion in Orthopaedics, 2005 – Volume 16 – Issue 1 – 18-20, 4.
Fehring and Mason
Catastrophic complications of minimaly invasive hip surgery
(Kαταστροφικές επιπλοκές της M.I.S.,-A.Μ.Ι.S.)
J B J S Am, 2005, 87:711-717).
ΑΜERICAN ASSOCIATION OF HIP AND KNEE SURGEONS (AAHKS)- 2009: “The reported disadvantages of less invasive surgery relate to the difficulty of performing surgery within a restricted visual field as well as issues related to learning a new exposure technique include: • Stretching/tearing of skin/soft tissues • A more restricted visual surgical field • Increased duration of surgery • Superficial nerve injury in hip surgery with the anterior incision • Fracture of bone during implant insertion • Limited implant choices… Unknown Surgical Technique Related Factors Several factors are not yet thoroughly understood when comparing contemporary and less invasive (M.I.S) hip and knee replacement surgery. These factors will be the object of ongoing research”
[σε Ελληνική μετάφραση: Tα αναφερόμενα μειονεκτήματα της μικρής επεμβατικότητας χειρουργικής ( Μ.Ι.S.) σχετίζονται με τη δυσκολία στην διενέργεια της χειρουργικής επέμβασης μέσα από ένα πολύ περιορισμένο οπτικό πεδίο καθώς και με θέματα που σχετίζονται με την εκμάθηση μιας νέας τεχνικής και περιλαμβάνουν: 1.Τραυματική ρήξη του δέρματος και των μαλακών μορίων 2. Ένα πιο περιορισμένο οπτικό χειρουργικό πεδίο 3. Αυξημένη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης 4. Επιπολής τραυματισμό νεύρου σε εγχείρηση στο ισχίο με την πρόσθια τομή 5. Κάταγμα του οστού κατά τη διάρκεια τοποθέτησης των εμφυτευμάτων 6. Περιορισμένες επιλογές εμφυτευμάτων 7. Παράγοντες που σχετίζονται με μια μη γνωστή χειρουργική τεχνική. Αρκετοί παράγοντες δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητοί όταν γίνεται σύγκριση της M.I.S τεχνικής με τις ήδη εφαρμοζόμενες παραδοσιακές τεχνικές. Οι παράγοντες αυτοί θα αποτελέσουν αντικείμενο εν εξελίξει ερευνών].
Clinical Orthopaedics and Related Research: December 2006 – Volume 453 – Issue – pp 293-298,
Muscle Damage During MIS Total Hip Arthroplasty: Smith-Peterson versus Posterior Approach Meneghini, R Michael MD; Pagnano, Mark W MD; Trousdale, Robert T MD; Hozack, William J MD.
“The tensor fascia latae muscle was damaged (mean of 31%), as well as direct head of the rectus femoris (mean 12%) during the Smith-Peterson anterior MIS approach. The piriformis or conjoined tendon was transected in 50% of the anterior approaches to mobilize the femur”
[σε Ελληνική μετάφραση: Κατά την πρόσθια μικρής παρεμβατικότητας προσπέλασης στο ισχίο ( A.M.I.S.) τύπου Smith-Petersen, o τείνων την πλατεία περιτονία μυς βρέθηκε να έχει τραυματισθεί σε ποσοστό περίπου 31% και ο καταφυτικός τένοντας του ορθού μηριαίου σε ποσοστό 12%. Ο πυραμοειδής ( απιοειδής) μυς κόπηκε στο 50% αυτών των προσπελάσεων για να κινητοποιηθεί το μηριαίο οστούν].
Ερώτηση: Δεν ψεύδονται ασύστολα όσοι υποστηρίζουν ότι τάχα με την πρόσθια προσπέλαση ισχίου (A.M.I.S.) δεν τραυματίζεται κανένας μυς;
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
Οι ορθοπεδικοί χειρουργοί που διαφημίζουν την “ρομποτική” αρθροπλαστική με πολύ μικρή ή μίνι τομή (χωρίς ουλή και τομές…, όπως χαρακτηριστικά μας λένε οι ασθενείς που έχουν ακούσει για αυτήν) σαν την καλύτερη μέθοδο, δίνοντας πολλές αλλά φρούδες ελπίδες στους ασθενείς με πληρωμένα? ή μη δημοσιεύματα στα διάφορα έντυπα, χωρίς επιπλοκές κ.λ.π. ( ενώ και ουλή στο δέρμα γίνεται και έχουν αιμορραγίες και επιπλοκές ), γιατί, εφόσον ενδιαφέρονται πράγματι για τους ασθενείς των, δεν αναφέρουν τους κινδύνους και τις επιπλοκές της, όπως αυτές αναφέρονται στην διεθνή βιβλιογραφία από τα πιο έγκυρα πανεπιστήμια και ορθοπεδικά εντυπα; Ενδιαφέρονται πράγματι για τους ασθενείς των, να τους ενημερώσουν και να τους θεραπεύσουν σωστά, ή έχουν στόχο μόνον την χρηματική αμοιβή με εξαπάτηση και ψεύδη; Εχω την αίσθηση ότι μάλλον κάτι τέτοιο δυστυχώς συμβαίνει αλλά ευτυχώς αφορά ελάχιστους συναδέλφους μου ορθοπεδικούς. Παρ’ όλο που και εμείς γνωρίζουμε και μπορούμε να εφαρμόσουμε και την “ρομποτική” αρθροπλαστική στις αρθροπλαστικές γόνατος, μέχρι να βγουν πιο αξιόπιστα, πιο απλά και πιο ασφαλή για τον ασθενή “ρομποτικά” συστήματα χωρίς επιπλοκές, θα συνεχίζουμε να εφαρμόζουμε στους ασθενείς μας στις αρθροπλαστικές γόνατος τις πλέον δοκιμασμένες και αξιόπιστες διεθνώς τεχνικές που επιτυγχάνουν με πιο απλό αλλά ακριβή τρόπο πλήρη διόρθωση του μηχανικού άξονα του σκέλους και ρύθμιση του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος ( και των μυών), κάτι που δεν κάνει η “ρομποτική”, χρησιμοποιώντας την διεγχειρητική αξονομέτρηση, την διατήρηση του οπίσθιου χιαστού συνδέσμου και του ιγνυακού τένοντα για καλύτερη ιδιοδεκτικότητα αλλά και σταθερότητα στην άρθρωση, μικρή μεν αλλά προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κάθε ασθενούς τομή δέρματος με βελτιωμένα εργαλεία τύπου MIS, με λιγότερες όμως επιπλοκές από την Ρομποτική ή την διαφημιζόμενη “μίνι” τομή, επιτυγχάνοντας άριστα αποτελεσματα τα τελευταία κυρίως χρόνια στους ασθενείς μας. Τα άριστα αποτελέσματά μας μπορεί να τα διαπιστώσει κανείς ρωτώντας τους πάμπολους απόλυτα ικανοποιημένους ασθενείς μας . Ακόμη και με την πιο κλασσική μέθοδο με την μεγαλύτερη τομή δέρματος που εφαρμόζαμε παλιότερα, λόγω της άριστης τεχνικής, οι ασθενείς μας δεν είχαν στην συντριπτική τους πλειονότητα προβλήματα στην βάδιση ακόμη και μετά από 15 ή και 20 χρόνια. Στο μέλλον, αν πράγματι βγει κάποιο πιο απλό και ακίνδυνο βελτιωμένο σύστημα ρομποτικής, με καλύτερα από τα δικά μας αποτελέσματα χωρίς επιπλοκές, φυσικά και θα το χρησιμοποιήσουμε…
OI ΔΙΚΙΕΣ ΜΑΣ ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ
Εκτός από τις πλέον επιτυχημένες και δοκιμασμένες τεχνικές που εφαρμόζουμε στις αρθροπλαστικές γόνατος, με απλή αλλά αξιόπιστη σήμανση της μηριαίας κεφαλής και του μηχανικού άξονα του σκέλους, ευθυγράμμιση του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος, μεγάλη σταθερότητα αλλά και ιδανικό εύρος κίνησης, με αρθροπλαστικές τύπου επιφανείας με διατήρηση του οπίσθιου χιαστού συνδέσμου , του ιγνυακού τένοντα, των πλαγίων συνδέσμων του γόνατος και του ισχυρού τμήματος του τετρακεφάλου μυός, με άμεση πλήρη φόρτιση και κινητοποίηση, εφαρμόζουμε στο ισχίο την μοναδική πλάγια μικρής παρεμβατικότητας σε αγγεία και νεύρα τροποποιημένη και βελτιωμένη προσπέλαση τύπου Thomine με μικρή αλλά προσαρμοσμένη στον κάθε ασθενή τομή δέρματος, με διατήρηση του οπίσθιου ισχυρού τμήματος του μέσου γλουτιαίου μυός για καλή απαγωγή του ισχίου και σταθερότητα της λεκάνης με την χρήση των πλέον επιτυχημένων και βιολογικά ενσωματούμενων εμφυτευμάτων χωρίς βίδες ή οστικό τσιμέντο ( ακρυλικό πολυμερές) για μακρόχρονα – μόνιμα αποτελέσματα.ZWEYMULLER OR SIMILAR TYPE HIP ARTRHOPLASTY -EXCELLENT RESULTS
Η άριστη μέθοδος που εμείς εφαρμόζουμε στις αρθροπλαστικές του ισχίου σχετιζεται : 1. με τα σύγχρονα βιολογικά μοσχεύματα τιτανίου [χωρίς χρήση οστικού τσιμέντου - ακρυλικού πολυμερούς ή βιδών, οι οποίες σε περίπτωση θραύσης, αναθεώρησης ή λοίμωξης είναι πολύ δύσκολο να βγούν από το οστούν ή να αλλαχθούν] και 2. με το άρθρο :
“Good stability and minimal osteolysis with a biconical threaded cup at 10 years.”
Zweymüller KA, Steindl M, Schwarzinger U. που δημοσιεύθηκε στον πιο αξιόπιστο και έγκυρο ορθοπεδικό περιοδικό στην Αμερική. Clin Orthop Relat Res. 2007 Oct;463:128-37.
(98.6 % – άριστα αποτελέσματα στα 15 χρονια, με minimum F-up τα 10 χρόνια).Aριστα αποτελέσματα μετά τα 10 χρόνια από την επέμβαση και στην οστεοαρθρίτιδα σε περιπτώσεις συγγενούς εξαρθρήματος σύμφωνα και με την εργασία μας που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο επίσημο, έγκυρο και πλέον καταξιωμένο ορθοπεδικό περιοδικό της Αμερικής και διεθνώς, το
CLINICAL ORTHOPAEDICS & RELATED RESEARCH:
“High Hip Center Technique Using a Biconical Threaded Zweymüller® Cup in Osteoarthritis Secondary to Congenital Hip Disease”
N. A. Christodoulou, K.P.Dialetis, A.N. Christodoulou,
Clinical Orthopaedics and Related Research, 468;7: 1912-1919, 2010 (U.S.A.).
Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2014
Back pain? Physiotherapy can help.
Δύο ενδιαφέροντα βίντεο από τον ιστότοπο: How Physio Can Help
του Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών της Ν.Ζηλανδίας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)